ავთანდილ უთხრა: “ჰე ფრიდონ, მოყვასნი ვერ გიჩივიან:
ლომთა მკლავთაგან იმედი გაქვს, არა წყლულნი გტკივიან;
სთათბირობ ძნელსა თათბირსა, მტერთა ივაგლახ-ივიან,
მაგრა თუ გესმის, გუშაგნი რა ახლო-ახლო ყივიან?!

რა გახვიდოდე, გუშაგთა ესმას აბჯრისა ჩხერება,
გიგრძნობენ, თოკსა მოჰკვეთენ, ამისი ხამს დაჯერება;
წაგიხდეს ცუდად ყველაი, დაგრჩეს ცუდიღა ფერება,
ეგე თათბირი არ ვარგა, სხვებრ ვქმნათ თავისა ტერება.

სჯობს, დადეგით დამალულნი თქვენ ადგილსა იდუმალსა,
ისი კაცნი არ იჭირვენ მგზავრსა, ქალაქს შემავალსა,
სავაჭროთა შევეკაზმვი, ვიქმ საქმესა მე მუხთალსა,
ერთსა ჯორსა გარდავჰკიდებ მუზარადსა, ჯაჭვსა, ხრმალსა.

სამთავე შესლვა არ ვარგა, თუ გვიგრძნან, არს სათუები;
მე მარტო შევალ ვაჭრულად და კარგად შევეტყუები,
მალვით ჩავიცვამ აბჯარსა, გავჩნდები, გავეცრუები, .
ღმერთმან ქმნას, უხვად ვადინო შიგნით სისხლისა რუები!

შიგანთა მცველთა მოვიცლი მე უნახავად ჭირისად,
თქვენ გარეთ კართა ეცენით ყოველნი მსგავსად გმირისად;
კართა გავახვამ, მომართეთ, კივილი გესმას ხშირი სად.
თუ რა სხვა სჯობდეს, თქვენ ბრძანეთ, ვარ მრჩევლად ამა პირისად”.

„Du, Phridon“, sprach Awthandil nun, „Ritter stolz und makellos,
schätzt gering den Schmerz von Wunden, deiner Arme Kraft ist groß.
Triftig gibt dein rechter Ratschluß jedem Feind den Todesstoß.
Aber hörst du nicht des Burgheers hageldichte Wachthallos?

Wie du auf dem Seil entlanggehst, wird des Harnischs Klirren laut;
sieh: der Feind bemerkts, worauf er deine Leine rasch durchhaut
und dein Tun vereitelt; alles ist vergeblich und durchschaut.
Nein, dein Vorschlag taugt nicht; anders sei der Kampfplan aufgebaut.

Lieber bleibt beiseit und duckt euch hier in sichren Felsverstecken.
In der Stadt fragt keine Aufsicht Fremde aus nach Reisezwecken.
Will als Kaufmann mich verkleiden und Geheimes dort entdecken.
Auf ein Maultier lad ich Panzer, Helm und Schwert, gehüllt in Decken.

Sehr gefährden wir uns selber, nahen wir der Stadt zu dritt;
lieber wag allein als Händler ich den kleinen Maultierritt.
Heimlich leg ich dann die Rüstung an, bereit zum Ernteschnitt:
Ströme Bluts, fließt los! – das ist es, worum ich den Himmel bitt!

Auf die Innenwache werf ich mich, ich werd das Pack zerfleischen;
ihr greift außen an und schlagt euch so, wie wir’s von Helden heischen.
Ich zerbrech des Burgtors Riegel, laß es in den Angeln kreischen.
Das halt einzig ich für ratsam; sprecht nun, sollt ich mich drin täuschen.“