როსტევან მეფისაგან და ავთანდილისაგან ნადირობა

EL REY ROSTEVAN Y AVTANDIL VAN DE CAZA

დილასა ადრე მოვიდა იგი ნაზარდი სოსანი,
ძოწეულითა მოსილი, პირად ბროლ-ბადახშოსანი,
პირ-ოქრო რიდე ეხვია, შვენოდა ქარქაშოსანი,
მეფესა გასლვად აწვევდა, მოდგა თეთრ-ტაიჭოსანი.

შეეკაზმა მეფე, შეჯდა, ნადირობას გამოვიდეს;
მგრგვლივ მინდორსა მოსდგომოდეს, ალყად გარე შემოჰკრვიდეს;
ზეიმი და ზარი იყო, სპანი ველთა დაჰფარვიდეს,
ნაძლევისა მათისათვის ისროდეს და ერთგან სრვიდეს.

უბრძანა: “მონა თორმეტი მოდით, ჩვენთანა ვლიდითა,
მშვილდსა ფიცხელსა მოგვცემდით, ისარსა მოგვართმიდითა,
ნაკრავსა შეადარებდით, ნასროლსა დასთვალვიდითა!”
დაიწყო მოსლვა ნადირმან ყოვლთა მინდორთა კიდითა.

მოვიდა ჯოგი ნადირთა ანგარიშ-მიუწვდომელი:
ირემი, თხა და კანჯარი ქურციკი მაღლად მხლტომელი.
მას პატრონ-ყმანი გაუხდეს, ჭვრეტადმცა სჯობდა რომელი!
აჰა მშვილდი და ისარი და მკლავი დაუშრომელი!

ცხენთა მათთა ნატერფალნი მზესა შუქთა წაუხმიდეს,
მიჰხოცდეს და მიისროდეს, მინდორს სისხლთა მიასხმიდეს,
რა ისარი დაელივის, მონანი-ყე მოართმიდეს.
მხეცნი, მათგან დაკოდილნი, წაღმა ბიჯსა ვერ წასდგმიდეს.

იგი ველი გაირბინეს, ჯოგი წინა შემოისხეს,
დახოცეს და ამოწყვიდეს, ცათა ღმერთი შეარისხეს,
ველნი წითლად შეეღებნეს, ნადირთაგან სისხლი ისხეს.
ავთანდილის შემხედველთა: “ჰგავსო ალვას, ედემის ხეს”.

იგი მინდორი დალიეს, მართ მათგან განარბენია,
მინდორსა იქით წყალი დის და წყლისა პირსა კლდენია.
ნადირნი ტყესა შეესწრნეს, სადა ვერა რბის ცხენია.
იგი მაშვრალნი ორნივე მოსწყდეს, რაზომცა მხნენია.

Al alba se presenta Avtandil, como un lirio de tallo elevado,
vestido con traje escarlata y el rostro, igual al cristal y al rubí,
cubierto por un velo dorado. El vestido de caza lo embellece.
Montado ya sobre un corcel blanco, invita al rey a apresurarse.

Rostevan, equipado para la caza, monta su caballo,
y los cazadores, cada uno en su sitio, forman un círculo alrededor;
con gran ruido de fiesta los guerreros atraviesan la arena.
Ansiando el triunfo, Avtandil y Rostevan se esfuerzan en el tiro.

El rey ordena: “Que doce escuderos se mantengan cerca de nosotros
para darnos el arco preparado y las ágiles flechas,
y para contar las piezas abatidas y el número de tiros”.
Desde todos los lugares del gran campo empiezan a surgir animales.

La caza aparece en tropel, su número es incalculable:
ciervos, cabras, asnos salvajes, gamos de salto volador.
Señor y vasallo se adelantan. ¡Ningún espectáculo hay más bello!
Contemplad el arco y las flechas, el juego del brazo infatigable.

El polvo de los caballos enturbia los rayos del sol;
tirando y matando el terreno se cubre de roja sangre;
los escuderos reponen al punto las flechas que se agotan;
las bestias abatidas caen y no pueden seguir corriendo.

Atraviesan el terreno al galope tras un grupo de gamos,
pero la caza se ha acabado con tal masacre que Dios se enoja.
La sangre vertida tiñe el campo, que enrojece por doquier.
Al ver a Avtandil todos gritan: “¡Es como un ciprés del Edén!”

Rematan la caza examinando con atención el campo.
A través del agua de un riachuelo bordeado de rocas en sus riberas,
las bestias huyen hacia el bosque donde el caballo no puede seguirlas.
Ambos se detienen agotados. La fuerza cede ante la fatiga.