ფატმანისგან ავთანდილის გამიჯნურება

PATMAN BECOMES ENAMOURED OF AVTANDIL

სჯობს სიშორე დიაცისა, ვისგან ვითა დაითმობის:
გილიზღებს და შეგიკვეთებს, მიგინდობს და მოგენდობის,
მართ ანაზდად გიღალატებს, გაჰკვეთს, რაცა დაესობის,
მით დიაცსა სამალავი არას თანა არ ეთხრობის.

ფატმან ხათუნს ავთანდილის გულსა ნდომა შეუვიდა,
სიყვარული მეტის-მეტი მოემატა, ცეცხლებრ სწვიდა.
დამალვასა ეცდებოდა, მაგრა ჭირთა ვერ ჰმალვიდა,
იტყვის: “რა ვქმნა, რა მერგების?” – აწვიმებდა, ცრემლთა ჰღვრიდა.

“მიღმა ვუთხრა, ვა თუ გაწყრეს, შეხედვაცა დამიძვირდეს!
თუ არა ვთქვა, ვეღარ გავსძლებ, ცეცხლი უფრო გამიხშირდეს.
ვთქვა და მოვკვდე, ანუ დავრჩე, ერთი რამე გამიპირდეს;
მას მკურნალმან ვერა ჰკურნოს, თუ არ უთხრას, რაცა სჭირდეს”.

Woe to the man who trusts and puts faith in the smiles of a woman,
For with her flattering smiles she invades his heart and wins it,
Pierces it through and then, in a trice, the tempter betrays him.
Therefore, confide not to her your counsels, nor tell her your secret.

Patman was now overwhelmed with a burden of violent emotions.
Love had invaded her heart and had kindled fierce fires within it.
Though she essayed to conceal it all her endeavours were useless.
“How can I curb my desires?” day and night she lamented.

“If I unburden my heart, alas, he may shun me in anger;
But if I keep it concealed the fires that now burn will consume me.
Happen what may I will tell him the truth though I die in the telling.
Can a physician cure him who tells not what hurts or afflicts him?”