ოდეს წამოვე, შევჰფიცე ფიცითა საშინელითა:
“კვლა მოვალ, გნახავ პირითა არ მტერთა საწუნელითა;
შენსა მე ვეძებ ნათელსა, შენ ხარ გულითა ბნელითა”;
ჟამია ჩემგან წასლვისა, მით მწვავს ცეცხლითა ნელითა.

ყოველსავე მართლად გითხრობ, არ სიტყვასა საკვეხელსა.
მიმელის და ვერ მისრულ ვარ, ესე მიდებს ცეცხლსა ცხელსა;
ვერ გავუტეხ ზენაარსა, ვერ გავსწირავ ხელი ხელსა,
რამცა სადა გაუმარჯვდა კაცსა, ფიცთა გამტეხელსა!

რაცა გითხრა, ჩემ მაგიერ როსტანს ჰკადრე, მიედ სრასა;
თავმან მისმან, ფიცით გეტყვი შენ, ვაზირსა, ოსტასრასა:
არ შემიპყრობს, არ დავდგები, თუ შემიპყრობს, მაქმნევს რასა?
მიშველე რა, გული ცეცხლმან არ დამიჭრას, არცა სრასა!

ჰკადრე: “ვინ გაქოს ყოველმან პირმან არ მეუმზრახემან?
ვითა ვიშიშვი, გაცნობოს ღმერთმან, ნათელთა მსახემან!
მაგრა მან ყმამან ცეცხლითა დამწვა, ალვისა სახემან,
გული წამსავე წამიღო, – ვერათ ვერ შევინახე, – მან.

აწ, მეფეო, უმისობა ჩემგან ყოლა არ ეგების;
გული მას აქვს, უგულოსა აქა ხელი რა მეხდების?
თუ რას ვარგებ, პირველ ხვალმე თვით სახელი თქვენ მოგხვდების;
ვერას ვარგებ, გულსა დავსდებ, ჩემი ფიცი არ გატყდების.

წასლვა ჩემი გულსა თქვენსა არ ეწყინოს, არ დაჭმუნდეს;
თავსა ჩემსა გაგებული იქმნას, რაცა ღმერთსა უნდეს;
მანვე ქმნას და გაგიმარჯვდეს, თქვენი თქვენკე და-ვე-ბრუნდეს.
არ მოვბრუნდე, თქვენმცა ჰსუფევთ, მტერი თქვენი დაძაბუნდეს!”

კვლა პირ-მზე ეტყვის ვაზირსა: “მე სიტყვა შევამცირეო,
წა, ესე ჰკადრე მეფესა, შე- ვინ -ვიდოდეს ვირეო;
მიაჯე ამოდ გაშვება და თავი გაიგმირეო,
ასი ათასი წითელი შენ ქრთამად შეიწირეო”.

Als wir schieden, schwor ich Tariel diesen heiligen Freundschaftseid:
‚Wiederkehr ich, harten Blickes, der dem Feinde Furcht gebeut.
Will dein Licht dir finden helfen, der du weilst in Dunkelheit.‘
Dies nun quält mich, denn zur Rückkehr mahnt mich fortgeschrittne Zeit.

Hab die Wahrheit dir gemeldet, kein Geflunker vorgebracht.
Ach, zum Harrenden zu eilen, fehlt mir, fürcht ich, jede Macht.
Doch nicht brech ich mein Gelöbnis, das Gesetz der Liebe wacht!
Niemals lacht das Glück dem Sünder, der sich Wortbruchs schuldig macht!

Geh ins Schloß, was ich erzählte, das berichte Rostewan.
Du als Staatsmann bist, das schwör ich, solchem Dienst der rechte Mann.
Hält man mich nicht auf, so reis ich; wehrt man mir die Fahrt – was dann?
Sei mein Fürsprech und erlös mich aus des schlimmen Feuers Bann.

Geh und sprich: ‚Euch preise, König, jed Geschlecht mit Sang und Sage!
Der das Licht erschuf, bezeuge, wie ich, Fürst, vor Euch verzage.
Jener pappelgleiche Recke brachte mir des Feuers Plage,
bannte mich, mein Herz verfiel ihm rettungslos am ersten Tage.

