წიგნი ნესტან-დარეჯანისა საყვარელსა თანა მიწერილი პირველი

წიგნი ვნახე, მისი იყო, ვისი მდაგავს ცეცხლი გულსა;
მოეწერა მზისა შუქთა: “ნუ დაიჩნევ, ლომო, წყლულსა;
მე შენი ვარ, ნუ მოჰკვდები, მაგრა ბნედა ცუდი მძულსა.
აწ ასმათი მოგახსენებს ყველაკასა ჩემგან თქმულსა.

ბედითი ბნედა, სიკვდილი რა მიჯნურობა გგონია?
სჯობს, საყვარელსა უჩვენნე საქმენი საგმირონია!
ხატაეთს მყოფნი ყოველნი ჩვენნი სახარაჯონია,
აწ მათნი ჯავრნი ჩვენ ზედა ჩვენგან არ დასათმონია!

შენგან ჩემისა ქმრობისა წინასაც ვიყავ მნდომია,
მაგრა აქამდის საუბრად კვლა ჟამი არ მომხდომია,
ძოღან ხელ-ქმნილსა გიჭვრეტდი კუბოსა შიგან მჯდომია,
მანდა ყველაი მასმია, რაცა შენ გარდაგხდომია.

მართლად გითხრობ, მომისმინე ესე, რაცა მოგახსენე:
წა, შეები ხატაელთა, თავი კარგად გამაჩვენე;
გიჯობს, ცუდად ნუღარა სტით, ვარდი კვლამცა რად დასტენე?
მზემან მეტი რაღა გიყოს, აჰა, ბნელი გაგითენე!”

ასმათი მეუბნებოდა უშიშრად, არ მეკრძალვოდა;
ჩემი რა გითხრა, რა ვიყავ, ლხინი რად დამეთვალვოდა!
გული მი და მო მიარდა, კრთებოდა და მემალვოდა;
მით პირი ჩემი გაბროლდა და ღაწვი გამელალვოდა”.

Vi el billete escrito por aquella cuyo fuego consume mi corazón:
“León, oculta tu herida”, me escribía el rayo de sol,
“soy tuya, no mueras, detesto toda vana locura.
Asmath te hará saber todo lo que le he dicho para ti.

Lastimosos desmayos y muerte, ¿qué clase de amor es ése?
Mejor debería presentar a su bien amada heroicas hazañas.
Todas las gentes que pueblan el Catay nos deben tributos,
y muestran una insolencia que no debemos tolerar por más tiempo.

Hace ya mucho tiempo que deseo que seas mi esposo,
pero hasta este día no pude encontrar la ocasión para hablarte.
El otro día te vi, sentada en mi litera, con la razón extraviada
y después me contaron todo cuanto te había sucedido.

Voy a decirte la verdad, así que escucha atentamente mis palabras:
ve, haz la guerra a los catayanos, muéstrate ante mí en toda tu belleza; es lo mejor.
Deja de llorar en vano, ¿para qué marchitar más tus mejillas de rosa?
¿Podría tu sol hacer más por ti? Mira, he transformado tu oscuridad en aurora”.

Asmath hablaba sin temor y sin mostrar vergüenza.
¿Qué te diría de mi estado, de cómo me sentía?
Trémulo, mi corazón iba y venía desfalleciente.
El rubí volvió a mis mejillas y el cristal a mi rostro.