მეფე გაჰკვირდა, გა-ცა-წყრა, გული უც მისთვის მწყრომარე;
გაგზავნა მონა თორმეტი მისი წინაშე მდგომარე,
უბრძანა: “ხელთა აიღეთ აბჯარი თქვენ საომარე,
მიდით და აქა მომგვარეთ, ვინ არის იქი მჯდომარე”.

მონანი მიდგეს, მივიდეს, გახდა აბჯრისა ჩხარია;
მაშინღა შეკრთა იგი ყმა, ტირს მეტად გულ-მდუღარია,
თვალნი მოარნა ყოველგან , ნახა ლაშქართა ჯარია,
ერთხელ ესე თქვა: “ვაჲ მეო”, სხვად არას მოუბარია .

თვალთა ხელი უკუივლო, ცრემლნი ცხელნი მოიწურნა,
ხრმალ-კაპარჭი მოიმაგრა, მკლავნი გაიმამაცურნა,
ცხენსა შეჯდა, – მონათამცა საუბარნი რად იყურნა!-
სხვასა მხარსა გაემართა, მათი ჭირი არ განკურნა.

მონათა ხელი გამართეს მის ყმისა შესაპყრობელად.
მან, გლახ, იგინი დახადნა მტერთაცა საწყალობელად:
ჰკრა ერთმანერთსა, დახოცნა თავსა ხელ-აუპყრობელად,
ზოგსა გადაჰკრის მათრახი ქვე მკრდამდის გასაპობელად.

მეფე გაწყრა, გაგულისდა, ლაშქარნიცა შეუზახნა;
მან მდევართა მიწევნამდის არ უჭვრიტნა, არცა ნახნა,
რაზომნიცა მიეწივნეს, ყოვლნი მკვდართა დაასახნა,
კაცი კაცსა შემოსტყორცა, როსტან ამად ივაგლახნა.

შესხდეს მეფე და ავთანდილ მის ყმისა მისაწეველად.
იგი ლაღი და უკადრი მივა ტანისა მრხეველად,
ტაიჭი მიუქს მერანსა, მიეფინების მზე ველად,
შეიგნა მისლვა მეფისა მისად უკანა მდეველად.

რა ცნა, მეფე მოვიდაო, ჰკრა მათრახი მისსა ცხენსა.
მასვე წამსა დაიკარგა, არ უნახავს თვალსა ჩვენსა,
ჰგვანდა ქვესკნელს ჩაძრომილსა ანუ ზეცად ანაფრენსა;
ეძებდეს და ვერ ჰპოვებდეს კვალსა მისგან წანარბენსა.

Über solch vermeßnen Starrsinn war des Herrschers Herz entrüstet.
Rief zwölf Mann: „Weh euch, wenn seinen Trotz ihr nicht zu zähmen wüßtet.
Nicht mit nackten Fäusten faßt ihn. Seid gewappnet, wohlgerüstet.
Holt mir jenen Wicht, der dasitzt und sich seiner Hoffart brüstet!“

Wie die zwölf dem Recken nahten, war’s, daß ihre Waffen klirrten;
da erst fuhr er auf mit seinem feuchten Blick, dem trüb verwirrten –
sah um sich, gewahrte Kriegsvolk, Reiter, die die Rosse schirrten.
Sprach: „Weh mir“, sonst nichts, indessen ziellos seine Augen irrten.

Mit der Hand die heißen Tränen trocknen sah man da den Recken,
hurtig Schwert und Harnisch richten, wacker seine Arme recken.
Schwang sich auf sein Roß: den Stolzen wollt ihr hörigen Knechte necken?
Nein. Er gab dem Tier die Sporen: laßt euch die Verachtung schmecken!

Als sie ihm zu Leibe rückten und ihn tückisch überfielen,
hieb er sie so wüst zusammen – Feinde könnten Mitleid fühlen;
schmetterte sie aneinander, daß sie ohne Aufschrei fielen;
mit dem Peitschenstiel durchschlug er Schulter, Arm und Rippen vielen.

