აწ სოფელმან უარესი ჭირი ჭირსა დამისართა,
არ დასჯერდა ბედი ჩემი მათ პატიჟთა მრავალ-გვართა,
კვლაცა მიმცა შესაპყრობლად ქაჯთა, ძნელად საომართა;
ბედმან გვიყო ყველაკაი, ჩემო, რაცა დაგვემართა!

ციხეს ვზი ეზომ მაღალსა, თვალნი ძლივ გარდასწვდებიან,
გზა გვირაბითა შემოვა, მცველნი მუნ ზედა-დგებიან,
დღისით და ღამით მოყმენი ნობათსა არ დასცდებიან,
მათთა შემბმელთა დაჰხოცენ, მართ ცეცხლად მოედებიან.

ნუთუ ესენი გეგონნენ სხვათა მებრძოლთა წესითა!
ნუცა მე მომკლავ ჭირითა, ამისგან უარესითა;
შენ მკვდარსა გნახავ, დავიწვი, ვითა აბედი კვესითა;
მოგშორდი, დამთმე გულითა, კლდისაცა უმაგრესითა!

შენ, საყვარელო, ნუ სჭმუნავ ჭმუნვითა ამისთანითა,
ჩემი სთქვა: სხვათა მიჰხვდების იგი ალვისა ტანითა.
არამ სიცოცხლე უშენოდ! ვარ აქამდისცა ნანითა;
ან თავსა კლდეთა ჩავიქცევ, ანუ მოვიკლავ დანითა.

შენმან მზემან, უშენოსა ვერვის მიჰხვდეს მთვარე შენი,
შენმან მზემან, ვერვის მიჰხვდეს, მო-ცა-ვიდენ სამნი მზენი!
აქათ თავსა გარდავიქცევ, ახლოს მახლვან დიდნი კლდენი,
სული ჩემი შეივედრე, ზეცით მომხვდენ ნუთუ ფრთენი.

ღმერთსა შემვედრე, ნუთუ კვლა დამხსნას სოფლისა შრომასა,
ცეცხლსა, წყალსა და მიწასა, ჰაერთა თანა ძრომასა;
მომცნეს ფრთენი და აღვფრინდე, მივჰხვდე მას ჩემსა ნდომასა,
დღისით და ღამით ვჰხედვიდე მზისა ელვათა კრთომასა.

მზე უშენოდ ვერ იქმნების, რათგან შენ ხარ მისი წილი,
განაღამცა მას ეახელ მისი ეტლი, არ თუ წბილი!
მუნა გნახო, მადვე გსახო, გამინათლო გული ჩრდილი,
თუ სიცოცხლე მწარე მქონდა, სიკვდილი-მცა მქონდა ტკბილი!

Zu den Schmerzen hat mein Leben neuen Schmerz hinzugefügt,
weil dem Schicksal all mein Elend und mein Weh noch nicht genügt.
In die Hand der Kadshen fiel ich, die man allzu schwer bekriegt.
Also spielt mit uns die Fügung, Liebster, und wir sind besiegt.

Bin entrückt, im Turm der Hochburg, keinem Auge wahrnehmbar.
Nur ein Felsgang führt herauf hier; ihn bewacht die Hüterschar.
Scharf übt sie befohlne Aufsicht, tags und nächtens, immerdar;
weh dem Waghals, der sie angreift, er verkohlt im Kampf, fürwahr.

Wenig helfen Mut und Kriegskunst dem, der mit den Kadshen ficht.
So bewahr mich vor noch Schlimmerm, Liebster, wag den Angriff nicht!
Ich vergeh wie Zunder, seh ich bleich und blutig das Gesicht.
Find dich ab, da wir getrennt sind; felsenhart sei dein Verzicht.

Auf der Hut sei, du mein Guter, vor des Zweifels bösem Gift:
fremdem Auge wär mein schlanker Leib nun süße Weidetrift.
Ohne dich sind Lieb und Leben eines harten Urteils Schrift.
Hier die Schlucht, in die ich springe; hier mein Dolch, der treu mich trifft.

Laß mich deiner Sonne schwören, daß ich deine Mondin bleib.
Käm ein andrer, wie drei Sonnen schön – ich würde nie sein Weib.
Lieber würf ich hier vom Felsen in den Abgrund meinen Leib,
daß die Seele, lichtgeflügelt und dir treu, zum Himmel treib.

Nun empfiehl mich Gott: er möge mich vom niedern Bann erlösen;
Feuer, Wasser, Luft und Erde fesseln uns ans Reich des Bösen.
Laß mich zum erwünschten Leben auferstehn als Flügelwesen,
Tag und Nacht im Strahlenwandel der Gestirne frei zu lesen.

Unzertrennlich Teil der Sonne, weilst du stets zu ihren Füßen;
Sohn der Sonne sein heißt schwelgen, triumphieren und nicht büßen.
So wirst du mein Herz erleuchten, und ich darf dich täglich grüßen.
Möge mir mein bittres Leben nun zum Trost den Tod versüßen!