Fürst, ich kann den Freund nicht missen, leben ohne ihn heißt sterben.
Er nahm mir mein Herz; was bin ich ohne Herz? ein Nichts, ein Scherben.
Bring ich ihm erhofften Nutzen, sollt Ihr hohen Ruhm erwerben.
Glückt’s mir nicht, so meid ich gleichwohl Wortbruch, Meineid und Verderben.

Möge Euch mein Wunsch, Gebieter, und der Abschied niemals kränken;
Laßt mein Schicksal sich erfüllen, wie es Gottes Wege lenken.
Mög er Euch viel Siege gönnen, mich, den Knecht, Euch wiederschenken!
Komm ich um, so zwingt Ihr selber jeden Feind, den Blick zu senken.‘“

Er fuhr fort, die Sonn im Antlitz: „Hab mein Sprüchlein kurz bestellt.
Sag’s dem Fürsten ohne Zeugen, eh sich jemand beigesellt.
Tritt mit kühnem Wort für meine Reise ein, ja, sei ein Held.
Hunderttausend Goldfüchs bring ich, nimm sie an als Vorentgelt.“

ვაზირმან უთხრა სიცილით: “ქრთამი შენ გქონდეს შენია!
შენგან კმა ჩემად წყალობად, რომე გზა გაგიჩენია.
მაგას რა ვჰკადრებ მეფესა, რაცა აწ თქვენგან მსმენია,
ვიცი, უცილოდ ამავსებს, შოვება არ-საწყენია.

თავმან მისმან, მუნვე მომკლავს, ვეჭვ, წამიცა არ წამაროს!
შენი ოქრო შენვე დაგრჩეს, მე, გლახ, მიწა მესამაროს;
მომკალ, კაცსა სიცოცხლისა სწორად რაცა მოეხმაროს!
არ ითქმის და ვერცა ვიტყვი, რა გინდა ვინ მისაგმაროს.

გზა არ წავა თავსა წინა, სიცოცხლე, გლახ, ვით გათნიო?
ამიკლებს და ანუ მომკლავს: “ეგე სიტყვა ვითა სთქვიო?!
რად არ მუნვე გაიგონე, რად ხარ შმაგი აგეთიო?!”
სჯობს სიკვდილი აკლებასა, ამას თავსა აწვე ვსწვრთიო.

თუ მეფეცა გაგიშვებდეს, თვით ლაშქარნი რად მოღორდენ!
რად გაგიშვან, რად დაღონდენ, ანუ მზესა რად მოჰშორდენ?
შენ წახვიდე, მტერნი ჩვენნი დაგვთამამდენ, გაგვისწორდენ.
ეგე ასრე არ იქმნების, ვითა ჩიტნი არ გაქორდენ”.

ყმა ატირდა, ცრემლით უთხრა: “ხამს, თუ დანა გულსა ვიცი;
ჰე ვაზირო, შეგეტყობის, სიყვარული არ თურ იცი,
ანუ სხვაცა არ გინახავს მოყვრობა და არცა ფკიცი,
თუ გინახავს, უმისოსა ჩემი ლხინი ვით ამტკიცი?!

მზე დაბრუნდა, არ ვიცოდი, მზესა რამცა დააბრუნვებს!
აწ ვუშველოთ, გვიჯობს, იგი ნაცვლად დღესა დაგვითბუნვებს,
ჩემი ჩემებრ არვინ იცის, რა მამწარებს, რა მატკბუნვებს;
ცუდთა კაცთა საუბარი კაცსა მეტად დააჭმუნვებს.

მეფე ანუ მისნი სპანი, ნეტარ, ხელსა რასა მხდიან!
აწ ვითაცა გაუწყვედლად უცნობოსა ცრემლნი მდიან.
სჯობს წავიდე, არ გავტეხნე, კაცსა ფიცნი გამოსცდიან;
ჭირნი, მისგან უნახავნი, დია, ვის-მე გარდუხდიან?

Der Wesir drauf lacht: „Behalt nur dein Entgelt! Die Gelder blenden.
Mir genügt Vertraun und Auftrag; dabei hab es sein Bewenden.
Bring ich Rostewan dein Sprüchlein, wird er mir wohl selbst was spenden;
das verschmäh ich nicht, denn Spenden nehme man mit beiden Händen!

