წიგნი ხატაელთა მეფისა ტარიელის წინაშე მიწერილი პასუხად

CARTA DEL REY DEL CATAY A TARIEL

ხატაეთს მყოფნი მოვიდეს, – მათგან მოსლვისა დრონია, –
სიტყვანი შემოეთვალნეს ლაღნი და უკადრონია:
“არცა თუ ჩვენ ვართ ჯაბანნი, არც ციხე-უმაგრონია,
ვინ არის თქვენი ხელმწიფე? ჩვენ ზედა რა პატრონია?”

მოეწერა: “რამაზ მეფე წიგნსა გიწერ ტარიერსა.
გამიკვირდა, რა ეწერა წიგნსა შენგან მონაწერსა!
რაგვარა თუ მანდა გეხმე, ვინ ვჰპატრონობ ბევრსა ერსა?
ამის მეტსა ნუმცა ვნახავ კვლაღა წიგნსა შენ მიერსა”.

ვუბრძანე წვევა ლაშქართა, გავგზავნე მარზაპანია.
იგი ვარსკვლავთა ურიცხვი მოკრბეს ინდოთა სპანია,
შორით და ახლოთ ყველაი მართ ჩემკე მონასხრპანია,
ერთობ ლაშქრითა აივსო მინდორი, კლდე, კაპანია.

ფიცხლა მოვიდეს, არ ექმნა მათ შინა ხან-დაზმულობა;
აღლუმი ვნახე, მეკეთა ლაშქართა მოკაზმულობა,
სიჩაუქე და სიკეთე, კეკლუცად დარაზმულობა,
ტაიჭთა მათთა სიმალე, აბჯართა ხვარაზმულობა.

ავმართე დროშა მეფისა, ალმითა წითელ-შავითა,
დილასა ვბრძანე გამართვა ლაშქრითა უთვალავითა,
თავსა ვსტიროდი, ვიტყოდი ბედითა მეტად ავითა:
მზე თუ არ ვნახო, არ ვიცი, ვიარო ვითა და ვითა!

შინა მოვე, დაღრეჯილსა გულსა სევდა მიიეფდა,
თვალთათ, ვითა საგუბარი, ცხელი ცრემლი გარდმომჩქეფდა.
“ბედი ჩემი უბედური, – ვთქვი, თუ, – ჯერთცა ვერ გამეფდა!
ხელმან ვარდი რად იხელთა, რათგან ასრე ვერ მოჰკრეფდა?”

Los correos del Catay regresaron antes de que se cumpliera el plazo.
Traían una respuesta insolente llena de audacia y altivez:
“No somos cobardes”, decía el rey, “ni carecemos de fortalezas.
¿Quién es vuestro monarca, qué derechos de señorío tiene sobre nosotros?”.

Decía: “Yo, el rey Ramaz”, me dirijo a ti Tariel.
Estoy sorprendido de lo que leo en la carta que me envías,
a mí, que soy soberano de este reino, señor de tantos pueblos.
No quiero volver a posar mis ojos en otro mensaje tuyo”.

Hice llamamiento de mis tropas y encargué a los señores de las fronteras
reunir el ejército de las Indias, más numeroso que las estrellas.
De cerca y de lejos, todos acudieron a mi llamada
y los collados, los bosques, los prados, se llenaron de guerreros.

Vinieron a toda prisa, sin demorarse ni entretenerse en sus casas;
pasé revista y el buen orden de las tropas me satisfizo:
su vigor y su gallardía, la bella formación de los escuadrones,
la fogosidad de los caballos y las hermosas armaduras de Jorasán.

Alzando la insignia real, el rojo y negro estandarte de la India,
di al alba la orden de partir a aquel ejército innumerable,
Yo lloraba mi propia suerte y me quejaba de tan cruel hado.
“Cuando no veo a mi sol, no sé a dónde me llevan los pasos”, pensaba.

El tormento que oprimía mi corazón desolado crecía dentro de mí.
Como de una fuente corrían lágrimas ardientes por mi rostro.
“Oh, desdichado destino”, me decía, “¿nunca podré volver a gobernarte?
¿Por qué tocó mi mano la rosa, si ¡ay!, no puedo poseerla?”.