მბობა ტარიელისგან ლომ-ვეფხთ დახოცისა

Διήγηση τοΰ Ταριέλ γιά τήν εξόντωση τοΰ λιονταριοΰ

რა წამეკიდა, ყველაი წვრილად გიამბო ენითა,
მერმეღა გაბრჭევ მართალი მაგა გულითა ბრძენითა;
შენ მოგელოდი, მიმჭირდა მოლოდინითა შენითა,
ქვაბს ვეღარ გავსძელ, მინდორთა მოვლა მომინდა ცხენითა.

იმა ქედსა გარდავადეგ, შამბნი ისი მომეარნეს;
ერთი ლომი ერთი ვეფხი შეკრბეს, ერთად შეიყარნეს,
ჰგვანდეს რათმე მოყვარულთა, მათი ნახვა გამეხარნეს,
მათ რა უყვეს ერთმანერთსა, გამიკვირდეს, შემეზარნეს.

პირველ ამოდ ილაღობეს, მერმე მედგრად წაიკიდნეს:
თვითო ტოტი ერთმანერთსა ჰკრეს, სიკვდილსა არ დაჰრიდნეს;
გამოჰრიდნა ვეფხმან გული, – დედათა-მცა გამოჰრიდნეს! –
ლომი მედგრად გაეკიდა, იგი ვერვინ დაამშვიდნეს.

ლომსა დავუგმე ნაქმარი, ვარქვი: “არა ხარ ცნობასა,
შენ საყვარელსა რად აწყენ? ფუ მაგა მამაცობასა!”
ხრმალ-გამოწვდილი გავუხე, მივეც ლახვართა სობასა,
თავსა გარდავჰკარ, მო-ცა-ვკალ, დავჰხსენ სოფლისა თმობასა.

ხრმალი გავსტყორცე, გარდვიჭერ, ვეფხი შევიპყარ ხელითა;
მის გამო კოცნა მომინდა, ვინ მწვავს ცეცხლითა ცხელითა;
მიღრინვიდა და მაწყენდა ბრჭკალითა სისხლთა მღვრელითა,
ვეღარ გავუძელ, იგიცა მოვკალ გულითა ხელითა.

რაზომსაცა ვამშვიდებდი, ვეფხი ვერა დავამშვიდე,
გავგულისდი, მოვიქნივე, ვჰკარ მიწასა, დავაწყვიდე;
მომეგონა, ოდეს ჩემსა საყვარელსა წავეკიდე;
სულნი სრულად არ ამომხდეს, რად გიკვირს, თუ ცრემლთა ვჰღვრიდე!

აჰა, ძმაო, მითხრობია ჭირი ჩემი, რაცა მჭირდა;
სულთა დგმაცა არა მმართებს, ასრე გასლვა რად გიკვირდა?
სიცოცხლესა გავეყარე, სიკვდილიცა დამიძვირდა”.
ესე სიტყვა დაასრულა, ყმამან სულთქვნა, ა-ცა-ტირდა.

«Θέλω νά σοϋ ιστορήσω, άν μ’ άκοϋς, τί μοϋ συνέβη,
κρίνε δίκαια κατόπι, ή καρδιά σου μή λαθεύει.
Σέ περίμενα νάρθείς, μά μέ βάραιναν τά βράδια,
δέ μέ χώραγ’ ή σπηλιά κι είπα νά ‘βγω στά λιβάδια.

Τά χαμόκλαδα έδιάβα, βγήκα στή βουνοκορφή,
ένας λέων μέ μιά τίγρη άνταμώθηκαν έκεϊ.
Κάναν σάν έρωτεμένοι κι ήταν μιά χαρά κι οί δυό τους,
μά ό τρόπος τους κατόπι χάλασε τ ’ ειδύλλιό τους.

Στήν άρχή εϋθυμα παΐζαν, ξάφν’ όρμοϋν ό εις στόν άλλο,
έχτυπιόνταν δίχως λύπη, θά τρώγονταν δίχως άλλο.
Ή τιγρίδα σά γυναίκα πού ’ταν έτραβήχθη πίσω,
πίσω της ρίχτηκε ό λέων, δέ μπορούσα νά ’μποδίσω.

Άρχισα νά τόν μαλώνω: “Έτρελλάθηκες, γιά στάσου,
τί πειράζεις τήν καλή σου; Κρίμα στήν παλικαριά σου!”
Έτρεξα μέ τό κοντάρι νά τόν διώξω πρός τό ρέμα,
τόν χτύπησα στό κεφάλι καί τόν κύλησα στό αίμα.

Πήδηξα άπ’ τ’ άλογό μου ν’ άγκαλιάσω τήν τιγρίδα,
θέλησα νά τήν φιλήσω άντί τή γλυκιά μ’ ελπίδα.
Μούγκρισε, μέ τσουγκρανοϋσε μέ τά μυτερά της νύχια.
Δέν άντεξα, θυμωμένος τής έτρύπησα τά στήθια.

Όσο κι άν τό προσπαθούσα, δέν ησύχαζε ή τιγρίδα.
Θύμωσα, μέ μιά γροθιά μου τήν εξάπλωσα σά γίδα.
Τό μάλωμα τής καλής μου μου έθύμησε αυτή,
τή ζωή πήγα νάχάσω κι έσύ μέ ρωτάς “γιατί;”

Νά, άδελφέ μου, σοϋ είπα τί ύπόφερα, τηράς;
Αέν μοΰ έπρεπε νά ζώ καί πώς πλανιέμαι άποράς.
Χωρίστηκα απ’ τή ζωή μου, μά ό χάρος δέ μέ θέλει».
Τελείωσε τό διήγημά του, βαθιά στέναξε καί κλαίει.