ფრიდონ თქვა: “ვიტყვი სიტყვასა, ვეჭვ, ჩემი არ დამცთარია:
ჩვენ ცოტანი ვართ, ქალაქი დიდთაგან საომარია;
პირის-პირ ომი არ ძალ-გვიც, არ ჟამი საკვეხარია,
ათას წელ ვერსით შევუვალთ, თუ ზედ დაგვიხშან კარია.

ჩემსა სიმცროსა გამზრდელნი სამუშაითოდ მზრდიდიან,
მასწავლნეს მათნი საქმენი, მახლტუნვებდიან, მწვრთიდიან;
ასრე გავიდი საბელსა, რომ თვალნი ვერ მომკიდიან,
ვინცა მჭვრეტდიან ყმაწვილნი, იგიცა ინატრიდიან.

აწ ვინცა ვიცით უკეთე შეტყორცა საგდებელისა,
მან ერთსა ბურჯსა გარდვაგდოთ წვერი საბლისა გრძელისა,
მას ზედა გავლა ასრე მიჩნს, ვითა გარბენა ველისა.
თქვენ ჭირად გიყო შიგანთა პოვნა კაცისა მრთელისა.

აბჯრითა გავლა არად მიჩნს ჭირად, გატანა ფარისა;
შიგან ჩავხლტები კისკასად, ვეცემი მსგავსი ქარისა,
ლაშქართა დავჰხოც, გავახვამ, ჰნახოთ გაღება კარისა!
თქვენცა მუნ მოდით, სადაცა გესმას ზრიალი ზარისა”.

„Hört mich“, sprach Phridon, „kein Mißgriff scheint’s, was mir mein Sinn empfahl:
diese feste Burg erstürmen kann nur eine stärkre Zahl;
Sturmbefehl an unsre Fähnlein wär Verblendung und Geprahl.
Und Belagrung währte tausend Jahre ohne Hoffnungsstrahl.

Unterricht im Springen, Ringen ward von klein auf mir zuteil,
ich erlernte Griffe, Kniffe, kein Getürm war mir zu steil;
schneller, als der Blick mir folgte, schritt ich tänzelnd auf dem Seil,
neidisch hielt die Jugend meine Künste für das höchste Heil.

Wer von euch den Fangstrick werfen kann, der soll den Streich beginnen;
treffen soll die Schlinge eine von des nächsten Turmes Zinnen.
Auf dem Seil lauf ich hinüber, sicher und mit wachen Sinnen;
nachher findet ihr wohl schwerlich einen Feind am Leben drinnen.

Mir fällt’s leicht, in voller Rüstung hinzuschreiten zu den Türmen,
hurtig spring ich in die Festung mit der Wucht von Winterstürmen;
will die Wachen niedermachen, die da Turm und Torweg schirmen;
und ihr kommt, dem Kampflärm folgend, um die feste Stadt zu stürmen.“