ავთანდილისგან შენც იცი ჩემთვის თავისა დადება,
აწ მე მაქვს ნაცვლად მისისა მოხმარებისა წადება:
შენ მიდი, ჰკითხე, რა უნდა, მან ქმნას ამისი ცხადება,
ვითა დამივსო სახმილი, ეგრე მისიცა კმა დება.

უთხარ: “ძმაო, რა გარდიხდის შენგან ჩემსა ჭირ-ნახულსა!
ღმერთი მოგცემს წყალობასა, მისგან ზეცით შესახულსა!
თუ ვერა ვიქმ საწადელსა შენსა, შენთვის გაზრახულსა,
არა ვნახავ სახლსა ჩემსა, არ დარბაზსა, არცა ხულსა.

აწ მითხარ, ჩემგან რა გინდა, ანუ რათ მოგეხმარები?
ვარჩევ, წავიდეთ არაბეთს, იყავ ჩემიცა მარები;
ტკბილის სიტყვითა გავმართოთ და ხრმლითა – საომარები:
თუ შენ შენს ცოლსა არ შეგრთავ, მე ჩემსა არ ვექმარები”.

რა ფრიდონ უთხრა ავთანდილს ტარიას მოციქულობა,
მას გაეცინნეს, გაღიმდა, ჰშვენოდა მხიარულობა;
თქვა, თუ: “მეშველი რად მინდა? მჭირს არავისგან წყლულობა!
ჩემი მზე არცა ქაჯთა ჰყავს, არცა სჭირს ლხინ-ნაკლულობა.

ჩემი მზე ტახტსა ზედა ზის, მორჭმული ღმრთისა ნებითა,
საკრძალავი და უკადრი, ლაღი, არვისგან ვნებით-ა,
არცა რა უმძიმს ქაჯთაგან, არცა გრძნეულთა გრძნებითა,
მას ზედა შველა რად მინდა? რად მეჭვ რასაცა თნებითა?

რა მოვა ჩემთვის განგება, ზეცით მოსრულნი ზენანი,
ღმერთი იწადებს, მომივლენ გულსა სახმილთა ლხენანი;
მაშინღა მომხვდენ მოკვდავსა მზისა ელვათა ფენანი,
უმისჟამისოდ ცუდია ჩემგან მი და მო რბენანი.

მიდი და ჰკადრე ტარიელს პასუხი, ჩემგან თხრობილი:
“მადლი რად უნდა, მეფეო, ხარ რაზომ გინდა ლმობილი?
ვარ მუცლითგანვე დედისათ თქვენად სამონოდ შობილი,
ღმერთმან მუნამდის მიწა მყოს, ვირ მეფე იყო ცნობილი.

Du nur kennst das Maß der Opfer, die mir Awthandil gebracht.
Sieh, auf gute Gegenleistung bin ich freundschaftlich bedacht.
Geh und laß dir frei eröffnen, was ihn drückt, ihm Sorge macht.
Wie er mir in Not geholfen, will ich, daß sein Herz nun lacht.

Sag ihm: „Bruder, womit könnt ich deine Mühn dir halb entgelten?
Seine hohe Gnade weiht dir ganz gewiß der Herr der Welten.
Kann ich keinen Durst dir stillen, ist sein Gegenstand so selten,
dann gelob ich: nimmer kehr ich heimatwärts, zu Haus und Zelten.

Welcher Beistand wär zu leisten? Welche Fürsprach wär zu sprechen?
Raten möcht ich, nun gemeinsam nach Arabien aufzubrechen;
nimm dein Recht mit guten Worten, notfalls auch mit Haun und Stechen.
Bleibst du unvermählt, entsag ich meinem Weib. Dies mein Versprechen.‘“

Als Phridon nun Tariels Worte Awthandil zu Ohren brachte,
sah er dessen Aug aufleuchten, ja, der rauhe Ritter lachte:
„Ich bin unverletzt. Ich bat nicht, daß man mir zu helfen trachte.
Klagt ich je, daß meine Liebste in der Kadshen-Festung schmachte?

Nein, im Strahlenkleid der Schönheit ziert sie ihrer Väter Thron;
stolz und hochgeachtet fühlt sie keines Feindes Haß noch Hohn;
und kein Kadshe, Wicht noch Kobold kann die Waltende bedrohn.
So bedarf ich keines Beistands und auch keiner Schmeichelfron.

Schickt die Fügung einst von oben mir das vorbestimmte Los,
wird auch mir noch Trost und Labung; Gottes Gnadenhort ist groß;
denn erst offenbart sich strahlend mir des Himmels Sonnenschoß.
Bis dahin bleibt all mein Trachten eitle Hast und hoffnungslos.

Geh und melde Tariel meine Antwort redlich, wortgetreu:
‚Es bedarf nicht Danks von deiner Seite, großer Fürst und Leu.
Von Geburt bin ich dir dienstbar, hörig, ehrfurchtsvoll und scheu.
Und mein Lebtag dir zu Füßen bleib ich Demut, Staub und Spreu.

