ციხეს ვზი ეზომ მაღალსა, თვალნი ძლივ გარდასწვდებიან,
გზა გვირაბითა შემოვა, მცველნი მუნ ზედა-დგებიან,
დღისით და ღამით მოყმენი ნობათსა არ დასცდებიან,
მათთა შემბმელთა დაჰხოცენ, მართ ცეცხლად მოედებიან.

ნუთუ ესენი გეგონნენ სხვათა მებრძოლთა წესითა!
ნუცა მე მომკლავ ჭირითა, ამისგან უარესითა;
შენ მკვდარსა გნახავ, დავიწვი, ვითა აბედი კვესითა;
მოგშორდი, დამთმე გულითა, კლდისაცა უმაგრესითა!

შენ, საყვარელო, ნუ სჭმუნავ ჭმუნვითა ამისთანითა,
ჩემი სთქვა: სხვათა მიჰხვდების იგი ალვისა ტანითა.
არამ სიცოცხლე უშენოდ! ვარ აქამდისცა ნანითა;
ან თავსა კლდეთა ჩავიქცევ, ანუ მოვიკლავ დანითა.

შენმან მზემან, უშენოსა ვერვის მიჰხვდეს მთვარე შენი,
შენმან მზემან, ვერვის მიჰხვდეს, მო-ცა-ვიდენ სამნი მზენი!
აქათ თავსა გარდავიქცევ, ახლოს მახლვან დიდნი კლდენი,
სული ჩემი შეივედრე, ზეცით მომხვდენ ნუთუ ფრთენი.

ღმერთსა შემვედრე, ნუთუ კვლა დამხსნას სოფლისა შრომასა,
ცეცხლსა, წყალსა და მიწასა, ჰაერთა თანა ძრომასა;
მომცნეს ფრთენი და აღვფრინდე, მივჰხვდე მას ჩემსა ნდომასა,
დღისით და ღამით ვჰხედვიდე მზისა ელვათა კრთომასა.

მზე უშენოდ ვერ იქმნების, რათგან შენ ხარ მისი წილი,
განაღამცა მას ეახელ მისი ეტლი, არ თუ წბილი!
მუნა გნახო, მადვე გსახო, გამინათლო გული ჩრდილი,
თუ სიცოცხლე მწარე მქონდა, სიკვდილი-მცა მქონდა ტკბილი!

მე სიკვდილი აღარ მიმძიმს, შემოგვედრებ რათგან სულსა,
მაგრა შენი სიყვარული ჩავიტანე, ჩამრჩა გულსა;
მომეგონოს მოშორვება, მემატების წყლული წყლულსა;
ნუცა მტირ და ნუცა მიგლოვ, ჩემო, შენთვის დაკარგულსა!

Estoy en un castillo tan elevado que mis ojos apenas alcanzan el suelo.
El camino que conduce a las puertas lo vigilan sin descanso los Kadjis.
Día y noche montan guardia por turno los caballeros como si fueran centinelas,
y todos son guerreros invencibles, capaces de destruir como un incendio.

Tú pensarás seguramente que estos guerreros son como los demás.
No es así. No añadas más desdicha a la que ya padezco ahora.
Si te viese muerto, ardería como una antorcha con un fuego inextinguible.
Estoy lejos de ti para siempre. Renuncia a mí y que tu corazón sea como una roca.

Oh, mi amor, no te abandones al dolor que te oprime.
Dime, ¿puede haber para mí otro árbol de aloe igual a ti?
La vida sin ti no es vida, y perdida ya toda esperanza,
me clavaré un puñal o me lanzaré al precipicio.

Te juro por el sol, querido mío, que la luna te pertenece sólo a ti;
aunque tres soles vinieran a mí, tú eres mi único sol.
Este peñasco elevado está preparado para mí y por él me lanzaré.
A ti encomiendo mi alma. Quizás el cielo me dé alas para llegar a él.

Ruega a Dios que me libre de los tormentos de este mundo,
del lazo que me ata a la tierra, al fuego, al aire y al agua.
Quiera Dios cumplir al fin mis deseos y darme alas para volar,
para que pueda gozar día y noche del brillo de los rayos del sol en el cielo.

El sol sin ti no puede existir puesto que tú formas sus rayos,
tú acompañas su órbita como la corona del león.
Allí te veré yo, me acercaré a ti y tú alumbrarás mi corazón sombrío.
La muerte me será tan dulce como la vida me ha sido amarga.

Morir no me horroriza, porque te he encomendado mi espíritu.
Tu amor, que yo sembré en mi corazón, reposará por siempre en él.
Cuando evoco tu ausencia mis heridas se ahondan aún más.
Mi bien amado, no lores más, no sufras más por mí y por mi amor.

