ქორწილი ტარიელისა და ნესტან-დარეჯანისა

Γάμος τοΰ Ταριέλ καί τής Νεστάν Ταρετζάν στην Ινδία

ტარიელს და ცოლსა მისსა მიჰხვდა მათი საწადელი –
შვიდი ტახტი სახელმწიფო, საშვებელი გაუცდელი.
მათ პატიჟთა დაავიწყებს ლხინი ესე აწინდელი,
ყოლა ლხინთა ვერ იამებს კაცი ჭირთა გარდუხდელი.

თვით ორნივე ერთგან მსხდომნი ჰნახნეთ, მზეცა ვერა სჯობდეს;
ბუკსა ჰკრეს და მეფედ დასვეს, ქოსნი ხმათა დაატკბობდეს;
მისცა კლიტე საჭურჭლეთა, თავთა მათთა მიანდობდეს.
ესეაო მეფე ჩვენი, – იზახდიან, ამას ხმობდეს.

ავთანდილ და ფრიდონისთვის ორნი ტახტნი დაამზადნეს,
ზედა დასხდეს ხელმწიფურად, დიდებანი უდიადნეს;
ღმერთმან სხვანი ხორციელნი მათებრნიღა რად დაბადნეს!
ამბობდიან ჭირთა მათთა, ყველაკასა გაუცხადნეს.

სმა, პურობა, გახარება ქმნეს, ჯალაბი გაადიდეს;
ვითარიცა ქორწილობა ხამს, ეგეთსა გარდიხდიდეს.
მათ ოთხთავე თავის-თავის ძღვენსა სწორად მიართმიდეს,
გლახაკთათვის საბოძვარსა საჭურჭლესა ერთგან ჰყრიდეს.

სრულნი ინდონი ავთანდილს და ფრიდონს მწედ ხადოდიან:
თქვენგან გვჭირს კარგი ყველაი, – მართ ამას მოიტყოდიან,
ვითა პატრონსა სჭვრეტდიან, რაც სწადდის, მას იქმოდიან,
სადარბაზებლად ნიადაგ მათ წინა მოვიდოდიან.

ინდოთ მეფე უბრძანებდა ასმათს, მისსა შეკვდომილსა:
“რაცა შენ ჰქმენ, არ უქმნია არ გამზრდელსა, არცა ზრდილსა;
აწ ინდოეთს სამეფოსა მეშვიდესა, – ერთსა წილსა, –
ზედა დაგსვამ; შენი იყოს, გვმსახურებდი ტკბილი ტკბილსა.

ვინცა გწადდეს, ქმრად შეირთე, სამეფოსა ეპატრონე;
მუნიდაღმა გვმსასურებდი, თავი შენი დაგვამონე!”
ასმათ ფერხნი გარდუკოცნა: “შენგან-აო ჩემი ღონე,
მონობისა უკეთესი რამც ვიშოვნე, რამც ვიქონე?”

Τής Νεστάν καί τοϋ Ταριέλ έπληρώθηκαν οί πόθοι,
εφτά κράτη ή Ινδία στήν αιγίδα τους ένώθη.
Στίς χαρές καί στήν αγάπη ξεχαστήκανε τά πάθη,
δέ νιώθει τ’ εΐν’ ευτυχία όποιος στή ζωή δέν πάθει.

Εκαθήσανε οί δυό τους ήλιοι, νέος καί νέα,
σάλπιγγες ήχήσαν πέρα, τόν κήρυξαν βασιλέα.
Τα κλειδιά τοϋ παραδίνουν άπ’ των θησαυρών τίς πόρτες.
«Ζήτ ό νέος βασιλιάς μας!» κράζουνε οί στρατιώτες.

Ετοιμάσανε δυό θρόνους τοϋ Άβταντίλ καί τοϋ Πριντόνα,
προσφωνούν τούς βασιλιάδες καί τούς ψάλλουνε εγκώμια.”
Ο θεός δέν έκανε άλλους όμοιους μ’ αύτούς λεβέντες,
τους πιστεύονται τίς λύπες, τούς άνοίγουνε κουβέντες.

Τρώγαν, πίναν, ευθυμούσαν, τραγουδούν, δέν άποστάσαν,
οπως ταίριαζε στό ρήγα, τή στέψη του έγιορτάσαν.
Σ ’ όλους δώσαν ϊσια δώρα πλούσια μ’ άπλοχεριά,
τής φτωχολογιάς τά δώρα τά κρατούν σ’ άλλη μεριά.

Τούς Άβταντίλ καί Πριντόνα οί Ινδοί κράζαν σωτήρες,
«ολα τ ’ αγαθά δικά σας, εϊστ’ οί μόνοι δυό φωστήρες».
Τους κοιτάζαν σάν άφθέντες, κάνανε ό,τι κι άν πούνε,
άδιάκοπα ζητούσαν άπ’ αϊτούς νά τούς δεχθούνε.

Ειπ’ ό Ταριέλ στήν Άσμάτ: «Μέ τόν πόνο μας πονούσες
καί όσο κανείς στόν κόσμο μέ στοργή μάς άγαπούσες.
Σ ’ ένα άπό τά βασίλεια σύ βασίλισσα θα είσαι,
τής Ίνδίας σέ διορίζω καί εύτυχισμένα ζήσε.

Μόνη σου διάλεξε άντρα. Κυβερνάτε ενωμένοι
καί στό στέμμα μας άς είστε πάντα άφοσιωμένοι».
Μπρός του κείνη γονατίζει: «Τί χειρότερο γιά μένα
νά σάς στερηθώ γιά πάντα καί να ζώ μακρια στα σενα;»