გებრძანა: “შეყრა მწადიან საყვარელისა შენიხა”.
ეგე არს მსგავსი გულისა ლმობიერისა თქვენისა;
მუნა მე ხრმალი არ მიკვეთს, არცა სივრცელე ენისა,
მიჯობს მოლოდნა საქმისა მის განგებისა ზენისა.

ესეა ჩემი საწადი და ჩემი მოსანდომარე:
ინდოეთს გნახო მორჭმული, საჯდომთა ზედა მჯდომარე,
გვერდსავე გიჯდეს მნათობი, პირი ელვათა მკრთომარე,
მებრძოლნი თქვენნი მოგესრნენ, არვინ ჩნდეს მუნ მეომარე.

რა გამისრულდენ ესენი ჩემნი გულისა ნებანი,
მაშინღა მივალ არაბეთს, მომხვდენ მის მზისა ხლებანი;
ოდესცა სწადდეს, დამივსნეს ამა ცეცხლისა დებანი.
სხვა თქვენგან არა არ მინდა, მძულან ცუდნიღა თნებანი”.

რა ფრიდონ ჰკადრა ტარიელს ესე სიტყვანი ყმისანი,
მან ბრძანა: “მაგას არა ვიქმ, ამას არ უნდა მისანი!
ვითა მან პოვნა მიზეზნი ჩემისა სულთა დგმისანი,
ეგრევე მანცა სამისოდ ნახნეს ძალ-გულნი ძმისანი!

მიდი, უთხარ ჩემ მაგიერ სიტყვა ჩემგან არ-ნათნები:
“მე შენისა გამზრდელისა უნახავად არ დავდგები.
ვეჭვ, მრავალი დამეხოცოს მონა, მისგან საყვარლები,
ვითხოვ ხოლე შენდობასა, ეგეთიღა მოვბრუნდები”.

ესე უთხარ: “ამის მეტსა ჰმოციქულობ ნურას ნუო,
ხვალე წასლვა არ დავშალო, არცა საქმე გავათუო;
მე არ მიზამს არაბთ მეფე, რომე სიტყვა გავაცრუო,
ამოდ ვსთხოვო ქალი მისი, შევეხვეწო, შევაგუო”.

უამბო ფრიდონ ავთანდილს ტარიას მოციქულობა:
არ დადგებისო, ცუდია შენგან ცდისაღა თქმულობა”.
მას დაუმძიმდა, მოედვა კვლა გულსა კვამლ-ალმულობა.
ასრე ხამს რიდი მეფეთა, ყმათაგან მოკრძალულობა!

Hilfreich wünschst du mir Vereinung mit dem Mädchen, das ich liebe;
solcher Edelmut geziemt wohl deinem mitleidvollen Triebe.
Doch es braucht dort keiner Fürsprach und auch keiner Schwerterhiebe;
Lieber wart ich, was des Himmels weise Vorsicht mir verschriebe.

Eins nur will ich als Erfüllung, wie ich’s eh und je gewollt:
daß du ruhmreich über Indien herrschest auf dem Thron von Gold,
dir zuseiten liebend-glückhaft jene Himmelsleuchte hold.
Schlage jeden Feind! Da bleibe keiner übrig, der dir grollt!

Sind mir diese Herzenswünsche eines Tages ganz erfüllt,
will ich nach Arabien wallen, wo die Sonn in Huld mich hüllt;
dorten harr ich, bis die Gute gern mir meine Sehnsucht stillt.
Nichts will ich von Euch; das Schöntun haß ich, wär’s auch wohlgewillt.‘“

Als Phridon des Ritters Antwort treu dem Recken ausgerichtet,
sagte der: „Wo gäb’s den Teufel, der in mir den Dank vernichtet?
Awthandil fand meines Odems Quell und hat mein Leid beschwichtet;
nimmer duld ich, daß der Bruder auf den Gegendienst verzichtet.

Geh und meld ihm meine Botschaft, ohne jede Ziererei:
‚Deinen braven Pflegevater will ich sehn, ich bleib dabei.
Manchen seiner Diener hab ich umgebracht; sprichst du mich frei,
will ich, eh ich scheide, daß auch Rostewan mir frank verzeih.‘

Sag zu Awthandil: ‚Der Worte fielen zwischen uns genug.
Morgen früh wird aufgebrochen, ohne Zaudern und Verzug.
Nimmer nimmt Arabiens König meine Worte für Betrug:
will für dich um seine Tochter werben herzhaft, klar und klug.‘“

Wieder bringt Phridon dem Ritter Tariels drängenden Bescheid,
rät ihm selber: „Widersprich nicht! nur umsonst verlierst du Zeit.“
Awthandil ist tief betroffen, neu umfängt ihn altes Leid,
doch dem Fürsten zu willfahren, zwingt ihn Pflicht und Schuldigkeit.

