ვეფხისტყაოსანი
Der Recke im Tigerfell
წასლვა ავთანდილისგან ფრიდონისასა
Awthandils Reise zu Phridon
ვა, სოფელო, რას შიგან ხარ, რას გვაბრუნვებ, რა ზნე გჭირსა!
ყოვლი შენი მონდობილი ნიადაგმცა ჩემებრ ტირსა!
სად წაიყვან სადაურსა, სად აღუფხვრი სადათ ძირსა!
მაგრა ღმერთი არ გასწირავს კაცსა, შენგან განაწირსა.
ავთანდილ მისი გაყრილი ტირს, ხმა მისწვთების ცათამდის,
იტყვის, თუ: “ღვარი სისხლისა კვლაცა მდენია, კვლაცა მდის;
აწ აგრე გაყრა ძნელია, ვით მაშინ შეყრა და-ც-ამდის.
კაცი არ ყველა სწორია, დიდი ძეს კაცით კაცამდის”.
ველს მაშინ მხეცნი ძღებოდეს სისხლითა მუნ ნატირითა;
ვერ დაივსებდა სახმილსა, იწვის ცეცხლითა ხშირითა;
კვლა თინათინის გონება ავსებს უფრო-რე ჭირითა;
ბაგეთათ ვარდსა ანათობს ბროლი ძოწისა ძირითა.
ვარდი ჭნებოდა, ღვრებოდა, ალვისა შტო ირხეოდა;
ბროლი და ლალი გათლილი ლაჟვარდად გარდიქცეოდა;
გაჰმაგრებოდა სიკვდილსა, ამისთვის არ უმხნეოდ -ა;
იტყვის, თუ: “ბნელი რას მიკვირს, რათგან დამაგდე, მზეო, და-!”
მზესა ეტყვის: “მზეო, გიტყვი თინათინის ღაწვთა დარად,
შენ მას ჰგავ და იგი შენ გგავს, თქვენ ანათობთ მთად და ბარად;
ხელსა მალხენს ნახვა შენი, ამად გიჭვრეტ არ-დამცთარად,
მაგრა ჩემი რად დააგდეთ გული ცივად, გაუმთბარად?
თუ ერთისა მოშორვება მზისა ზამთრის გაგვამცივნებს,
მე, გლახ, ორნი დამიყრიან, გული ამად რად არ ივნებს?
მაგრა კლდესა არა შესწონს, არაოდეს არ იმტკივნებს;
წყლულსა დანა ვერა ჰკურნებს, გაჰკვეთს, ანუ გაამსივნებს”.
მიმავალი ცასა შესტირს, ეუბნების, ეტყვის მზესა:
“აჰა, მზეო, გეაჯები შენ, უმძლესთა მძლეთა მძლესა,
ვინ მდაბალთა გაამაღლებ, მეფობისა მისცემ, სვესა,
მე ნუ გამყრი საყვარელსა, ნუ შემიცვლი ღამედ დღესა!
Trügerische Welt! du wirbelst uns umher auf schnöde Art.
Wer dir traut, dem bleibt kein Tropfen salziger Tränenfluß erspart.
Sprich, Entwurzlerin! von wannen und wohin denn geht die Fahrt?
Gut, daß Gott all deinen Opfern rettend seine Huld bewahrt!
Awthandil wehklagt dem Himmel seine Not und Seelenpein:
„Wieder strömt das Blut der Schmerzen, meiner Tage herber Wein.
Schwer war dieser Abschied, schwerer kann kein Wiederfinden sein.
Mensch und Mensch sind unterschieden, streng geschieden und allein.“
Das Getier der Wildnis folgt ihm, leckt die blutige Tränenspur;
unauslöschlich loht sein Feuer, und die Träne nährt es nur.
Thinathin heißt seine Sehnsucht und sein bittrer Treueschwur.
Oh, der Perlenschmuck der Zähne und der Wangen Rosenflur!
Seine Rose welkt in Wüsten, das Gezweig der Pappel schwankt;
der Rubinkristall, umdüstert, wird Lasur und blaßt und krankt.
Doch sein Mut, dem Tode trotzend, Mut des Ritters, der nicht wankt,
spricht: „Was Wunder, daß es dunkelt, da ihr, Sonnenaugen, sankt!
Sonne!“ ruft er, „dir vergleich ich Thinathinens holde Wangen,
denn von ihrem Licht und deinem sind Gebirg und Tal umfangen.
Kann den Blick von dir nicht lösen, mich verklärt dein reines Prangen.
Warum miß ich deine Strahlen, die sonst warm das Herz durchdrangen?
Schwand die Sonn für einen Monat, winters, tauchen wir in Eis.
Sollt ich nicht weit härter frieren, gab ich doch zwei Sonnen preis!
Aber fühllos bleibt der Felsen, der ja nichts von Schmerzen weiß.
Wunden mit dem Messer heilen, ist ein unheilvoller Fleiß!“
Und der Wandrer klagt dem Himmel, spricht zur Sonne wohlbedacht:
„Sonne, Herrscherin der Herrscher, hör mich, aller Prächte Pracht!
Du, Wohltäterin der Demut, schenkst Erwählten Glück und Macht.
Gib mir die Geliebte wieder, wandle nicht den Tag in Nacht!