აწ სოფელმან უარესი ჭირი ჭირსა დამისართა,
არ დასჯერდა ბედი ჩემი მათ პატიჟთა მრავალ-გვართა,
კვლაცა მიმცა შესაპყრობლად ქაჯთა, ძნელად საომართა;
ბედმან გვიყო ყველაკაი, ჩემო, რაცა დაგვემართა!

ციხეს ვზი ეზომ მაღალსა, თვალნი ძლივ გარდასწვდებიან,
გზა გვირაბითა შემოვა, მცველნი მუნ ზედა-დგებიან,
დღისით და ღამით მოყმენი ნობათსა არ დასცდებიან,
მათთა შემბმელთა დაჰხოცენ, მართ ცეცხლად მოედებიან.

ნუთუ ესენი გეგონნენ სხვათა მებრძოლთა წესითა!
ნუცა მე მომკლავ ჭირითა, ამისგან უარესითა;
შენ მკვდარსა გნახავ, დავიწვი, ვითა აბედი კვესითა;
მოგშორდი, დამთმე გულითა, კლდისაცა უმაგრესითა!

შენ, საყვარელო, ნუ სჭმუნავ ჭმუნვითა ამისთანითა,
ჩემი სთქვა: სხვათა მიჰხვდების იგი ალვისა ტანითა.
არამ სიცოცხლე უშენოდ! ვარ აქამდისცა ნანითა;
ან თავსა კლდეთა ჩავიქცევ, ანუ მოვიკლავ დანითა.

შენმან მზემან, უშენოსა ვერვის მიჰხვდეს მთვარე შენი,
შენმან მზემან, ვერვის მიჰხვდეს, მო-ცა-ვიდენ სამნი მზენი!
აქათ თავსა გარდავიქცევ, ახლოს მახლვან დიდნი კლდენი,
სული ჩემი შეივედრე, ზეცით მომხვდენ ნუთუ ფრთენი.

ღმერთსა შემვედრე, ნუთუ კვლა დამხსნას სოფლისა შრომასა,
ცეცხლსა, წყალსა და მიწასა, ჰაერთა თანა ძრომასა;
მომცნეს ფრთენი და აღვფრინდე, მივჰხვდე მას ჩემსა ნდომასა,
დღისით და ღამით ვჰხედვიდე მზისა ელვათა კრთომასა.

მზე უშენოდ ვერ იქმნების, რათგან შენ ხარ მისი წილი,
განაღამცა მას ეახელ მისი ეტლი, არ თუ წბილი!
მუნა გნახო, მადვე გსახო, გამინათლო გული ჩრდილი,
თუ სიცოცხლე მწარე მქონდა, სიკვდილი-მცა მქონდა ტკბილი!

“Fate was not appeased nor content with my many afflictions,
And added more woe to my woes; misfortune followed misfortune.
It delivered me once again into the hands of the Kajis.
And all we have suffered, beloved, is due to the working of fate.

“I sit in a tower so lofty that eyes can scarce see the ground.
The path to its gates is guarded by vigilant sentries, the Kajis.
Each is a valiant swordsman, pledged to destroy the intruder,
Watchful by day and by night, lest any should come to my rescue.

Think not to challenge their anger, they are invincible warriors.
Do not increase my afflictions by falling prey to their lances!
Since you have lost me, beloved, learn to forget my existence.
Harden your heart, I beseech you, banish my image for ever.

“Grieve not so sorely, beloved! O my cypress planted in Eden!
Know, if I thought you were dead I would hurl myself from this tower,
Or plunge a knife into my bosom, my life would be nothing without you,
Therefore take heed how you venture, shed not your life-blood in vain.

“Believe me, my sun, your moon will give herself to none other!
Not though a threefold sun should offer himself as a bridegroom!
Rather than yield myself up I would cast myself from this casement,
Trusting for wings from on high to carry me upwards to heaven.

“Pray that the Lord will deliver my soul from the world and its sorrows,
My body from union with earth, fire, air and water.
Let Him bestow on me wings, that I may attain my desire,
Gaze in eternal delight on the rays of the sun in its splendour.

“Without you the sun has no lustre, for you are bound up in its radiance,
Your place is within its orbit, and not as an alien body.
There I will seek till I find you, and bask in the rays of your presence.
My life has been all tribulation; may not my death be the sweeter?

