ლოცვა ავთანდილისა

Προσευχή τοΰ Άβταντίλ

ილოცავს, იტყვის: “მაღალო ღმერთო ხმელთა და ცათაო,
ზოგჯერ მომცემო პატიჟთა, ზოგჯერ კეთილთა მზათაო,
უცნაურო და უთქმელო, უფალო უფლებათაო,
მომეც დათმობა სურვილთა, მფლობელო გულის-თქმათაო!

ღმერთო, ღმერთო, გეაჯები, რომელი ჰფლობ ქვენათ ზესა,
შენ დაჰბადე მიჯნურობა, შენ აწესებ მისსა წესსა,
მე სოფელმან მომაშორვა უკეთესსა ჩემსა მზესა,
ნუ ამოჰფხვრი სიყვარულსა, მისგან ჩემთვის დანათესსა!

ღმერთო, ღმერთო მოწყალეო, არვინ მივის შენგან კიდე,
შენგან ვითხოვ შეწევნასა, რაზომსაცა გზასა ვვლიდე:
მტერთა ძლევა, ზღვათა ღელვა, ღამით მავნე გამარიდე!
თუღა დავრჩე, გმსახურებდე, შენდა მსხვერპლსა შევსწირვიდე” .

რა ილოცა, ცხენსა შეჯდა, მალვით კარნი გაიარნა,
შერმადინცა დააბრუნვა, თუცა ვამნი ადიადნა;
მონა ტირს და მკერდსა იცემს, საბრალომან ცრემლნი ღვარნა;
პატრონისა ვერა-მჭვრეტმან ყმამან რადმცა გაიხარნა!

«Σύ τοΰ Σύμπαντος ό πλάστης, παντοκράτορα, θεέ μον
πού μιά βάσανα μοϋ δίνεις μιά χαρές, δημιουργέ μου,
άκατάληπτε στό νοΰ μας, λυτρωτή μας καί προστάτη,
δώσ’ μου δύναμη ν’ άντέξω στά δεινά μου καί στά πάθη.

Πού τ ’ ούράνια καί τά βάθια τής γής κυβερνά ή βουλή σου
καί πού στις καρδιές άνάβεις τήν άγάπη, σύ λυπήσου
τό πλάσμα σου πού στενάζει, τώρα πού μακριά θά φύγω,
προστάτεψε τήν καρδιά μου, πού μέ πίστη στήν άνοίγω.

Σύ ό μόνος βοηθός μου καί ελπίδα καί προστάτης,
τώρα πού σέ ξένες χώρες θά πλανιέμαι διαβάτης,
άπό τών έχτρών τό δόλο, τού ώκεανοϋ τή μπόρα,
φύλαξέ με καί σοϋ τάζω πλούσια νά σοϋ φέρω δώρα».

Προσευχήθηκε, ιππεύει καί κρυφά άπ’ τήν πόλη βγαίνει,
άφησε τό Σερμαντίν, πού δάκρυα τήν όψη πλένει.
Κλαίει, δέρνεται, μέ αιμα βάφει ολόγυρα τίς πέτρες.
Πώς οί δούλοι νά μήν κλαΐνε, όταν χάνουν τούς άφέντες;