Wütend schalt der Fürst die Boten, wiederholte sein Gebot:
„Holt ihn!“ – Jener ritt gemächlich; sah sich jählings arg umdroht.
Doch wer sich ihm nahte, büßte seine Torheit mit dem Tod.
Kopf an Kopf wie Keulen schlug er, schuf dem König bittre Not.

Da bestiegen ihre Rosse Awthandil und Rostewan.
Doch der Recke, stolz im Sattel, folgt, sich wiegend, seiner Bahn;
ruhevoll im Trab sein Rappe glich dem Sagenroß Meran.
Einen König als Verfolger sah der Sonnenritter nahn.

Und kaum schien’s, daß er den Rappen mit der Peitsche leicht berührte,
als das Roß ihn flugs den Augen König Rostewans entführte.
Und wie sehr man ihn auch suchte, keiner fand und keiner spürte,
ob die Spur im Abgrund hinschwand oder gar zum Himmel führte.

კვალი ძებნეს და უკვირდა ვერ-პოვნა ნაკვალევისა,
აგრე კვალ-წმიდად წარხდომა კაცისა, ვითა დევისა;
ლაშქარნი მკვდართა სტიროდეს, სწრაფა აქვს წყლულთა ხვევისა.
მეფემან ბრძანა: “ვნახეო მიზეზი ლხინთა ლევისა”.

ბრძანა: “ღმერთსა მოეწყინა აქანამდის ჩემი შვება,
ამად მიყო სიმწარითა სიამისა დანავღლება,
სიკვდილამდის დამაწყლულა, ვერვის ძალ-უც განკურნება.
მასვე მადლი! ესე იყო წადილი და მისი ნება”.

ესე თქვა და შემობრუნდა, დაღრეჯილი წამოვიდა,
არცა ჰკრაღა ასპარეზსა, ვამი ვამსა მოურთვიდა;
ყველაკაი მოიშალა, სადაცა ვინ მხეცთა სრვიდა;
ზოგთა თქვეს, თუ: “მართალია”, ზოგი: “ღმერთო!”, უზრახვიდა.

მეფე საწოლს შემოვიდა სევდიანი, დაღრეჯილი;
მისგან კიდე არვინ შეჰყვა, ავთანდილ უჩს ვითა შვილი.
ყველაკაი გაიყარა, ჯალაბი ჩანს არ-დაჯრილი.
გაბედითდა სიხარული, ჩაღანა და ჩანგი ტკბილი.

თინათინს ესმა მამისა ეგეთი დაღრეჯილობა,
ადგა და კარსა მივიდა, – ჰქონდა მზისაცა ცილობა, –
მოლარე იხმო , უბრძანა: “ძილია თუ ღვიძილობა ?”
მან მოახსენა: “დაღრეჯით ზის, სჭირსო ფერ-შეცვლილობა.

ერთაი ახლავს ავთანდილ, წინაშე უზის სკამითა;
უცხო ყმა ვინმე უნახავს, ასრე დაღრეჯით ამით-ა,
თინათინ ბრძანა: “აწ წავალ, შესლვა არ ჩემგან ჟამითა
მიკითხოს, ჰკადრე: იყო-თქო აქა ერთითა წამითა”.

ხანი გამოხდა, იკითხა: “ნეტარ, რასა იქმს ქალიო,
ჩემი ლხინი და ჯავარი, ჩემი სოფლისა წყალიო?”
მოლარე ჰკადრებს: “მოვიდა აწყაღა ფერ-ნამკრთალიო,
დაღრეჯით გცნა და მიბრუნდა წინაშე მომავალიო”.

Alles spähte, alles forschte – keine Hufspur war zu finden;
und man staunte: kann ein Mensch denn wie ein böser Geist verschwinden?
Opfer waren zu beweinen, Wunden vielfach zu verbinden.
„Deutlich seh ich unsern Frohsinn“, sprach der Fürst, „in Trübsinn münden.