მე სიკვდილი აღარ მიმძიმს, შემოგვედრებ რათგან სულსა,
მაგრა შენი სიყვარული ჩავიტანე, ჩამრჩა გულსა;
მომეგონოს მოშორვება, მემატების წყლული წყლულსა;
ნუცა მტირ და ნუცა მიგლოვ, ჩემო, შენთვის დაკარგულსა!

წადი, ინდოეთს მიჰმართე, არგე რა ჩემსა მშობელსა,
მტერთაგან შეიწრებულსა, ყოვლგნით ხელ-აღუპყრობელსა,
გულსა ალხინე ჩემისა მოშორვებისა მთმობელსა,
მომიგონებდი მტირალსა, შენთვის ცრემლ-შეუშრობელსა!

რაცა ვიჩივლე ბედისა ჩემისა, კმა საჩივარად;
ცან, სამართალი მართალი გულისა გულსა მივა რად.
შენთვის მოვკვდები, გავხდები ყორანთა დასაყივარად,
ვირე ცოცხალ ვარ, გეყოფი სატირლად და სატკივარად.

აჰა, ინიშნე ნიშანი შენეულისა რიდისა!
გარდმიკვეთია ალამი, ჩემო, ერთისა კიდისა,
ესეღა დაგრჩეს სანაცვლოდ მის იმედისა დიდისა.
რისხვით მობრუნდა ბორბალი ჩვენ ზედა ცისა შვიდისა”.

ესე წიგნი, საყვარელსა მისსა თანა მინაწერი,
რა დაწერა, გარდაჰკვეთა მათ რიდეთა ერთი წვერი.
თავ-მოხდილსა დაუშვენდა სისხო, სიგრძე, თმათა ფერი,
ალვისაგან სული მოქრის, ყორნის ფრთათათ მონაბერი.

იგი მონა წამოვიდა, გულანშაროს მომავალი,
წამ-ერთ მიხდა ფატმანისსა, დღე იარა არ-მრავალი.
რა ავთანდილს გაუსრულდა საქმე მისი სასურვალი,
ხელ-აღპყრობით ღმერთსა ჰმადლობს ცნობა-სრული, არა მთრვალი.

ფატმანს უთხრა: “გამისრულდა ჟამად საქმე საწადელი,
დიდი შენი მოჭირვება ჩემგან არის გარდუხდელი,
წავალ, დგომად აღარა მცალს, დრო მოსრულა შარშანდელი,
ფიცხლავ ქაჯეთს მოვიყვანო მათი მომსპობ-ამწყვედელი”.

“Deat holds no terrors to frighten me since to you I yield up my spirit.
Your love in my bosom is hidden, and there will it repose for ever.
Only to think of our parting is a fresh wound added to old wounds.
But I would not have you lament me, or suffer because you have loved me.

“Go to the land of the Indies; be as a son to my father.
He is alone and defenceless, his enemies press him sorely.
He is parted from me, his daughter – share his woes and console him!
Think of me ever weeping, for the sake of the love that I bear you.

“Whatever complaint I have made against fate is sufficient complaint.
True and righteous justice goes from heart to heart.
I will become the prey of ravens, I will die for your sake!
But as long as I live I shall weep and suffer enough for us both.

“Receive with this letter a token – a strip from the veil that you sent me.
The fragile tissue is all that is left of the hopes we once cherished;
Let it be a reminder that we were not ever apart,
The wheel of the seven heavens has turned upon us in wrath”.

When she had finished her letter, Nestan cut the fringe
From an end of her lover’s mantle, and placed it between the pages.
Now, with her head uncovered, her beauty shone the brighter,
And the scented breeze from the cypress blew through her raven tresses.

The slave departed at once with the letter to Gulansharo,
And in little more than a moment, he was standing before his lady.
Avtandil seeing the slave return with Nestan’s letter
Raised up his hands to heaven and prayed: “O God! I thank You!”

Avtandil said to Patman: “At last my wish is fulfilled.
I can never repay all you have done for me.
I have no time to remain but must go, for the year has ended.
I shall lead that knight to Kajeti. He will annihilate them”.