ავთანდილ მივა მუხლ-მოყრით ტარიას შესახვეწელად,
ფერხთა ეხვევის, აკოცებს, აღარ შეჰხედავს ზე წელად,
ეტყვის: “კმა, რაცა შევსცოდე როსტანს წლეულად მე წელად,
კვლა ნუ მიქმ ერთგულობისა გამტეხლად, და-ცა-მლეწელად.

რასაცა ჰლამი, არ მოგცემს მას ღმრთისა სამართალია,
გამზრდელსა ჩემსა ვით ვჰკადრო მე საქმე სამუხთალია!
მე მისთვის ხელი ვით გავძრა, ვინ ჩემთვის ფერ-ნამკრთალია!
ვით მოიხმაროს მონამან პატრონსა ზედა ხრმალია!

ეგე საქმე მე და ჩემსა საყვარელსა შეგვამდურვებს,
ვა თუ გაწყრეს, გაგულისდეს, კუშტი გულსა შეაურვებს,
ამბავსაცა დამიძვირებს, ჭვრეტისათვის მომასურვებს,
შენდობასა ხორციელი კაცი ვერა დამიურვებს”.

ტარიელ უთხრა სიცილით, მან მზემან შუქ-ნაფენამან,
ხელი მოჰკიდა ავთანდილს, აჰმართა, ააყენა მან:
“მიყოო კარგი ყველაი მომართებამან შენამან,
მაგრა სჯობს, შენცა გალხინოს ჩემმან შენითა ლხენამან.

დია მძულს მეტი მოყვრისა შიში, კრძალვა და რიდობა,
მძულს გაუწყვედლად კუშტობა და სულ-მძიმობა, დიდობა;
თუ მოყვარეა, გულისა ქმნას ჩემკე მონაზიდობა,
თვარა მე ჩემდა, იგ მისდა, დია სჯობს კიდის-კიდობა.

მე ვიცი გული საშენოდ შენისა საყვარელისა,
არ ეწყინების სტუმრობა შენისა მე შემყრელისა.
რად-მცა რა ვჰკადრე მეფესა თხრობა რასაცა ჭრელისა!
ოდენ ნახვისა მათისა ნატრა მაქვს სანატრელისა.

ამას ოდენ მოვახსენებ მუდარით და შეპოვნებით,
რომე მოგცეს ქალი მისი მან მისითა მოგონებით,
რათგან ბოლო შეყრავეა, სიშორესა ვით ეთნებით?
დააშვენეთ ერთმანერთი, თავის-თავის ნუ დასჭნებით”.

Stracks zu Tariel: Vor dem Recken liegt der Ritter auf den Knien,
küßt ihm Hand und Fuß; die Augen, nur zum Gurt erhoben, fliehn.
„Bin ein Jahr schon sündig“, fleht er, „vor dem König, dem ich dien!
Treib mich nicht zu neuem Treubruch; tödlich schon betrog ich ihn.

Was du vorhast, wird vor Gottes Antlitz nimmermehr erreicht.
Vorm Erzieher beug das Haupt ich, und mein Frevelmut entweicht.
Könnt ich den Wohltäter kränken, dessen Haar um mich erbleicht?
Welch ein Knecht, der mit dem Dolche meuchelnd seinen Herrn beschleicht!

Welch Zerwürfnis schüf die Untat zwischen mir und meinem Lieb!
Weh, wenn ich die oft Geprüfte zum wievielten Mal betrüb!
Sie verfiele ganz in Schweigen, drin sie unerreichbar blieb.
Wer erwirkt mir Sündenablaß, wenn ich den Verrat verüb?“

Tariel, sonnenschön und lächelnd, leiht dem Ritter stumm sein Ohr,
dann ergreift er seine Hände, hebt ihn sanft zu sich empor:
„Aufgesprengt hat deine Hilfe mir das glückhaft lichte Tor;
doch ich will: auch deine Stimme töne mit im Freudenchor!

Abhold bin ich übertriebner Vorsicht, Rücksicht her und hin –
nein, kein Raum sei zwischen Freunden für den mißvergnügten Sinn.
Ist mir jemand gut, so sei er offen, wie ich’s selber bin!
sonst ist die Begegnung grämlich, und die Trennung ein Gewinn.

Deiner Liebsten Herz gehört dir ungeteilt, das ist mir kund.
Mein Besuch, da ich dein Freund bin, schafft ihr keinen Kummergrund.
Und dem König, ihrem Vater, streich ich Honig um den Mund:
ihn nur hätt ich schauen wollen auf dem Reichsthron märchenbunt.

Dies nur will ich, und um eins nur geh ich ihn sehr dringlich an:
daß er dich nach eignem Ratschluß auserwählt zum Tochtermann.
Euer Bund sei fest, die Trennung sinnlos, sag ich Rostewan.
Ziert einander, eh die Sehnsucht welk ums Haupt euch Silber spann!“