წიგნი ტარიელისა საყვარელსა თანა პასუხად

CARTA DE TARIEL A SU BIEN AMADA

მივუწერე: “მზეო, შუქი შენი, შენგან მონაფენი,
გულსა მეცა, გამიცუდდეს სიჩაუქე-სიალფენი;
ხელმან შენნი გავიცადენ სინატიფე-სიტურფენი,
სულთა ნაცვლად სამსახურნი რამცა ვითა გიმუქფენი?!

მაშინ, ოდეს დამარჩინე, სულთა სრულად არ გამყარე,
აწ ჩემთვისცა ესე ჟამი მასვე ჟამსა დავადარე;
სამხრე შენი მომივიდა, შემოვიბი მკლავსა გარე,
რომე მმართებს სიხარული, ეგზომიმცა რა ვიხარე?!

განაღამცა ვიწინაშე: აჰა რიდე, რომე მთხოვე;
ყაბაჩაცა ასეთივე, ამისებრი ვერა ვჰპოვე;
დაბნედილსა ნუ დამაგდებ, მიშველე რა, მარგე, მოვე;
სოფელს მყოფსა უშენოსა კაცსა ვისმცა შევეპოვე!”

ქალი ადგა, გამეყარა. დავწევ, ამოდ დამეძინა,
მაგრა შევკრთი, საყვარელი ჩემი ვნახე ძილსა შინა;
გამეღვიძა, აღარა მყვა, სულ-დგმულობა მომეწყინა,
ღამე ასრე გავათენე, მისი ხმაცა არ მესმინა”.

Yo le escribí: “Oh, sol, los fuegos que esparces a tu alrededor
han golpeado mi corazón, disipado mi vigor y mi audacia,
enloquezco por tu amor, sólo percibo tu encanto y tu belleza.
¿Con qué servicio podría pagarte que me devolvieras el alma?

Me has hecho sobrevivir, el dolor no me arrancó por completo de la vida,
y ahora puedo, en este momento, comparar el tiempo presente con el pasado.
He recibido tu brazalete que ahora adorna el contorno de mi brazo.
¿Cómo podría expresar una dicha que no puede igualarse a nada?

Me apresuro a ofrecerte el velo que deseabas como tocado,
y también el manto de la misma tela; difícilmente hallarías otro parecido.
No me dejes desfallecer, ven en mi ayuda, socórreme, ven.
¿A qué otra mujer en el mundo podría yo pedir mi salvación?”.

Asmath se levantó y se fue, y yo me adormecí dulcemente;
pero apenas cerrados los ojos su imagen apareció en mi sueño y me estremecí;
al despertarme sin embargo se desvaneció y la vida volvió a hacerse insufrible.
Pasé toda la noche añorando su voz, que no llegaba a mi oído.