Ja, ich schwör bei seinem Haupte: er erschlägt mich auf der Stelle.
Du bleibst hier, dein Gold im Beutel, und ich wandre stracks zur Hölle.
Meiner Seel! was schätzt man höher als das Leben, sprich, Geselle!
Zürnst du auch, bleibt’s doch unmöglich, daß ich dein Gesuch bestelle.

Hinterm Tod liegt keine Straße; meinst du, daß mein Tod sich lohnt?
‚Frechling!‘ wird der Fürst mich anschrein, der im Zorn kein Wesen schont.
‚Hast du ihm nicht ausgeredet seinen Narrenflug zum Mond?‘
Nach dem Diesseits, nicht dem Jenseits bin ich auszuspähn gewohnt.

Setz den Fall: der Fürst entläßt dich. Was wird dann aus unserm Heer?
Dich, den Stern des Muts, zu missen, fiele deinen Kriegern schwer.
Unsern Feinden wär dein Fernsein Gunst und mördrisches Begehr;
doch kein Spatz wird je zum Falken, wenn er auch ein Mordsspatz wär.“

Awthandil sprach tief betroffen: „Tod erlöse meinen Geist!
Ach, Wesir, mir scheint, du ahnst nicht, was Gefährtschaft, Freundschaft heißt;
ja, ich seh, daß du von andrer Menschen Lieb und Leid nicht weißt;
sonst begriffst du meinen Kummer: da du mich und ihn entzweist.

Sieh, es scheint und kreist die Sonne, doch mir scheint umsonst ihr Kreisen.
Hielten wir sie auf, sie ließe uns nie mehr im Frost vereisen.
Was mich quält, was mich beseligt, kann am besten ich dir weisen;
übler Ratschlag schlägt uns härter als ein Schlag mit hartem Eisen.

Nicht der Fürst kann, nicht das Kriegsvolk meine Raserei verstehn,
droht ich doch, umflorten Sinnes, ganz in Tränen aufzugehn.
Laßt mich ziehn, dem Schwur gehorsam; niemand soll mich treulos sehn.
Wem je Leid geschah, der wisse: Tariel ist es längst geschehn.

აწ, ვაზირო, მაგა პირსა გული კრული ვით მოგთმინდეს?
რკინა, ჩემი მონაცვალე, ხამს, გაცვილდეს, არ გატინდეს;
ვერ გარდვიხდი ცრემლთა მისთა, ჯეონიცა თვალთა მდინდეს,
მომეხმარე, ნუთუ ჩემგან მოხმარება შენცა გინდეს.

არ გამიშვებს, გავიპარვი, წავალ მათგან შეუგებლად;
ვითა მნუკევს, ეგრე დავჰრთო გული ცეცხლთა მოსადებლად.
ვიცი, ჩემთვის არას გიზამს, თუ არ უნდი გასაძებლად;
თქვი, რა გინდა წაგეკიდოს, თავი დადევ საწამებლად!”

ვაზირმან თქვა: “შენი ცეცხლი მეცა ცეცხლად მომედების,
ვეღარ ვუჭვრეტ ცრემლთა შენთა, სოფელიცა გაქარდების;
ზოგი თქმა სჯობს არა-თქმასა, ზოგი თქმითაც დაშავდების.
ვიტყვი, მოვკვდე, არა მგამა, ჩემი მზეცა თქვენ მოგხვდების!”

რა ვაზირმან ესე უთხრა, ადგა, დარბაზს გაემართა.
მეფე დაჰხვდა შეკაზმული, პირი მზეებრ ეწაღმართა.
შეუშინდა, საწყენლისა მოხსენება ვერ შეჰმართა,
დაყრით დადგა, იგონებდა არ საქმეთა საომართა.

მეფემან ნახა ვაზირი დაღრეჯით, დაყმუნვებული,
უბრძანა: “რა გჭირს, რა იცი, რად მოხვე შეჭირვებული?”
მან ჰკადრა: “არა ვიციო, მართ ვარ თავისა ვებული,
მართალ ხართ, მომკლათ, რა გესმას ამბავი გაკვირვებული.

ჩემი ჭმუნვა ჭირსა ჩემსა არცა ჰმატს და არცა სდიდობს;
მეშინიან, თუცა შიშსა მოციქული არ დაჰრიდობს.
აწ ავთანდილ გეთხოვების, მოაჯეობს, არ წამკიდობს,
უმისყმისოდ სოფელსა და საწუთროსა მისთვის ფლიდობს”.