Wahrlich, Gott scheint schon der Dauer meines Glücks und Wohls zu grollen,
hat in Bitternis den süßen Freudentrunk verwandeln wollen.
Niemand hilft und heilt. Dem Ende nah’ ich bald, dem schauervollen.
So erfülle sich sein Wille, dem wir treu uns fügen sollen.“

Sprach’s und wandte sich bekümmert, lenkte heimwärts seinen Ritt,
wollte nichts von Fest und Gästen wissen, stöhnte laut und litt.
Heimwärts zogen auch die Jäger, nahmen keine Beute mit.
Recht gab manch ein Mann dem König, mancher schwieg und widerstritt.

Heimgekehrt in die Gemächer, trug der Fürst die finstre Qual
nur mit Awthandil, dem Sohne und Gefährten seiner Wahl,
während all der Hausgenossen muntre Sippschaft fort sich stahl,
und die Harfen und die Zimbeln schwiegen im verlaßnen Saal.

Als nun Thinathin zu Ohren kam des lieben Vaters Leid,
trat sie durch des Throngemaches Tür in sonniger Herrlichkeit.
Einem Höfling winkt sie: „Schläft er? wacht er? hat er für mich Zeit?“
Der erwidert: „Er sieht bleich aus, hat sich ganz dem Gram geweiht.

Awthandil allein sitzt bei ihm, widmet sich dem edlen Greise.
Sehr betroffen hat ihn eines fremden Recken Art und Weise.“
Thinathin drauf: „Will nun gehen, daß er mich nicht von sich weise.
Meldet, daß ich hier gewesen und mich dann entfernt hab leise.“

Bald erkundigt sich der König: „Sagt, wo bleibt mein einzig Kind?
Meines Lebens Freudenquelle – lauft und holt sie her geschwind!“
Drauf der Höfling: „Eben war sie hier, recht blaß und trübgesinnt,
und ging wieder, als sie hörte, daß Ihr Euch in Gram einspinnt.“

უბრძანა, თუ: “წადი, უხმე! უმისობა ვით გავსძლეო?
მოახსენე: “რად დაჰბრუნდი შენ, მამისა სიცოცხლეო?
მოდი, ჭმუნვა გამიქარვე, გულსა წყლულსა მეწამლეო,
გითხრა ჩემი სამიზეზო, მე თუ ლხინთა რად დავლეო”.

თინათინ ადგა, მივიდა, მიჰყვა მამისა ნებასა,
უგავს პირისა სინათლე მთვარისა მოვანებასა.
მამამან გვერდსა დაისვა, აკოცა ნება-ნებასა,
უბრძანა: “მახლავ რად არა, რად მელი მოყვანებასა?”

ქალმან ჰკადრა: “ხელმწიფეო, დაღრეჯილსა ვინცა გცნობდეს,
ვინმცა გნახა კადნიერად, რაზომ გინდა ამაყობდეს!
თქვენნი აგრე დაღრეჯანი მნათობთაცა დაამხობდეს!
კაცმან საქმე მოიგვაროს, ვეჭვ, ჭმუნვასა ესე სჯობდეს”.

უბრძანა: “შვილო, რაზომცა მჭირს საქმე სავაგლახია,
შენი ჭვრეტა და სიახლე ლხინადვე დამისახია,
მომქარვებელი სევდისა, მართ ვითა მუფარახია.
ვეჭვ, რა სცნა, შენცა მამართლო, ჩემი სულთქვმა და ახია.

“უცხოსა და საკვირველსა ყმასა რასმე გარდვეკიდე,
მისმან შუქმან გაანათლა სამყარო და ხმელთა კიდე.
რა უმძიმდა, არ ვიცოდი, ან ტიროდა ვისთვის კიდე;
ჩემად ნახვად არ მოვიდა, გავგულისდი, წავეკიდე.

