წიგნი ვნახე, მისი იყო, ვისი მდაგავს ცეცხლი გულსა;
მოეწერა მზისა შუქთა: “ნუ დაიჩნევ, ლომო, წყლულსა;
მე შენი ვარ, ნუ მოჰკვდები, მაგრა ბნედა ცუდი მძულსა.
აწ ასმათი მოგახსენებს ყველაკასა ჩემგან თქმულსა.

ბედითი ბნედა, სიკვდილი რა მიჯნურობა გგონია?
სჯობს, საყვარელსა უჩვენნე საქმენი საგმირონია!
ხატაეთს მყოფნი ყოველნი ჩვენნი სახარაჯონია,
აწ მათნი ჯავრნი ჩვენ ზედა ჩვენგან არ დასათმონია!

შენგან ჩემისა ქმრობისა წინასაც ვიყავ მნდომია,
მაგრა აქამდის საუბრად კვლა ჟამი არ მომხდომია,
ძოღან ხელ-ქმნილსა გიჭვრეტდი კუბოსა შიგან მჯდომია,
მანდა ყველაი მასმია, რაცა შენ გარდაგხდომია.

მართლად გითხრობ, მომისმინე ესე, რაცა მოგახსენე:
წა, შეები ხატაელთა, თავი კარგად გამაჩვენე;
გიჯობს, ცუდად ნუღარა სტით, ვარდი კვლამცა რად დასტენე?
მზემან მეტი რაღა გიყოს, აჰა, ბნელი გაგითენე!”

ასმათი მეუბნებოდა უშიშრად, არ მეკრძალვოდა;
ჩემი რა გითხრა, რა ვიყავ, ლხინი რად დამეთვალვოდა!
გული მი და მო მიარდა, კრთებოდა და მემალვოდა;
მით პირი ჩემი გაბროლდა და ღაწვი გამელალვოდა”.

„Und ich las den Brief der Sonne, die mein Herz in Glut gebannt.
‚Löwe!‘ schrieb sie, ‚überwinde deiner Wunde bittern Brand.
Stirb nicht! Ich bin dein. Doch haß ich Jammerlust und Unbestand.
Dir zu künden, was ich wünsche, hab ich dir Asmath gesandt.

Wehmut, Wankelmut und Fallsucht – kann darin die Minne blühn?
Zeig der Liebsten lieber Taten, Mut und heldisches Bemühn.
Nie noch wagten die Chatajer, sich der Zinspflicht zu entziehn.
Neustens sind sie unbotmäßig. Geh, belehr, bestraf sie kühn.

Dich begehrt ich längst zum Gatten, doch ich hab dir’s nie gestanden,
weil im Sturmwind meiner Tage nie sich stille Worte fanden.
Neulich sah ich aus der Sänfte dich in deiner Ohnmacht Banden;
man beschrieb mir deinen Zustand, und ich hab dein Leid verstanden.

Laß dir denn die Wahrheit sagen, hör sie, folge meinem Rat:
Geh und schlage die Chatajer, zeig dich mir im Kranz der Tat.
Laß nicht sinnlos Tränen fließen, um die Rose sei’s zu schad.
Was erharrst du von der Sonne, da ich dir den Tag auftat?‘

Und Asmath, verhüllt vom Schleier, sprach mir frei und unbefangen.
Was empfand ich? Glück und Jubel. Denn erfüllt war mein Verlangen.
Oh, wie schlug mein Herz im Taumel! Überwand sein langes Bangen.
Und kristallklar ward mein Antlitz, und rubinrot meine Wangen.“