რაცა იცოდა, ყველაი ჰკადრა მოშიშრად ენითა,
კვლა მოახსენა: “რამცა სცან სიტყვითა ესოდენითა,
თუ რაგვარ მყოფი მინახავს, თუ რაგვარ ცრემლთა დენითა!
მართალ ხართ, თუმცა რისხვანი ჩემთვის იანაზდენითა”.

O Wesir, du arme Seele, leicht erträgst du fremdes Leid!
Eisen schmölz an meiner Stelle, ließe seine Sprödigkeit.
Tariels Tränen aufzuwiegen, reicht kein Strom aus, tief und breit.
Hilf mir, vielleicht brauchst du selber einmal Hilfe, kommt die Zeit.

Weigert’s mir der Fürst, so geh ich heimlich, in der Finsternis,
dem Gebot der Liebe folgend, die mein brennend Herz zerriß.
Rostewan krümmt meinetwegen dir kein Haar, des sei gewiß.
Wie dem immer sei, dies Opfer bring mir, die Gefahr vergiß.“

Der Wesir versetzte: „Deine Feuersbrunst greift auf mich über.
Deine Tränen, unerträglich, machen mir das Weltall trüber.
Sagen bringt bisweilen Segen, doch zuweilen schweigt man lieber.
Nun, ich wag es. Sterb ich, leuchte unsre Sonne dir, mein Lieber!“

Sprach’s, erhob sich, ging entschlossen aus dem Haus, zum Königsschloß;
fand den Fürsten dort im Festschmuck, Strahlenglanz sein Haupt umfloß.
Da verzagte er, zu melden, was den Herrlichen verdroß,
bang verweilte er und dachte nicht an Rüstung, Ritt und Roß.

Der Gekrönte sah den Kanzler arg bekümmert, trüb und stumm,
fragte ihn: „Was widerfährt dir? Senkst den Blick so tief. Warum?“
Der Wesir drauf: „Nichts Besondres. Fremde Sorge bringt mich um.
Zürnen werdet Ihr und recht tun, nehmt Ihr mir die Nachricht krumm.

Nicht als ob verdorbne Laune meine Herzenspein erhöhte.
Ich empfinde Furcht, wie wenn nicht Botenpflicht mir Furcht verböte.
Awthandil ersucht um Urlaub – zag, nicht dreist. Ihn zwingen Nöte:
fern von dem Gefährten klagt er, daß ihn Sorg und Sehnsucht töte.“

Schüchtern ließ er nun den König wissen, was er jüngst vernommen,
und beschloß die Rede also: „Jetzt begreift Ihr, Fürst, vollkommen
Awthandils Verwirrung, Wehmut, und sein Rasen schmerzbeklommen.
Über mich laßt des gerechten Zornes Ungewitter kommen.“

რა მეფემან მოისმინა, გაგულისდა, გაავცნობდა,
ფერი ჰკრთა და გასაშიშრდა, შემხედველთა შეაშთობდა;
შეუზახნა: “რა სთქვი, შმაგო, მაგას სხვამცა ვინ მითხრობდა!
ავსა კაცსა ურჩევნია, ავსამცა რას ადრე სცნობდა!

ვითამც რამე სახარული საქმე მითხარ ვითა ადრად!
მაგის მეტი რა ვინ მიყოს, თუ არ მომკლას მუხთლად, ღადრად?
შმაგო, ენა ვით იხმარე აწ მაგისად ჩემად კადრად!
აგრე შმაგი არ ვაზირად, არად ვარგხარ არცა სხვად რად.

ხამსა, კაცმან პატრონისა საწყინარსა არ დახედნეს,
ოდენ სიტყვა უმეცრული უალაგოდ დაიყბედნეს?!
მე მაგისად მოსმენამდის რად არ ყურნი შემეჭედნეს!
შენ თუ მოგკლა, სისხლნი შენნი ჩემმან ქედმან მიიქედნეს!”

კვლა უბრძანა: “თუ-მცა მისგან აწ არ იყავ მოგზავნილი,
თავმან ჩემმან, თავსა მოგკვეთ, არად უნდა ამას ცილი!
წა, უკუდეგ! ავი, შმაგი, უმეცარი, შლეგი, წბილი!
შაბაშ სიტყვა, შაბაშ კაცი, შაბაშ საქმე, მისგან ქმნილი!”

