რა გათენდა, გაემართნეს, წაიტანეს ასმათ თანა,
ნურადინის ქვეყანამდის შეისვიან მათ უკანა;
მუნ ვაჭარმან ოქროს ფასად ცხენი მისცა, არ უძღვანა;
ავთანდილ კმა ყოლაუზად, სხვა-მცა ვინღა წაიტანა!

იარეს და ზედა შეჰხდეს ნურადინის მეჯოგეთა;
ჯოგი ნახეს, მოეწონა, ფრიდონისთვის ეაგეთა.
მუნ ავთანდილს ინდო ეტყვის: “გაქმნევ კარგთა სიშმაგეთა,
მოდი, ფრიდონს ველაღობნეთ, ჯოგსა მისსა მოვადგეთა!

ჯოგი წავუღოთ, მოსრულნი ვესმით ჯოგისა წაღებად,
გამოემართვის საომრად, ველთა სისხლითა დაღებად,
ანაზდად გვიცნობს, გაკრთების, გულსა შეჰლამის დაღებად, –
ამოა კარგი ლაღობა, ლაღსა შე-ვე-იქმს ლაღებად”.

დაუწყეს პყრობა ტაიჭთა ფრიდონის უკეთესებსა.
მუნ მეჯოგეთა ფანოსი შეექმნა, ეკრა კვესებსა;
უყივლეს.: “ვინ ხართ, მოყმენო, ვინ იქმთ საქმესა ზესებსა?
ჯოგი მისია, ვინ მტერსა ჰკრავს ხრმალსა, არ აკვნესებსა”.

მათ მშვილდები დაიწვადეს, მეჯოგეთა გაეკიდნეს.
მეჯოგენი მიიზახდეს, ხმანი მათნი გაადიდნეს:
გვიშველეთო, გვიშველეთო, მეკობრეთა ამოგვწყვიდნეს!
ხმა შეიქმნა, შეიყარნეს, ფრიდონს ჰკადრეს, არ დაჰრიდნეს.

შეეკაზმა ფრიდონ, შეჯდა, შეკაზმული გამოვიდა.
ხმა შეიქმნა, შეიყარნეს, რაზმი ველთა დაჰფარვიდა.
იგი მზენი მოეგებნეს, ვის ზამთარი ვერ დაჰზრვიდა;
დაეხურა ზარადები, პირსა მათსა უფარვიდა.

რა ტარიელ ფრიდონ იცნა, თქვა: “ვნახეო, ვინცა მინა”.
მუზარადი მოიხადა, გაიღიმნა, გაიცინა;
ფრიდონს უთხრა: “რასა ჰლამი, ჩვენი მოსლვა რას გეწყინა?
პურად ავი მასპინძელი მოგვეგებვი ომად წინა!”

Und sie brachen auf im Frührot, nahmen denn Asmath auch mit,
die bis zu Phridons Gemarken hintenauf im Sattel ritt;
dort erstanden sie ein Reitpferd, wurden mit dem Händler quitt.
Awthandil wies alle Wege; also reisten sie zu dritt.

In der Ebne sahn sie weiden Herrn Phridons gepflegte Pferde;
wohl zur Zier gereicht dem reichsten Fürsten solch gediegne Herde!
Und zu Awthandil sprach Tariel: „Daß uns heut ein Hauptspaß werde,
laß uns hier ein wenig räubern – Herrn Phridon zur Erzbeschwerde!

Jagen wir ihm seine Rößlein, schallt es ‚Halt! hier wird geraubt!‘
Er fegt her mit grimmer Heermacht, die den Feind im Lande glaubt –
plötzlich, staunend, sieht, erkennt er – uns! Das kühlt sein heißes Haupt.
Solch ein Scherz bewirkt, daß unser Hitzkopf losplatzt, wiehert, schnaubt!“

Beide stürmten so die Weide, um die Rosse einzufangen;
doch die Hirten, Lärm und Feuer schlagend, schwenkten Fackelstangen,
brüllten: „Halt, wer seid, was wollt ihr? Jeder Roßdieb wird hier hangen!
Fürst Phridon ist Herr der Herden, er, vor dem die Feinde bangen!“

Doch die Ritter sprengten vorwärts, Sehnen harften, Pfeile sirrten,
Hufe stampften unterm Zetern armer, angsterfüllter Hirten.
„Hilfe, Hilfe! Diebe! Räuber!“ schrien die jämmerlich Verwirrten.
Und Phridon, den Lärm vernehmend, eilt, die Störer zu bewirten.

Hoch zu Roß, in voller Rüstung, stürmt er los, behelmt, ein Held.
Weckruf tönt und Sammelzeichen, und ein Heerzug rückt ins Feld.
Doch zwei frostgefeite Sonnen nahen, freundschaftlich gesellt,
hinterm Gitterhelm unkenntlich, vom Visier derweil verstellt.

Tariel ruft, Phridon gewahrend: „Sieh, der Mannskerl, den ich brauch!“
Hebt den Helm vom Kopf und lächelt; Awthandil nun tut es auch.
„Was, Phridon“, spricht Tariel, „gaffst du? Hältst du uns für Schelm und Gauch?
Grob empfängst du deine Gäste! Gilt hier Zank als Landesbrauch?“