მე რა მნახა, ცხენსა შეჯდა, თვალთა ცრემლნი მოიხოცნა.
შესაპყრობლად შევუზახენ, სპანი სრულად დამიხოცნა,
ვითა ეშმა დამეკარგა, არ კაცურად გარდამკოცნა,
ჯერთცა ესე არა ვიცი, ცხადი იყო, თუ მეოცნა.

“აწ ესე მიკვირს, რა იყო, ანუ რა ვნახე და რული!
მან დამიხოცა ლაშქარი, სისხლი ადინა ღვარული.
კაცთა ხორცისად ვით ითქმის ისრე თვალთაგან ფარული?!
უცილოდ ღმერთსა მოვსძულდი აქამდის მე მხიარული.

Drauf der König: „Laß sie kommen, still mir meine Ungeduld!
Warum ging sie aus dem Saale, meiner Seele Heil und Huld?
Laß sie kommen, deren Stimme süß mein wundes Herz einlullt,
und ich will der Lieben kundtun, was an meinem Kummer schuld.“

Auf des Vaters Ruf erhob sich denn gehorsam Thinathin,
nahte sanft, wie wenn die volle Luna unter Sternen schien;
zärtlich küßte sie der Vater, und sie setzt sich neben ihn.
„Warum“, fragt er, „bliebst du ferne? mußt ich dich erst herbemühn?“

Drauf die Maid: „Wird einmal ruchbar, daß der König mißgestimmt –
keinen gibt’s, der Euch zu nahen frech sich dann die Freiheit nimmt.
Selbst ein Stern – vor Euerm Mißmut stürzt er nieder und verglimmt.
Tatkraft zeigen ziemt uns besser als vergrämt sein und ergrimmt.“

Drauf der König: „Liebe Tochter! traf mich auch ein harter Schlag –
deine Näh, dein Anblick ist mir Labung, die ich gerne mag;
Balsam du, zerstreust die Schwermut, die ich unter Seufzern trag.
Hör mich an, du wirst begreifen Grund und Ursach meiner Klag.

Sieh, ein fremder, reckenhafter Jüngling kam mir in die Quere;
seine Schönheit machte strahlen Erd und Himmel, Land und Meere.
Weinend saß er, und ich sah nicht, was sein Schmerz und Kummer wäre;
rief umsonst, er kam nicht; solcher Hochmut kränkte meine Ehre.

Wischt sich, wie ich kam, die Tränen, springt aufs Roß und sprengt davon;
meine Boten, meine Häscher schlägt er nieder, mir zum Hohn;
statt mich menschlich zu begrüßen, ist der Unmensch stracks entflohn.
Und verschwand. Noch heute frag ich: war’s ein Mensch? kein Teufelssohn?

Staunen nur und nicht begreifen kann ich, wer der Ritter war,
der so blutig aufgeräumt hat unter meiner Kriegerschar;
denn ein irdisch Wesen wird nicht plötzlich Luft und unsichtbar.
Nein, entzogen hat der Schöpfer seine Huld mir ganz und gar.

ტკბილნი მისნი წყალობანი ბოლოდ ასრე გამემწარნეს,
დამავიწყდეს , რაცა დღენი მხიარულსა წამეარნეს.
ყოვლმან პირმან ვაგლახ მიყოს, ვეღარავინ მინეტარნეს,
სადამდისცა დღენი მესხნენ, ვეღარამან გამახარნეს!”

ქალმან ჰკადრა: “მოგახსენებ მე სიტყვასა დანაყბედსა:
ჰე მეფეო! რად ემდურვი ანუ ღმერთსა, ანუ ბედსა?
რად დასწამებ სიმწარესა ყოველთათვის ტკბილად მხედსა?
ბოროტიმცა რად შეექმნა კეთილისა შემოქმედსა!

მე ამას ვარჩევ: მეფე ხარ, მეფეთა ზედა მფლობელი,
შორს არის თქვენი საზღვარი, ბრძანება-მიუთხრობელი.
გაგზავნე კაცი ყოველგან მისთა ამბავთა მცნობელი,
ადრე სცნობ, არის იგი ყმა შობილი თუ უშობელი”.