დადრკა, სკამნი შემოსტყორცნა, ჰკრნა კედელსა, შეალეწნა;
დააცთუნნა, მაგრა მისთვის აალმასნა, არ აძეწნა:
ვით მიამბე წასლვა მისი, ვინ ალვისა მორჩი ხე წნა!
ვაზირისა ცრემლმან ცხელმან ღაწვნი თეთრნი აახეწნა.

ვაზირმან, გლახ, გამოჰრიდნა, მართ ვეღარას ვერ იძრწივნებს;
გამოძრწა და გამომელდა, გულსა წყლულსა მოიმტკივნებს;
შეის ხასობს, გაის ქუშობს, ენა ასრე მოაყივნებს,
მტერი მტერსა ვერას ავნებს, რომე კაცი თავსა ივნებს.

თქვა: “ცოდვათა ჩემთა მსგავსი ღმერთმან მეტი რა მიჩვენოს?
რად მოვღორდი, რად დავბნელდი, ნეტარ, ვინღა გამითენოს!
ვინცა კაცმან კადნიერად პატრონსა რა მოახსენოს,
ჩემნი დღენი მასმცა ადგან, რაძი ვითა გაისვენოს!”

Dies vernahm der Fürst unwillig, wild vor Ärger und Verdruß,
er erbleichte furchteinflößend, übler Galle Überfluß,
brüllte: „Narr, verdammter, daß ich dein Gefasel hören muß!
Gilt’s ein Unheil zu erschnüffeln, kommt der Bösewicht in Schuß.

Eiltest, mir dein Arg zu melden, flugs, als brächtest du ein Glück.
Schlimmer treffen könnte einen kaum des Meuchelmörders Tück.
Schrak dir nicht die freche Zunge vor dem Aberwitz zurück?
Ein Verrückter, mein Minister! Ist das nicht ein starkes Stück?

Fragtest du dich nicht: ‚Wie mundet solche Kunde dem Patron?‘
Nein. Du leertest deinen Sack voll Unflat aus vor meinem Thron.
Lieber taub sein als dich hören. Daß dein Schmähwort mich verschon!
Sollte mich auch Blutschuld treffen: Tod wär dein verdienter Lohn.

Wärst du nicht von meinem Feldherrn Awthandil zu mir gesandt,
glaub’s, bei meinem Kopf, ich schlüge deinen ab mit eigner Hand.
Fort, Verrückter! fort, Verruchter! Ritter von der Schmach und Schand!
Sieh, welch feiger, abgefeimter Gauch und Gaukler, Schalk und Fant!“

Faßt und schleudert einen Sessel schmetternd an das Wandpaneel.
Der Wesir ist tief betroffen, ging des Fürsten Wurf auch fehl.
„Sprichst mir schamlos von des Palmbaums Flucht, du graue Jammerseel?“
Der Wesir fühlt heiße Tränen auf den Backen, weiß wie Mehl.

Da verstummt der Unglückselige und entfernt sich schweißgebadet,
ein entkommner Fuchs, sein Herze zuckt verletzt und unbegnadet.
Mutig kam er, mutlos geht er, trägt, was ihm sein Schwatz aufladet.
Nein, kein Feind kann schlimmer schaden, als der Mensch sich selber schadet.

„Gott erinnert“, spricht der Ärmste, „mich ans Dunkel meiner Sünden.
Oh, ich habe mich verrechnet; wer wird neu mein Licht entzünden?
Läßt man freilich vor dem Fürsten die gehörige Ehrfurcht schwinden,
muß man Mißgeschick erdulden und statt Heil nur Unheil finden.“

ვაზირი გაწბილებული მივა ბედითა შავითა;
ავთანდილს უთხრა დაღრეჯით, პირითა გამქუშავითა:
“მადლი რა გკადრო, აწ თქვენგან გავხასდი მე მაშა ვითა,
ვაჲ, კარგი თავი უებრო დავკარგე, დავაშავითა!”

ქრთამსა სთხოვს და ამხანაგობს, თუცა ცრემლსა არ იწურვებს:
– მიკვირს, რად სცალს წყლიანობად, რად არ გულსა შეიურვებს!-
“ვინ არ მისცეს ქადებული, მოურავსა მოიმდურვებს,
თქმულა: “ქრთამი საურავსა ჯოჯოხეთსცა დაიურვებს”.

