ესე თქვა და კაცმან წვერთა მოიზიდნა, გავლნა კარნი;
ფატმან შექმნა თავსა ცემა, ღაწვნი ესხნეს ნახოკარნი;
ცრემლთა მისთა შეეყარნეს, წყაროსაებრ ისმნეს წკარნი;
თქვა: “დამქოლეთ, მოდით, ქვითა, მომადეგით მომაკარნი.

მოთსქვამს: “მოვკალ, თავი, ქმარი, ამოვწყვიდენ წვრილნი შვილნი,
იავარ-ვყავ საქონელი, უსახონი თვალნი თლილნი,
გავეყარე საყვარელთა, ვა გამზრდელნი, ვა გაზრდილნი.
ბოლოდ ვექმენ თავსა ჩემსა, სიტყვანია ჩემნი წბილნი”.

ამას ყველასა ავთანდილ ისმენდა გაცბუნვებული;
უბრძანა: “რა გჭირს, რას იტყვი, რასთვის ხარ აგრე ვებული?
რას დაგექადა იგი ყმა, რა ნახა შენგან კლებული?
დადუმდი, მითხარ, ვინ იყო, ანუ რად საქმედ რებული?”

დიაცმან უთხრა: “ჰე ლომო, ხელი ვარ ცრემლთა დენითა,
ნურას ნუ მკითხავ ამბავსა, ვერცა რას გითხრობ ენითა;
დავხოცენ შვილნი ხელითა, მით ვარ აღარას ლხენითა.
თავი მოვიკალ უთმინოდ სიყვარულითა შენითა.

ესეგვარი დია მიჰხვდეს სიტყვა-მცთარსა, ენა-მეტსა,
ხვაშიადთა ვერ-მმალავსა, უჭკუოსა, შმაგსა, რეტსა;
ვაგლახითა მეწიენით, გეტყვი ყოვლსა ჩემსა მჭვრეტსა,
მკურნალმანცა ვერა ჰკურნოს თავისისა სისხლთა მხვრეტსა.

ორისაგან ერთი ქმენით, ამის მეტსა ნურას ჰლამით:
მო- ვითა -ჰკლავ იმა კაცსა, წადი, მოკალ მალვით ღამით,
მე და სრულად სახლი ჩემი დახოცასა დაგვხსენ ამით!
მოხვალ, გითხრობ ყველაკასა, მო- ვით-გითხრა ცრემლთა ლამით.

თვარა ღამითვე ტვირთები შენი წაიღე ვირითა,
დააგდე ჩემი მიდამო, სრულად მიკრიფე, მი-, რითა.
ვეჭვ, რომე ჩემთა ცოდვათა შენცა აგავსონ ჭირითა,
თუ დარბაზს მივა იგი ყმა, შვილთა დამაჭმევს პირითა”.

Eso dijo, y mesándose la barba con la mano, salió por la puerta.
Patmán se golpeaba la cabeza y se arañaba el rostro,
ríos de lágrimas corrían como fuentes por sus mejillas heridas.
Decía: “Venid a lapidarme, venid, agotad las piedras sobre mí”.

Y gime: “He matado a mi esposo, entregado a la muerte a mis pequeños;
todas mis posesiones, mis perlas, mis tesoros, los he perdido sin remedio.
¡Ay, seré separada de los míos, de mi nodriza y de mis hijos!
Yo misma me ha buscado la muerte. Mis palabras están llenas de vergüenza”.

Avtandil la observa sorprendido y quiere comprender lo que oye.
Dice: “¿Qué te atormenta? ¿Qué pasa? ¿Cuál es la causa de tantos lamentos?
¿Es porque te amenaza ese hombre? ¿Qué error puede reprocharte?
Cálmate, y dime quién es y por qué ha entrado aquí de esa manera”.

La mujer responde: “Con tanto llorar, león mío, mi razón se ha turbado,
pero no me pidas que te cuente lo que mi lengua no puede explicar.
Con mis manos he matado a mis hijos. Después de esto no puede haber alegría.
¡Ay, mi pasión por ti me hizo imprudente y esto va a ser la causa de mi muerte!

Ésa es la suerte que corre quien usa su lengua alocadamente;
quien no sabe guardar sus secretos, es un estúpido, peor que un animal.
Consuélame con tu aflicción. Esto es lo que diré a todo el que me vea.
El físico no puede curar a aquel que devora el fruto de su propia sangre.

Avtandil, tengo sólo dos caminos para elegir y no puedo titubear.
Esta noche ve y mata a ese hombre, acaba con él en secreto.
Sólo así puedes salvar mi casa y a mí misma del desastre,
y cuando regreses, te contaré de dónde nacen todas mis lágrimas.

Y si no, carga tus bagajes a lomos de asnos esta misma noche,
y vete, abandona estos lugares y aléjate para siempre de aquí.
Dudo de que mis tormentos puedan tener remedio alguno.
Cuando este caballero vaya a la corte, me harán devorar a mis hijos”.

