ტარიელისა და ავთანდილისგან წასლვა ფრიდონისასა

TARIEL Y AVTANDIL PARTEN HACIA EL REINO DE PRIDÓN

რა გათენდა, გაემართნეს, წაიტანეს ასმათ თანა,
ნურადინის ქვეყანამდის შეისვიან მათ უკანა;
მუნ ვაჭარმან ოქროს ფასად ცხენი მისცა, არ უძღვანა;
ავთანდილ კმა ყოლაუზად, სხვა-მცა ვინღა წაიტანა!

იარეს და ზედა შეჰხდეს ნურადინის მეჯოგეთა;
ჯოგი ნახეს, მოეწონა, ფრიდონისთვის ეაგეთა.
მუნ ავთანდილს ინდო ეტყვის: “გაქმნევ კარგთა სიშმაგეთა,
მოდი, ფრიდონს ველაღობნეთ, ჯოგსა მისსა მოვადგეთა!

ჯოგი წავუღოთ, მოსრულნი ვესმით ჯოგისა წაღებად,
გამოემართვის საომრად, ველთა სისხლითა დაღებად,
ანაზდად გვიცნობს, გაკრთების, გულსა შეჰლამის დაღებად, –
ამოა კარგი ლაღობა, ლაღსა შე-ვე-იქმს ლაღებად”.

დაუწყეს პყრობა ტაიჭთა ფრიდონის უკეთესებსა.
მუნ მეჯოგეთა ფანოსი შეექმნა, ეკრა კვესებსა;
უყივლეს.: “ვინ ხართ, მოყმენო, ვინ იქმთ საქმესა ზესებსა?
ჯოგი მისია, ვინ მტერსა ჰკრავს ხრმალსა, არ აკვნესებსა”.

მათ მშვილდები დაიწვადეს, მეჯოგეთა გაეკიდნეს.
მეჯოგენი მიიზახდეს, ხმანი მათნი გაადიდნეს:
გვიშველეთო, გვიშველეთო, მეკობრეთა ამოგვწყვიდნეს!
ხმა შეიქმნა, შეიყარნეს, ფრიდონს ჰკადრეს, არ დაჰრიდნეს.

შეეკაზმა ფრიდონ, შეჯდა, შეკაზმული გამოვიდა.
ხმა შეიქმნა, შეიყარნეს, რაზმი ველთა დაჰფარვიდა.
იგი მზენი მოეგებნეს, ვის ზამთარი ვერ დაჰზრვიდა;
დაეხურა ზარადები, პირსა მათსა უფარვიდა.

რა ტარიელ ფრიდონ იცნა, თქვა: “ვნახეო, ვინცა მინა”.
მუზარადი მოიხადა, გაიღიმნა, გაიცინა;
ფრიდონს უთხრა: “რასა ჰლამი, ჩვენი მოსლვა რას გეწყინა?
პურად ავი მასპინძელი მოგვეგებვი ომად წინა!”

Cuando amaneció, los caballeros partieron llevando consigo a Asmath.
Mientras cabalgaban hacia el país de Pridón, uno y otro por turno la llevaron a la grupa,
hasta que encontraron un mercader y con oro compraron un caballo; no fue un don.
Luego prosiguieron su camino guiados por Avtandil. ¿Quién puede haber mejor?

Siguieron su camino y pronto encontraron los yegüeros de Pridón,
que conducían una manada de excelentes animales, dignos de su dueño.
Entonces el Hindú dice a Avtandil: “Hagamos una pequeña locura, una broma.
Pridón vendrá a galope tendido si cree que le están robando sus caballos.

Si nos apoderamos de los animales, nos tomará por ladrones,
y vendrá con ánimo de pelear y de limpiar la ofensa con sangre.
En cuanto nos vea sabrá quiénes somos, se sorprenderá y entonces se calmará su corazón.
Un poco de diversión siempre es agradable y sirve para levantar el ánimo”.

Rodean la manada y se apoderan de los mejores caballos de Pridón.
Los yegüeros escapan y hacen un gran fuego de alerta.
En su huida gritaban: “¿Quiénes sois, caballeros, que a tanto os atrevéis?
Este hato es de alguien que abate con la espada a sus enemigos sin darles tiempo a respirar”.

Ellos se lanzan, blandiendo el arco, en persecución de los yegüeros,
que, aterrados, se apresuran a escapar y empiezan a gritar:
“¡Socorro! ¡Ayudadnos! ¡Estos ladrones quieren masacrarnos sin piedad!”.
La alarma se extiende, la gente se reúne y van todos en seguida a llamar a Pridón.

Pridón se coloca a prisa la armadura y saltando sobre el caballo se lanza al combate.
El griterío crece y los guerreros se reúnen y pronto su presencia cubre las colinas.
Hacia ellos avanzan los soles luminosos que ningún invierno hubiera podido helar.
Para ocultar sus rostros, los caballeros bajan la visera de los yelmos.

Cuando Tariel reconoce a Pridón, dice: “He ahí al hombre que yo quería ver”.
Entonces levantando la visera, sonríe al amigo y con chanza le dice:
“Pero, ¿qué es lo que te pasa? ¿Acaso nuestra visita te causa alguna molestia?
¡Qué poco hospitalario! Deberías recibirnos con la mesa puesta y no espada en mano”.