წიგნი ნესტან-დარეჯანისა ფატმანს თანა

LETTER WRITTEN BY NESTAN-DAREJAN TO PATMAN

პირ-მზე სწერს: “აჰა, ხათუნო, დედისა მჯობო დედაო!
მისგან ტყვე-ქმნილსა სოფელმან რა მიყო, ამას ჰხედაო?
მე, გლახ, მათ ჩემთა პატიჟთა სხვაცა დამერთო ზედაო,
აწ ვნახე შენი უსტარი, მე დიდად მეიმედაო.

შენ ორთა დამხსენ გრძნეულთა, გამიადვილე ჭირები,
აწ აქა სრულთა ქაჯთაგან ვარ ასრე დანამჭირები:
ერთსა მცავს ერთი სამეფო, ბევრჯერ ათასი გმირები,
ავად მომიხდა თათბირი და ჩემი დანაპირები!

სხვად ამბავი აქაური მეტი რა-მცა მოგიწერე:
ქაჯთა მეფე არ მოსრულა, არცა მოვლენ ქაჯნი ჯერე,
მაგრა სპანი უთვალავნი მცვენ და მათი სიალფე-რე,
რასა ჰქვიან ძებნა ჩემი? არ ეგების, დაიჯერე!

ვინცაღა ჩემი მძებნელი მოსრულა, ცუდ-მაშვრალია,
იჭირვის, იწვის, ენთების, ჩემი სწვავს ცეცხლებრ ალია,
მაგრა მას ვჰნატრი, უნახავს მზე, ამად არ-დამზრალია,
უმისოდ ჩემი სიცოცხლე, ვამე, რა დიდი ბრალია!

შენ ამბავი არ გიამბე, მაშინ ამად დაგიმალე,
ვერ იტყოდა ენა ჩემი, თავი ჭირთა გავაკრძალე;
გეაჯები, საყვარელსა შემახვეწე, შემიბრალე,
ნუ წამოვა ძებნად ჩემად, მიუწერე, შე-ცა-სთვალე.

მე რომ მჭირს, კმარის, ნუ მომკლავს ამისითავე სწორითა:
მას მკვდარსა ვნასავ, მოვკვდები მე სიკვდილითა ორითა.
ვერას ვინ მარგებს, დასტურად ვიცი, არ რამე ჭორითა,
არ დაგმორჩილდეს, დამქოლე შავისა ქვისა ყორითა.

გეთქვა ნიშნისა გაგზავნა, აწ ესე განამჟღავნია,
მისეულთ ავე რიდეთა ნაკვეთი გამიგზავნია;
ესენი ჩემთვის მის გამო ტურფანი სანახავნია,
თუცა თუ ფერად ბედისა ჩემისა მსგავსად შავნია”.

“You are far dearer, she wrote, “than a mother to me!
See how the world that keeps me in thrall finds delight in my suffering,
And the grim pleasure it takes in redoubling the weight of my sorrow.
But you have kindled, my Patman, new hope in my grief-stricken heart.

“Twice you have saved me from foes, from the sorcerers and from your monarch.
Now I am held here by force in a lofty, impregnable tower.
Myriad hosts of invincible warriors guard and surround me.
Alas! unrelenting fate has frustrated my plans and desires.

“What can I write, what news do I know thus held a close captive?
Dulardukht, queen of the Kajis and her numerous hosts are still absent,
But I am guarded by armies of dauntless, unparalleled warriors.
Therefore, my Patman, believe me: no force under heaven can save me.

“He who has come to seek me will in vain endeavour to free me
Though he may suffer and burn, though his zeal and desire consume him.
O how I envy that knight for his eyes have gazed on my loved one.
Pity my life for, alas, deprived of that sun I languish.

“True I did not tell you my story but hid it from you,
For it was torture to me and my tongue grew dumb in the trial.
I entreat you to beg my beloved to have pity and come not to seek me.
Write to him, now, I beseech you. Send him at once a message.

“What afflicts me suffices; tell him his coming will kill me.
What if I see him die? I should die a double death.
The Rajis cannot be conquered. So do not try to release me,
But if my sun will not listen then stone me to death, I implore you!

“You ask in your letter to me to send my beloved a token.
Therefore I send with the slave a piece of the veil he gave me,
Which for his sake and our love for each other I value and cherish
Though it is black as the colour, alas, of my woebegone fate!”