ლოცვა ავთანდილისა

AVTANDIL’S PRAYER

ილოცავს, იტყვის: “მაღალო ღმერთო ხმელთა და ცათაო,
ზოგჯერ მომცემო პატიჟთა, ზოგჯერ კეთილთა მზათაო,
უცნაურო და უთქმელო, უფალო უფლებათაო,
მომეც დათმობა სურვილთა, მფლობელო გულის-თქმათაო!

ღმერთო, ღმერთო, გეაჯები, რომელი ჰფლობ ქვენათ ზესა,
შენ დაჰბადე მიჯნურობა, შენ აწესებ მისსა წესსა,
მე სოფელმან მომაშორვა უკეთესსა ჩემსა მზესა,
ნუ ამოჰფხვრი სიყვარულსა, მისგან ჩემთვის დანათესსა!

ღმერთო, ღმერთო მოწყალეო, არვინ მივის შენგან კიდე,
შენგან ვითხოვ შეწევნასა, რაზომსაცა გზასა ვვლიდე:
მტერთა ძლევა, ზღვათა ღელვა, ღამით მავნე გამარიდე!
თუღა დავრჩე, გმსახურებდე, შენდა მსხვერპლსა შევსწირვიდე” .

რა ილოცა, ცხენსა შეჯდა, მალვით კარნი გაიარნა,
შერმადინცა დააბრუნვა, თუცა ვამნი ადიადნა;
მონა ტირს და მკერდსა იცემს, საბრალომან ცრემლნი ღვარნა;
პატრონისა ვერა-მჭვრეტმან ყმამან რადმცა გაიხარნა!

Avtandil fervently prayed: “Great God of earth and of Heaven,
Sometimes inflicting punishment, sometimes unbounded in mercy,
Tongue cannot speak of Your greatness, O God, supreme and all-mighty!
Give me, O Ruler of hearts, the strength to master my passion.

“God, God, I beseech You, You, who governs the earth and the heavens,
You have created love; You have decreed its law.
I am severed by fate from my sun and forced from her presence,
God, uproot not the love she has sowed for me, I implore You!

“Who else save You have I to aid me, O Father of Mercy?
Render me aid and sustain me however long my journey,
You are my shelter from onslaughting foes and the power of Satan.
If I survive, O God, I will worship and serve you forever!”

When he had prayed he mounted his horse and rode from the palace,
Leaving behind him his vassal who beat his breast and lamented,
Tore his beard and wept loudly, shed tears that flowed down in torrents.
What can give joy to a vassal deprived of the sight of his master?