რა ესე ესმა ავთანდილს ლაღსა, ბუნება-ზიარსა,
ადგა და ლახტი აიღო, რა ტურფა რამე მხნე არსა!
“ამა საქმისა ვერ-ცნობა, – თქვა, -ჩემი სიძუნწე არსა.
ნუ ეჭვ სულ-დგმულსა ქვეყანად, თუ ვითმე მისებრი არსა!

ფატმანს უთხრა: “კაცი მომეც მასწავლელად, წინამძღვარად,
გზასა მართლად წამიყვანოს, თვარა მეშვლად მინდა არად;
იმა კაცსა ვერა ვხედავ მეომარად ჩემად დარად,
რაცა ვუყო, მოგახსენებ, მომიცადე, იყავ წყნარად”.

მას მისცა მონა დიაცმან წინამძღვრად, წა-ცა-მყვანელად,
კვლავე შეჰყივლა: “ვინათგან ცეცხლი ცხელია აწ ნელად,
თუ მო- ვითა -ჰკლა იგი ყმა ჩემად გულისა მფხანელად,
ბეჭედი ჩემი აცვია, მას გვედრებ მოსატანელად”.

ავთანდილ გავლო ქალაქი მით უებროთა ტანითა;
ზღვის პირსა სახლნი ნაგებნი დგეს ქვითა წითელ-მწვანითა,
ქვეშეთკე სრითა ტურფითა, კვლა ზედათ ბანის-ბანითა,
დიდროვანითა ტურფითა, მრავლითა თანის-თანითა.

მუნ მიჰყავს პირ-მზე ავთანდილ მას, მისსა წინამძღომელსა;
ხმა-მდაბლად ჰკადრებს: “ისია სრა მისი, ეძებ რომელსა”.
უჩვენებს, ეტყვის: “ჰხედაო ბანსა ზე და ქვე მდგომელსა?
იქი წევს ძილად, იცოდი, ანუ ქვე ჰპოვებ მჯდომელსა”.

კარსა წინა დარაჯანი ორნი უწვეს მას, გლახ, ყმასა.
ყმა გავიდა, გაეპარა, დააგდებდეს ვირე ხმასა,
თვითო ხელი ყელსა მიჰყო, მუნვე მისცა სულთა ხდასა,
თავი თავსა შეუტაკა, გაურია ტვინი თმასა.

იგი ყმა საწოლს მარტო წვა გულითა ჯავრიანითა;
ხელ-სისხლიანი ავთანდილ შედგა ტანითა ჯანითა;
ვერღა აესწრა, იდუმალ მოკლა, ვერცა თუ ვცანითა,
ხელი მოჰკიდა, მიწასა დაასკვნა, დაკლა დანითა.

Avtandil, caballero valiente, estaba ya preparado para actuar.
Se levantó y tomó una pesada maza. ¡Qué bello y decidido es!
“Abandonarte ahora a tu suerte sería deshonroso por mi parte”.
Creed que no hay mortal sobre la tierra que pueda con él compararse.

Dijo a Patmán: “Dame un hombre que me sirva de guía y me muestre el camino.
No necesito otra ayuda, me enfrentaré a él yo solo.
No creo que ese hombre sea un guerrero que pueda igualarme.
Lo que haga, te lo contaré luego. Espérame y tranquiliza tu corazón”.

Patmán le entrega un esclavo para que le guíe y lo espere.
Su dolor se ha apaciguado, el fuego ha perdido su ardor.
Dice: “Si realmente acabas con ese caballero, para calmar la ira de mi corazón,
tráeme una sortija mía que lleva en el dedo. Te suplico que me la devuelvas”.

Avtandil, el de porte incomparable, atraviesa la ciudad.
Junto al mar se elevaba una magnífica construcción en piedra roja y verde;
abajo se extiende un gran salón cubierto por arriba de jardines colgantes.
Es enorme y hermoso con soberbios balcones y azoteas en todas sus plantas.

Hasta allí llegó Avtandil, de rasgos como el sol, conducido por el esclavo
que en voz baja le dice: “Es aquí donde vive el hombre que buscas”,
y en seguida señalando con el dedo: “¿Lo ves allí de pie en aquella azotea?
Debes saber que es allí donde duerme y descansa, nunca se queda abajo”.

A la entrada del palacio de aquel desafortunado joven había dos guardianes dormidos.
El caballero entra furtivamente y no les da tiempo ni siquiera a gritar.
Los agarra por la garganta, los atrae hacia sí y los estrangula allí mismo;
golpea una cabeza contra otra; cabellos y sesos se mezclan.

El joven desconocido descansa solo en sus aposentos con el corazón airado.
Con las manos ensangrentadas, Avtandil de elevada estatura, se dirige hacia él,
y antes de que pueda levantarse, lo mata tan velozmente que no hubiéramos podido verlo.
Luego lo arrastra de la cama, lo coloca en el suelo, y lo remata con el puñal.