ვეფხისტყაოსანი
Der Recke im Tigerfell
ავთანდილისაგან შერმადინის საუბარი
Unterredung Awthandils mit Schermadin
შერმადინს ეტყვის, უბრძანებს პირ-მზე, ნათელთა მფენელი:
ესე დღე არის იმედი, ჩემის გულისა მლხენელი,
შენგან თავისა შენისა საჩემოდ გამომჩენელი”.
მქებრად ამბვისა მათისა ხამს მკითხავი და მსმენელი.
იტყვის: როსტან არ გამიშვა, არცა სიტყვა მომისმინა;
მან არ იცის, რა მჭირს, ანუ სულ-დგმული ვარ ვისგან ვინა;
უმისოდმცა ნუ ცოცხალ ვარ ნუცა გარე, ნუცა შინა!
რაცა საქმე უსამართლო ღმერთმან ვისმცა შეარჩინა!
თუცა მისი არ-გაწირვა ჩემგან მტკიცობს, არ სათუობს,
ყოვლი ცრუ და მოღალატე ღმერთსა ჰგმობს და აგრე ცრუობს;
გული, მისი უნახავი, ტირს და სულთქვამს, ვაებს, უშობს,
ლხინსა არას არ იახლებს, კრთების, კუშტობს, ვახშობს, უშობს.
სამი არის მოყვრისაგან მოყვრობისა გამოჩენა:
პირველ, ნდომა სიახლისა, სიშორისა ვერ-მოთმენა,
მიცემა და არას შური, ჩუქებისა არ-მოწყენა,
გავლენა და მოხმარება, მისად რგებად ველთა რბენა.
რადღა ვაგრძელებ სიტყვასა, ჟამია შემოკლებისა!
აწ გაპარვაა წამალი ამა გულისა ლებისა.
რასაცა გვედრებ, ისმენდი, ვირე დრო გქონდეს ხლებისა;
შენ გაამაგრე დაჭირვა ჩემისა ნასწავლებისა.
აწ მეფეთა სამსახურად პირველ თავი დაამზადე,
სიკეთე და უკლებლობა შენი ერთობ გააცხადე;
სახლი ჩემი შეინახე, სპათა ჩემთა ეთავადე,
სამსახური აქამდისი, კვლა გავლენა გააკვლადე.
მტერთა ჩემთა ენაპირე, ძალი ნუმცა მოგაკლდების,
ერთგულთათვის კარგი ნუ გშურს, ორგულიმცა შენი კვდების!
შემოვიქცე, შენი ჩემგან ვალი კარგად გარდიხდების;
პატრონისა სამსახური არაოდეს არ წახდების”.
Und der Sonnenritter sagte seinem redlichen Verweser:
„Dieser Tag der guten Hoffnung, Schermadin, sei mein Erlöser.
Zeig mir heut Vasallentreue; nur kein Bangen, nichts wär böser!“
Beider Taten wohl zu würdigen, folge mir, ob Hörer, Leser!
„Unser König“, sprach der Ritter, „läßt mich nicht von dannen ziehn,
will von Drang und Pflicht nichts wissen noch von Sehnsucht, Schermadin.
Ohne Tariel aber sterb ich, weiß kein Dasein ohne ihn.
Hat der Ewige jemals Treubruch oder Niedertracht verziehn?
Sieh mich innig fest entschlossen, meinem Helden Treu zu halten.
Lügner und Verräter lästern Gott und lassen Unbill walten.
Sehnsucht nach dem Freunde quält mich mit unseligen Gewalten;
freudlos, menschenscheu und einsam muß sein armes Herz erkalten.
Echte Freundschaft zu erweisen, gibt es Mittel dreierlei:
Trennung meiden, immer trachten, daß der Freund uns nahe sei;
dann: Geschenk und Gaben spenden, rückhaltlos, bedenkenfrei;
endlich: eil dem Freund zu Hilfe, steh in jeder Not ihm bei!
Doch ich mach schon zuviel Worte. Es wird Zeit, sich kurz zu fassen.
Flucht, geheim und augenblicklich, wird mein Herz genesen lassen.
Hör, worum ich innigst bitte, eh wir von einander lassen;
möge meine Mahnung niemals im Gedächtnis dir verblassen.
Halt vor allem dich dem Willen unsrer Herrscher dienstbereit.
Lauter offenbare deine Tugend und Vollkommenheit.
Hüte mir mein Haus und sorge für mein Kriegsvolk jederzeit.
Bleib mir wie bisher ergeben, gleich beflissen und gescheit.
Schütz die Marken mit der starken Hand vor jedem Feind und Wicht.
Sollst die Treuen stets erfreuen; töten, wer die Treue bricht.
Heimgekehrt, belohn ich fürstlich deine wohlerfüllte Pflicht;
wer da seinem Herren redlich diente, den vergißt er nicht.“