ვით გამხადა, რა მიბრძანა, არ ეგების ჩემგან თხრობა:
რა სიავე, რა სირეგვნე, რა შლუობა, რა შმაგობა!
მე თვით კაცად აღარ ვარგ ვარ, აღარა მიც თავსა ცნობა;
ესე მიკვირს, რად არ მომკლა, მისცა თურე ღმერთმან თმობა.

მეცა ვიცოდი, რაცა ვქმენ, ცთომით არ წამკიდებია,
ვიაზრე, გამიწყრებოდა, ჭმუნვა მით გამდიდებია;
განგებით ქმნილსა რისხვასა ვერავინ დაჰრიდებია!
შენთვის სიკვდილი ლხინად მიჩს, ჭირი არ გამცუდებია”.

ყმამან უთხრა: “აღარ-წასლვა არ ეგების ჩემგან აროს.
იადონი მაშინ მოკვდეს, ოდეს ვარდმან იდამჭნაროს.
ხამს, უძებნოს ცვარი წყლისა, მისთვის თავი ყოვლგან აროს,
ვერ უპოვოს, რა ქმნას, ანუ გული რითა დაიწყნაროს!

უმისოდ მყოფი ვერ გავსძლებ ჯდომასა, ვერცა წოლასა,
მართ ნადირთაებრ გაჭრასა ვირჩევ, მათ თანა რბოლასა;
ასრე გასრულსა რად მნუკევს მისთა მებრძოლთა ბრძოლასა?
სჯობს უყოლობა კაცისა მომდურავისა ყოლასა.

მოვახსენებ ერთხელ კვლაცა, აწ რაზომცა მეფე წყრების,
ნუთუ გაბრჭოს, გული ჩემი ვით იწვის და ვით ენთების;
არ გამიშვებს, გავიპარვი, რა იმედი გარდმიწყდების,
მე თუ მოვკვდე, ჩემი კერძი სოფელიმცა გარდიფხვრების!”

Seht, er geht voll Scham und Kummer, trägt sein düster-schweres Los,
tritt vor Awthandil verbittert, böse, unwirsch, fassungslos:
„Muß bei dir mich recht bedanken: war einst groß und bin nun bloß.
Galt als rein und redlich, dunkle nun von Makel und Verstoß.“

Jetzt verlangt er Lohn, wird freundlich; halb verwunden ist der Schmerz.
Staunenswert: er reißt noch Witze, hat noch Lust zu Spott und Scherz!
„Was du je versprichst, das halte. Offner Beutel – reiches Herz.
Ziehst du höllenwärts, so merk dir: noch im Jenseits gilt Kommerz.

Wie er mich beschimpft, gescholten – nein, ich kann’s nicht wiedergeben!
Nannte mich bald Narr, bald Schurke, brüllte, ließ die Wände beben;
weg sind Mut und Manneswürde; mußte blöd hinweg mich heben.
Wunder, daß ich nicht erdolcht bin. Gott ist gut, ich blieb am Leben.

Triftig war des Fürsten Ingrimm, denn ich wußte, was ich tat;
sah voraus sein Übelwollen, als ich ihn um Nachsicht bat.
Vor dem Zorn der Schicksalsmächte rettet uns kein Freundesrat.
Doch ein Tod um deinetwillen ist willkommne Himmelsgnad.“

Drauf der Ritter: „Ganz unleidlich wär für mich nur dieser Fall:
nicht zu reisen. Wenn die Rose welkt, so stirbt die Nachtigall.
Für die Blume Tau zu suchen, streicht der Vogel hin durchs All;
sucht er ach umsonst, wo bleibt dann seiner Hoffnung Widerhall?

Weil ich ohne Tariel nirgends Schlaf noch Ruhe finden kann,
will ich mit den wilden Tieren irren durch Gebirg und Tann.
Wie denn könnt ich Tariel beistehn, führt ich Krieg für Rostewan?
Lieber gar kein Kampfgefährte als ein mißgestimmter Mann.

Will’s dem Herrscher selber sagen, wär sein Grimm auch ungeheuer;
vielleicht wird er doch begreifen, was dem Herzen wert und teuer.
Läßt er mich nicht fort, so flieh ich trostlos in mein Abenteuer;
komm ich um, vergeh mein Anteil an der Welt im ewigen Feuer!“