თათბირი ნურადინ-ფრიდონისა

CONSEJO DE NURADÍN PRIDÓN

ფრიდონ თქვა: “ვიტყვი სიტყვასა, ვეჭვ, ჩემი არ დამცთარია:
ჩვენ ცოტანი ვართ, ქალაქი დიდთაგან საომარია;
პირის-პირ ომი არ ძალ-გვიც, არ ჟამი საკვეხარია,
ათას წელ ვერსით შევუვალთ, თუ ზედ დაგვიხშან კარია.

ჩემსა სიმცროსა გამზრდელნი სამუშაითოდ მზრდიდიან,
მასწავლნეს მათნი საქმენი, მახლტუნვებდიან, მწვრთიდიან;
ასრე გავიდი საბელსა, რომ თვალნი ვერ მომკიდიან,
ვინცა მჭვრეტდიან ყმაწვილნი, იგიცა ინატრიდიან.

აწ ვინცა ვიცით უკეთე შეტყორცა საგდებელისა,
მან ერთსა ბურჯსა გარდვაგდოთ წვერი საბლისა გრძელისა,
მას ზედა გავლა ასრე მიჩნს, ვითა გარბენა ველისა.
თქვენ ჭირად გიყო შიგანთა პოვნა კაცისა მრთელისა.

აბჯრითა გავლა არად მიჩნს ჭირად, გატანა ფარისა;
შიგან ჩავხლტები კისკასად, ვეცემი მსგავსი ქარისა,
ლაშქართა დავჰხოც, გავახვამ, ჰნახოთ გაღება კარისა!
თქვენცა მუნ მოდით, სადაცა გესმას ზრიალი ზარისა”.

“Ahora escuchad con atención lo que tengo que deciros”, habla Pridón.
“Nosotros somos muy pocos y la ciudad es fuerte y está bien custodiada.
No podemos atacar al descubierto; no hay que ser jactancioso en el combate.
Si cierran las puertas de la ciudad, entonces tendremos que esperar mil años.

Mis maestros me enseñaron en la infancia el arte de los juglares,
y también me instruyeron en muchos juegos y ejercicios gimnásticos.
Puedo caminar sobre un hilo con tal rapidez que el ojo no puede seguirme.
Los muchachos de la plaza cuando me veían envidiaban mi habilidad.

¿Quién de entre vosotros sabe cómo lanzar un arpón sin errar en el blanco?
Ése lo lanzará con el arco atado a una cuerda larga y resistente.
Yo subiré por esta cuerda como si estuviera paseando por el campo,
y una vez dentro, me ocuparé de que vosotros no encontréis un hombre vivo.

Me parece que podré caminar con la armadura y aguantar el peso.
Desde arriba, caeré sobre los soldados como un huracán y los mataré.
Entonces franquearé el paso y veréis abrirse las puertas desde dentro.
Apresuraos a entrar entonces y acudid allí donde os indique el tumulto.