თათბირი ნურადინ-ფრიდონისა

Συμβουλή τοΰ Πριντόν

ფრიდონ თქვა: “ვიტყვი სიტყვასა, ვეჭვ, ჩემი არ დამცთარია:
ჩვენ ცოტანი ვართ, ქალაქი დიდთაგან საომარია;
პირის-პირ ომი არ ძალ-გვიც, არ ჟამი საკვეხარია,
ათას წელ ვერსით შევუვალთ, თუ ზედ დაგვიხშან კარია.

ჩემსა სიმცროსა გამზრდელნი სამუშაითოდ მზრდიდიან,
მასწავლნეს მათნი საქმენი, მახლტუნვებდიან, მწვრთიდიან;
ასრე გავიდი საბელსა, რომ თვალნი ვერ მომკიდიან,
ვინცა მჭვრეტდიან ყმაწვილნი, იგიცა ინატრიდიან.

აწ ვინცა ვიცით უკეთე შეტყორცა საგდებელისა,
მან ერთსა ბურჯსა გარდვაგდოთ წვერი საბლისა გრძელისა,
მას ზედა გავლა ასრე მიჩნს, ვითა გარბენა ველისა.
თქვენ ჭირად გიყო შიგანთა პოვნა კაცისა მრთელისა.

აბჯრითა გავლა არად მიჩნს ჭირად, გატანა ფარისა;
შიგან ჩავხლტები კისკასად, ვეცემი მსგავსი ქარისა,
ლაშქართა დავჰხოც, გავახვამ, ჰნახოთ გაღება კარისა!
თქვენცა მუნ მოდით, სადაცა გესმას ზრიალი ზარისა”.

Λέγει ό Πριντόν: «Αδέρφια, τήν αλήθεια γιά νά πούμε,
είναι άχυρό τό κάστρο κι έμεϊς λίγοι γιά νά μπούμε,
μέ επίθεση καί βία. Καί μέ τήν πολιορκία,
χίλια χρόνια θά σταθούμε, μά χωρίς έπιτυχία.

Παιδί άκόμα οί δασκάλοι άκροβατική μέ μάθαν,
μέ διδάσκανε τήν τέχνη, νά πηδώ ψηλά μέ βάλναν.
Στό σχοινί έτρεχα έτσι, δέ μέ πρόφτανε τό μάτι,
όσοι μέ κοιτάζαν θέλαν άπό μέν’ νά μάθουν κάτι.

Ποιός σας μπορεΐ στίς έπάλξεις άπό δώ νά σύρει λάσο
καί θηλιά γερή νά δέσει; Δρόμο ϊσιο νά περάσω,
στό σχοινί σάν άκροβάτης καί στό τείχος ν’ ανεβώ
καί στό έχτρικό τό αίμα τήν εκδίκηση νά βρώ.

Τό σπαθί καί τήν ασπίδα θά τά έχω στό πλευρό
καί πηδώντας μέσ’ στό κάστρο σά σιφούνι τρομερό,
τούς φρουρούς θά καθαρίσω, πύλες θά ρίξω στή γή
καί σείς τρέξτε σά λεβέντες, σάν άκοϋστε τήν κραυγή».