წადი, ინდოეთს მიჰმართე, არგე რა ჩემსა მშობელსა,
მტერთაგან შეიწრებულსა, ყოვლგნით ხელ-აღუპყრობელსა,
გულსა ალხინე ჩემისა მოშორვებისა მთმობელსა,
მომიგონებდი მტირალსა, შენთვის ცრემლ-შეუშრობელსა!

რაცა ვიჩივლე ბედისა ჩემისა, კმა საჩივარად;
ცან, სამართალი მართალი გულისა გულსა მივა რად.
შენთვის მოვკვდები, გავხდები ყორანთა დასაყივარად,
ვირე ცოცხალ ვარ, გეყოფი სატირლად და სატკივარად.

აჰა, ინიშნე ნიშანი შენეულისა რიდისა!
გარდმიკვეთია ალამი, ჩემო, ერთისა კიდისა,
ესეღა დაგრჩეს სანაცვლოდ მის იმედისა დიდისა.
რისხვით მობრუნდა ბორბალი ჩვენ ზედა ცისა შვიდისა”.

ესე წიგნი, საყვარელსა მისსა თანა მინაწერი,
რა დაწერა, გარდაჰკვეთა მათ რიდეთა ერთი წვერი.
თავ-მოხდილსა დაუშვენდა სისხო, სიგრძე, თმათა ფერი,
ალვისაგან სული მოქრის, ყორნის ფრთათათ მონაბერი.

იგი მონა წამოვიდა, გულანშაროს მომავალი,
წამ-ერთ მიხდა ფატმანისსა, დღე იარა არ-მრავალი.
რა ავთანდილს გაუსრულდა საქმე მისი სასურვალი,
ხელ-აღპყრობით ღმერთსა ჰმადლობს ცნობა-სრული, არა მთრვალი.

ფატმანს უთხრა: “გამისრულდა ჟამად საქმე საწადელი,
დიდი შენი მოჭირვება ჩემგან არის გარდუხდელი,
წავალ, დგომად აღარა მცალს, დრო მოსრულა შარშანდელი,
ფიცხლავ ქაჯეთს მოვიყვანო მათი მომსპობ-ამწყვედელი”.

ხათუნმან უთხრა: “ჰე ლომო, ცეცხლი აწ უფრო ცხელდების,
მოეშორვების ნათელსა, გული ამისთვის ბნელდების;
ისწრაფე, ჩემი ნუ გაგვა, ხელი ეგრეცა ხელდების,
თუ ქაჯნი მოგესწრებიან, მუნ მისლვა გაგიძნელდების”.

Márchate, regresa a las tierras de la India y ayuda a mi padre,
que está solo, asediado por sus enemigos y sin nadie que lo socorra.
Consuela tú su corazón pues ha perdido a la única hija que tenía.
Evócame en tus recuerdos por las lágrimas innumerables que por ti he vertido.

Me lamento de mi destino, pero ya me he quejado bastante.
Has de saber que la verdad y la justicia saben encontrar el camino de un corazón a otro.
Pronto seré rapiña para los cuervos y moriré por tu amor,
pero mientras viva sufriré y lloraré también por tu dolor.

Recibe con esta carta un jirón del velo que fue tuyo.
De uno de sus lados lo he arrancado para enviártelo.
Es todo lo que guardo, mi dulce amor, de lo que una vez amé,
antes de que el curso de los siete cielos encolerizados se volviera contra nosotros”.

Cuando hubo acabado de escribir la carta para su bien amado.
Nestán arrancó del borde del velo un jirón y lo colocó entre los pliegues del escrito.
El cabello espeso y largo la envuelve ahora que tiene la cabeza descubierta,
y un aire cargado de perfumes se desliza entre las alas de cuervo.

Volviendo sobre sus pasos, el esclavo regresa a Gulantchato.
Su viaje dura apenas un instante fugaz y pronto se presenta ante su señora.
Cuando ve acabado el asunto que tanto le interesaba, con prudencia y sin aturdirse,
Avtandil eleva los brazos hacia el cielo y dice: “¡Gracias, Dios mío!”.

El caballero dice a Patmán: “Al fin se han cumplido mis deseos.
Nunca podré, amiga mía, recompensar lo que has hecho por mí.
Me voy, no puedo quedarme más, pues el año está casi acabado.
Voy a buscar al caballero que vencerá y aniquilará a los Kadjis.

Ella responde: “El fuego se aviva y me hiere aún más fiero, oh león.
Lejos de tu luz mi corazón no encuentra más que oscuridad,
pero no sufras por mí, apresúrate. El amante enloquecido carece de juicio.
Si los Kadjis regresan antes que tú, la victoria será imposible”.