ხვარაზმშას შვილის ინდოეთს მოსლვა საქორწილოდ და ტარიელისაგან მისი მოკლვა

EL HIJO DEL REY DE JORASÁN LLEGA PARA LA BODA Y ES MUERTO POR TARIEL

მოვიდა კაცი: “სასიძო მოვაო”, მოსლვა გვახარა,
მაგრა თუ ღმერთი რას უზამს, არა იცოდა, გლახ, არა;
მეფესა მიჰხვდა სიამე, არ სიტყვა ივაგლახა რა,
მიბრძანა, ახლოს მიმისვა, “მოდიო”, თავი დახარა.

მიბრძანა: “ჩემთვის ესე დღე ლხინი და სიხარულია.
გარდავიხადოთ ქორწილი, ხამს ვითა დასა, სრულია;
კაცნი გავგზავნნეთ, მოვიღოთ ყოვლგნით საჭურჭლე სრულია,
უხვად გავსცემდეთ, ვავსებდეთ, სიძუნწე უმეცრულია”.

მე გავგზავნენ ყოვლგნით კაცნი საჭურჭლეთა წამომხმელნი;
სასიძოცა მოგვივიდა, იყვნეს ხანსა არ-დამზმელნი;
შიგნით ჩვენნი გაეგებნეს, გარეთ მოდგეს ხვარაზმელნი;
მათ ლაშქართა ერთგან მყოფთა ვერ იტევდეს ვერცა ხმელნი.

მეფემან ბრძანა: “მოკაზმეთ კარვითა მოედანია,
გამოისვენოს სიძემან, დაყოს ცოტაი ხანია;
მუნ მისად ნახვად გავიდენ უშენოდ სპანი სხვანია,
შენ აქა ნახენ, კმარიან იქა ნახვისად ყმანია”.

მოედანს დავდგით კარვები წითლისა ატლასებისა.
მოვიდა სიძე, გარდახდა, დღე, ჰგვანდა, არს აღვსებისა,
შეიქმნა გასლვა შიგანთა, ჯარია მუნ ხასებისა,
დაიწყეს დგომა ლაშქართა თემ-თემად, დას-დასებისა.

მე დავშვერ, ვითა წესია საურავ-გარდახდილისა;
შინა წამოვე, მაშვრალსა ქმნა მომნდომოდა ძილისა;
მონა მოვიდა, მომართვა წიგნი ასმათის ტკბილისა:
ადრე მოდიო, გიბრძანებს მსგავსი ალვისა ზრდილისა.

ცხენისაგან არ გარდავხე, წავე ფიცხლა, დავჰმორჩილდი;
ქალი დამხვდა ნატირები, ვჰკითხე: “ცრემლსა რასა ჰმილდი?”
მითხრა: “შენი შესწრობილი ტირილსამცა ვით ავსცილდი?
გაუწყვედლად ვით გამართლო? რაგვარადმცა გავვაქილდი?!”

Pronto un mensajero vino a anunciar: “¡Llega el novio!”,
pobre desgraciado, ignorante de la suerte que le esperaba.
El soberano estaba feliz, agradecido a Dios por aquella bendición.
Inclinando la cabeza y sonriendo, me llamó y me sentó a su lado.

“Para mí”, me dijo, “hoy es un día de regocijo y felicidad.
Hagamos los preparativos de la boda y que se lleve a término cuanto antes.
Reuniremos tesoros traídos desde todos los rincones del país
para distribuirlos generosamente. La avaricia es ignorancia”.

A todos los lugares envié hombres en busca de los cofres rebosantes.
El príncipe arribó pronto a la ciudad sin retrasarse un punto en el camino.
Al llegar allí, nuestro ejército salió al encuentro de las gentes de Jorasán.
Tantos eran los suyos y los nuestros que los campos no bastaban para acogerlos.

El rey dispuso: “Levantad las tiendas en la plaza,
y que el novio descanse de la fatiga del viaje lo que precise.
Los otros caballeros irán allí a rendirle el debido homenaje;
tú no, le verás luego aquí; ahora tienes que atender otros asuntos”.

Hice levantar en la plaza grandes tiendas de seda de color escarlata,
El novio descabalgó y entró en la tienda. Aquello parecía la víspera de Pascua:
los de dentro salían fuera pues allí había una posada para cortesanos,
y los guerreros se colocaban según su clan por escuadrones.

Estaba exhausto, como el que ha rendido su más pesado deber,
y buscando la soledad y el sueño, regresé cansado a mi palacio.
El esclavo llegó y me tendió un billete de la fiel Asmath:
“Quien parece un esbelto ciprés, te ordena venir, apresúrate”.

Sin descender del caballo, marché obediente a su encuentro.
Asmath me esperaba con lágrimas en los ojos. “¿Por qué?”, le pregunté.
Me dijo: “¿Cómo puedo contenerlas? Estoy cansada de defenderte;
sin cesar tengo que actuar en tu favor. Procura justificarte ahora”.