მე სიკვდილი აღარ მიმძიმს, შემოგვედრებ რათგან სულსა,
მაგრა შენი სიყვარული ჩავიტანე, ჩამრჩა გულსა;
მომეგონოს მოშორვება, მემატების წყლული წყლულსა;
ნუცა მტირ და ნუცა მიგლოვ, ჩემო, შენთვის დაკარგულსა!

წადი, ინდოეთს მიჰმართე, არგე რა ჩემსა მშობელსა,
მტერთაგან შეიწრებულსა, ყოვლგნით ხელ-აღუპყრობელსა,
გულსა ალხინე ჩემისა მოშორვებისა მთმობელსა,
მომიგონებდი მტირალსა, შენთვის ცრემლ-შეუშრობელსა!

რაცა ვიჩივლე ბედისა ჩემისა, კმა საჩივარად;
ცან, სამართალი მართალი გულისა გულსა მივა რად.
შენთვის მოვკვდები, გავხდები ყორანთა დასაყივარად,
ვირე ცოცხალ ვარ, გეყოფი სატირლად და სატკივარად.

აჰა, ინიშნე ნიშანი შენეულისა რიდისა!
გარდმიკვეთია ალამი, ჩემო, ერთისა კიდისა,
ესეღა დაგრჩეს სანაცვლოდ მის იმედისა დიდისა.
რისხვით მობრუნდა ბორბალი ჩვენ ზედა ცისა შვიდისა”.

ესე წიგნი, საყვარელსა მისსა თანა მინაწერი,
რა დაწერა, გარდაჰკვეთა მათ რიდეთა ერთი წვერი.
თავ-მოხდილსა დაუშვენდა სისხო, სიგრძე, თმათა ფერი,
ალვისაგან სული მოქრის, ყორნის ფრთათათ მონაბერი.

იგი მონა წამოვიდა, გულანშაროს მომავალი,
წამ-ერთ მიხდა ფატმანისსა, დღე იარა არ-მრავალი.
რა ავთანდილს გაუსრულდა საქმე მისი სასურვალი,
ხელ-აღპყრობით ღმერთსა ჰმადლობს ცნობა-სრული, არა მთრვალი.

ფატმანს უთხრა: “გამისრულდა ჟამად საქმე საწადელი,
დიდი შენი მოჭირვება ჩემგან არის გარდუხდელი,
წავალ, დგომად აღარა მცალს, დრო მოსრულა შარშანდელი,
ფიცხლავ ქაჯეთს მოვიყვანო მათი მომსპობ-ამწყვედელი”.

Nein, nicht schwer fällt mir das Sterben, da ich dir den Geist empfehle;
tief bewahr ich deine Liebe eingeschreint in meiner Seele.
Denk ich aber unsrer Trennung, brennt’s, als ob die Wunde schwele.
Weine nicht und trag nicht Trauer, Freund, den Minneschmerz verhehle!

Liebster, eile jetzt nach Indien, springe meinem Vater bei;
hilflos, eingekreist von Feinden, hält er seines Reichs Bastei.
Tröst ihn, mein Verschwinden quält ihn, Sorgen kennt er vielerlei.
Denk an mich, die Tränenreiche, die ein Quell der Trauer sei.

Nun genug von meinem Jammer, reichlich hat er ausgereicht.
Sieh, wie leicht ein Herz dem andern seine rechte Wahrheit reicht.
Sterb ich für dich, schrein die Raben über meinem Grab vielleicht;
doch solang ich lebe, weiß ich, daß kein Schmerz dem meinen gleicht.

Hier vom Schleiertuch ein Streiflein. Nimm’s als Wink! Erkennst du es?
Nimm’s als Minnepfand, mein Teurer, Liebster, den ich nie vergeß.
Dies der Rest von meiner Hoffnung, den ich an die Lippen preß.
Doch die sieben Himmel rollen über uns hinweg indeß.“

Also schloß die Maid ihr Schreiben, das sich heiß an Tariel wandte,
schnitt den Saum von ihrem Schleier, drauf die Spur der Lippen brannte.
Barhaupt ließ sie schwarze Flechten niedergleiten, weich entspannte,
dunkle Wohlgerüche streuend, die der Windhauch weitersandte.

Und nach Gulanscharo eilend, kehrt der Bote flugs zurück,
zeigt sich Phatma ohne Zaudern, tritt vor ihren frohen Blick.
Awthandil sieht seine Wünsche fast erfüllt und dankt dem Glück,
hebt die Hände auf zum Himmel, preist versöhnlich das Geschick.

Spricht: „der Dinge Wendung, Phatma, sie verheißt Erfüllungsstunden.
Dir bin ich in unausschöpfbar großer Dankbarkeit verbunden.
Ich muß fort. Das Jahresende naht, ich seh die Frist sich runden.
Rasch hol ich den Freund. Der Kadshen harrt ein Tag voll Blut und Wunden.“