როსტევან მეფისაგან და ავთანდილისაგან ნადირობა

Rostewan und Awthandil auf der Jagd

დილასა ადრე მოვიდა იგი ნაზარდი სოსანი,
ძოწეულითა მოსილი, პირად ბროლ-ბადახშოსანი,
პირ-ოქრო რიდე ეხვია, შვენოდა ქარქაშოსანი,
მეფესა გასლვად აწვევდა, მოდგა თეთრ-ტაიჭოსანი.

შეეკაზმა მეფე, შეჯდა, ნადირობას გამოვიდეს;
მგრგვლივ მინდორსა მოსდგომოდეს, ალყად გარე შემოჰკრვიდეს;
ზეიმი და ზარი იყო, სპანი ველთა დაჰფარვიდეს,
ნაძლევისა მათისათვის ისროდეს და ერთგან სრვიდეს.

უბრძანა: “მონა თორმეტი მოდით, ჩვენთანა ვლიდითა,
მშვილდსა ფიცხელსა მოგვცემდით, ისარსა მოგვართმიდითა,
ნაკრავსა შეადარებდით, ნასროლსა დასთვალვიდითა!”
დაიწყო მოსლვა ნადირმან ყოვლთა მინდორთა კიდითა.

მოვიდა ჯოგი ნადირთა ანგარიშ-მიუწვდომელი:
ირემი, თხა და კანჯარი ქურციკი მაღლად მხლტომელი.
მას პატრონ-ყმანი გაუხდეს, ჭვრეტადმცა სჯობდა რომელი!
აჰა მშვილდი და ისარი და მკლავი დაუშრომელი!

ცხენთა მათთა ნატერფალნი მზესა შუქთა წაუხმიდეს,
მიჰხოცდეს და მიისროდეს, მინდორს სისხლთა მიასხმიდეს,
რა ისარი დაელივის, მონანი-ყე მოართმიდეს.
მხეცნი, მათგან დაკოდილნი, წაღმა ბიჯსა ვერ წასდგმიდეს.

იგი ველი გაირბინეს, ჯოგი წინა შემოისხეს,
დახოცეს და ამოწყვიდეს, ცათა ღმერთი შეარისხეს,
ველნი წითლად შეეღებნეს, ნადირთაგან სისხლი ისხეს.
ავთანდილის შემხედველთა: “ჰგავსო ალვას, ედემის ხეს”.

იგი მინდორი დალიეს, მართ მათგან განარბენია,
მინდორსა იქით წყალი დის და წყლისა პირსა კლდენია.
ნადირნი ტყესა შეესწრნეს, სადა ვერა რბის ცხენია.
იგი მაშვრალნი ორნივე მოსწყდეს, რაზომცა მხნენია.

Morgens früh erschien der Ritter – lilienschöne Augenweide –,
hoch auf weißem Hengst der Edle, reichgeschmückt im Purpurkleide,
goldgewebt der Turban, und das Schwert in goldgetriebner Scheide.
Fordert seinen Herrn zum Wettkampf frisch heraus in Wald und Heide.

Weidwerklustig sprengt der König mit Gefolg auf edlen Rossen.
Rings der abgesteckte Jagdgrund ist vom Kriegervolk umschlossen,
das sich weit verlief im Hage, wo im Wind Gesänge flossen
und die Partner heiß im Wettstreit schon ihr Pfeilgewirr verschossen.

Rostewan sprach: „Her die Helfer! Alle zwölfe her zu mir!
Bringt in Eile Köcher, Pfeile, spannt die Bogen dort und hier!
Merkt die Schüsse, daß man wisse, wer erlegt hat das Getier.“
Und die Meute hetzt die Beute ins umzirkelte Revier.

Aufgeschreckt, in Rudeln rasend, kommt das Wild herangerannt:
Reh und Hirsch und wilder Esel, Steinbock, Gemse, sprunggewandt.
Fürst und Feldherr folgen zielend, schön im Jagdgelüst entbrannt.
Pfeile schnellt von straffer Sehne unermüdlich ihre Hand.

Schatten vor die Sonne wölkte Staub von tausend Hufen toll.
Und die Reiter zielten, trafen, daß das Blut aufs Erdreich quoll.
Frischgefüllte Köcher wurden leer; der Lärm vom Weidwerk schwoll.
Blutende, verblüffte Tiere blieben stehn, Entsetzens voll.

Dumpfe Erde stampft die Herde, hingehetzt und sinnverstört.
Über so viel Mordlust grollend, bäumt der Himmel sich empört.
Gräßlich röten sich die Täler von dem Blutbad unerhört.
Baumstark nennt den Ritter mancher, den das grause Spiel betört.

Querfeldein durch grüne Gründe trieb die Treibjagd bis ans Ende,
wo das Tal sich schließt: ein Wildbach rauscht durch steiles Felsgelände.
Hier entkam das Wild ins Dickicht, wo kein Roß mehr Wege fände.
Matt sind beide Gegner; hemmend ziehn am Zügel ihre Hände.