მოასხნეს კაცნი, გაგზავნეს ოთხთავე ცისა კიდეთა,
უბრძანეს: “წადით, პატიჟთა თავიმცა რად დაჰრიდეთა?
მონახეთ, ძებნეთ იგი ყმა, სხვად ნურად მოიცლიდეთა,
მისწერეთ წიგნი, სადაცა ვერ მისწვდეთ, ვერ მიხვიდეთა”.

კაცნი წავიდეს, იარეს მართ ერთი წელიწადია,
მონახეს, ძებნეს იგი ყმა, იკითხეს კვლა და კვლა დია,
ვერცა თუ ნახეს ნახული ღმრთისაგან დანაბადია,
ცუდად მაშვრალნი მოვიდეს, მათსავე გულსა ზადია.

მონათა ჰკადრეს: “მეფეო, ჩვენ ხმელნი მოვიარენით,
მაგრა ვერ ვპოვეთ იგი ყმა, მით ვერა გავიხარენით,
მისსა მნახავსა სულ-დგმულსა კაცსა ვერ შევეყარენით,
ჩვენ ვერას გარგებთ, საქმენი სხვანი რამ მოიგვარენით”.

მეფე ბრძანებს: “მართალ იყო ასული და ჩემი ძეო,
ვნახე რამე ეშმაკისა სიცუდე და სიბილწეო,
ჩემად მტერად წამოსრული, გარდმოჭრილი ზეცით ზეო.
გამიშვია შეჭირვება, არა მგამა ყოლა მეო”.

Ach, des Himmels süße Gaben sind am Ende mir vergällt
und vergessen jene Tage, die ein Freudenblick erhellt.
Mich in meiner Trübsal trösten kann kein Wesen in der Welt;
für mein Lebtag weiß ich nichts mehr, was mich freut und mir gefällt.“

Drauf die Maid: „Vergebt mir, wenn ich kühn zu reden mich erfrechte.
Herr, nicht gut ist’s, daß mit Gott man und mit den Geschicken rechte.
Warum grollt Ihr dem, der wohlwill unserm menschlichen Geschlechte?
Und dem Geber alles Guten unterschiebt Ihr alles Schlechte.

Laßt Euch raten: Fürst der Fürsten, Erster unter Euresgleichen,
unbeschränkt und unbeschwerlich groß in Euern Machtbereichen –
allwärts sendet Boten, fahnden laßt nach Spuren und nach Zeichen,
ob von Menschen jener Recke stammt und nicht aus Zauberreichen.“

Und man sandte flinke Läufer gleich nach den vier Himmelswinden.
Sprach: „Zieht hin! und Mißlichkeiten lernet mannhaft überwinden.
Sucht den Jüngling! laßt dies Wegziel nie aus euern Augen schwinden.
Wohin ihr die Kunde selbst nicht bringt, laßt Briefe sie verkünden.“

Seit die Boten aufgebrochen, ging ein ganzes Jahr ins Land;
und sie fahndeten und forschten, ob kein Wandrer ihn erkannt.
Aber keine Menschenseele sah ihn, jede Hoffnung schwand.
Müde kehrten sie, verbittert heim, bedeckt mit Schmach und Schand.

Meldeten: „O Fürst, wir suchten ab die Lande bis ans Meer,
doch wir fanden nicht den Recken, forschten wir auch noch so sehr;
trafen auch kein Lebewesen, das ihm je begegnet wär.
Scheiterten. Ersinnt ein andres Mittel; vielleicht fruchtet’s mehr.“

„O wie richtig“, sprach der König, „doch mein Kind den Sinn erriet;
daß ich in den Bann des Bösen, in sein Lügennetz geriet:
heimgesucht hat mich vom Himmel arg der Feind, den jeder flieht.
Satt hab ich die Sorgen; möchte, daß nun Lust bei uns einzieht!“