დღესა ერთსა საწოლს მოვე მეფისა სრით წამოსრული,
ვჯე და მასვე ვიგონებდი, არ მიეცა თვალთა რული;
წიგნი მქონდა საიმედო, ამად ვიყავ მხიარული;
კარსა მცველმან მონა უხმო, უთხრა საქმე დაფარული.

“მონააო ასმათისი, საწოლს ვუთხარ შემოყვანა.
მოეწერა: “გიბრძანებსო”, ვისი მესვა გულსა დანა.
ლხინმან ბნელი გამინათლა, ამიფოლხვა ჯაჭვთა მანა,
წავე, მონა წავიტანე, რამცა ვუთხარ ამისთანა!

ბაღჩა შევვლე, არა დამხვდა კაცი ჩემი მოუბნარი;
ქალი წინა მომეგება მხიარული, მოცინარი,
მითხრა: “ვაშად ამოგიღე, არ გასვია გულსა ნარი,
მოდი, ნახე ვარდი შენი უფრჭვნელი და დაუმჭნარი”.

ამიგდო ქალმან ფარდაგი მძიმე თავისა ძალითა,
სადა დგა კუბო შემკული ბადახშითა და ლალითა;
შიგან ჯდა იგი პირითა მზისაებრ ელვა-მკრთალითა,
მე შემომხედნის ლამაზად მის მელნის ტბისა თვალითა.

დიდხან ვდეგ და არა მითხრა სიტყვა მისსა მონასურსა,
ოდენ ტკბილად შემომხედნის ვითამცა რა შინაურსა;
ასმათ უხმო, მოიუბნეს; ქალი მოდგა, მითხრა ყურსა:
აწ წადიო, ვერას გითხრობს, მე კვლა მიმცა ალმან მურსა.

ასმათ გამომყვა, წამოვე, ფარდაგი გამოვიარე,
ვთქვი: “საწუთროო, ვის წეღან გული დარმანთა მიარე,
მაშინ მოგეცა იმედი, ლხინი რად გამიზიარე?”
გულმან გაყრისა სიძნელე კვლა უფრო დამიტია-რე!”

ასმათ ლხინსა მიქადებდა, ჩავიარეთ შიგან ბაღი;
მითხრა: “ეგრე წასლვისათვის ნუ გაჩნია გულსა დაღი,
სიმძიმილთა ერდო დაჰხაშ, სიხარულის კარი აღი;
სირცხვილი აქვს საუბრისა, მერმე თავსა ჰკრძალავს ლაღი”.

„Einst trat ich in meine Kammer, von der Hofburg heimgekehrt;
schlaflos dacht ich an die Liebste, tief von Zärtlichkeit verzehrt.
Doch den Brief der Hoffnung hegt ich, meinem Herzen lieb und wert.
Horch, den Diener rief der Pförtner, flüstert, daß es keiner hört.

‚Von Asmath ein Bote!‘ hör ich; lasse ihn zu mir herein.
‚Die dein Herz durchdrang‘, so les ich, ‚bittet dich, bei ihr zu sein.‘
Wonne strahlt durch meinen Dämmer. Drückt mich noch die Kette? Nein!
Ich brach auf mit meinem Diener. Und kein Wort entfuhr uns zwein.

Durch die Gartenpforte ritt ich. Hier verließ mich mein Begleiter.
Vor mir steht Asmath; sie lächelt, wie der Himmel blau und heiter.
Spricht: ‚Vom Rosendorn befrei ich deine Brust, mein wackrer Streiter.
Such die morgenfrische Knospe deiner Rose nun, geh weiter.‘

Und sie hob den schweren Vorhang, mußte sich nicht wenig mühn.
Und den Liegethron erblickt ich, Sammet, drauf Rubine glühn;
dort gelagert die Holdselige, blühend: Rose und Rubin.
Und ihr Augenpaar: zwei schwarze Seen, darauf die Sonne schien.

Bebend warte ich auf Worte, denn ich komm ja eingeladen.
Doch sie schweigt. Und bloß ein Lächeln zeugt von Gunst und Liebesgnaden.
Nur Asmath vernimmt ihr Flüstern, ihres Atems goldnen Faden,
spricht: ‚Nun geh! sie will nicht sprechen.‘ Wieder geh ich, schmerzbeladen.

Hinter jenen Vorhang trat ich, von Asmath hinausgeleitet.
Und ich sprach: ‚So hast du, Schicksal, erst mir die Arznei bereitet,
lichte Hoffnung, und nun wieder Dunkel über mich gebreitet?
Trennungsschmerz, o kalter Schatten, neu auf mich herniedergleitet!‘

Glück verhieß Asmath mir gütig; und wir schritten durch den Garten.
‚Dieser Abschied soll nicht weh tun‘, sprach sie, ‚Huld wird dich erwarten.
Öffne Tür und Tor der Freude und verschließ sie allem Harten.
Die Prinzessin war befangen vor dem Preis, dem lang erharrten.‘