ფატმანისგან ავთანდილის გამიჯნურება

‘Ο έρωτας τής Φατμάς γιά τόν Άβταντίλ

სჯობს სიშორე დიაცისა, ვისგან ვითა დაითმობის:
გილიზღებს და შეგიკვეთებს, მიგინდობს და მოგენდობის,
მართ ანაზდად გიღალატებს, გაჰკვეთს, რაცა დაესობის,
მით დიაცსა სამალავი არას თანა არ ეთხრობის.

ფატმან ხათუნს ავთანდილის გულსა ნდომა შეუვიდა,
სიყვარული მეტის-მეტი მოემატა, ცეცხლებრ სწვიდა.
დამალვასა ეცდებოდა, მაგრა ჭირთა ვერ ჰმალვიდა,
იტყვის: “რა ვქმნა, რა მერგების?” – აწვიმებდა, ცრემლთა ჰღვრიდა.

“მიღმა ვუთხრა, ვა თუ გაწყრეს, შეხედვაცა დამიძვირდეს!
თუ არა ვთქვა, ვეღარ გავსძლებ, ცეცხლი უფრო გამიხშირდეს.
ვთქვა და მოვკვდე, ანუ დავრჩე, ერთი რამე გამიპირდეს;
მას მკურნალმან ვერა ჰკურნოს, თუ არ უთხრას, რაცა სჭირდეს”.

Μακριά άπ’ τίς γυναίκες oλ’ οί άντρες πρέπει νάναι,
μάς γελούν καί μάς αφήνουν καί τούς όρκους τους ξεχνάνε.
Μάς πλανεύουν μέ τά χάδια καί μάς φθείρουν τή ζωή
καί τά μυστικά κρατάνε άπ’ τό βράδ’ ώς τό πρωί.

Γιά τόν Άβταντίλ λαχτάρα ένιωσ’ ή Φατμά καί πάθος,
νά τό κρύψει προσπαθούσε μέσα στής καρδιάς τό βάθος.
Μά ή άγάπη τήν καημένη βασανίζει, κατακαίει,
καί στενάζει: «Τι κακό όπου μέ βρήκε», λέει κι όλο κλαίει.

«Νά τ ’ άνοίξω τήν καρδιά μου; Μ’ αν όλότέλα τόν χάσω;
Νά σωπαίνω δέν μπορώ, πώς τόν πόθο νά ήσυχάσω;
Θά τόν γράψω κι ό,τι βρέξει, νιώθω μέσα μου φωτιά,
ποιός γιατρός θά σέ γιατρέψει, άν δέν τ ’ άνοίξεις τήν καρδιά;»