უბოძა ტურფა მრავალი მათ მათი შესადარები,
კვლა ფრიდონისნი აავსნა, სპა ჰყვა თუ სპასალარები.
აივსო კაცი ყველაი, მაშინ მათ თანა ნარები,
მაგრა ძეს რომე საჭურჭლე, ჰგვანდა კაც-დაუკარები.

ფრიდონს უთხრა: “ვალი შენი ჩემგან ძნელად გარდიხდების,
მაგრა თქმულა: “კარგის მქმნელი კაცი ბოლოდ არ წახდების”;
აწ საჭურჭლე რაზომიცა აქა ძეს და ან იდების,
შენი იყოს ყველაკაი, შენ წაიღე, ვითა გხვდების”.

ფრიდონ მდაბლად თაყვანის-სცა, ჰკადრა მადლი მეტის-მეტი:
“მე, მეფეო, რად გგონივარ უჭკუო და აგრე რეტი?
მტერი ყოვლი ჩალად გიჩანს, ვინ-მცა იყო ვითა კეტი,
ჩემი ლხინი მუნამდის-ა, ვირე ვიყო შენი მჭვრეტი!”

ფრიდონ კაცნი დააბრუნნა მოსასხმელად აქლემისად,
სახლსა მისსა მისაღებლად მის ყველასა საჭურჭლისად;
აწ მუნითცა გაემართნეს არაბეთით მივლად გზისად,
ავთანდილ-ა გალეული შესაყრელად მთვარე მზისად.

მიჰხვდეს არაბთა საზღვარსა, რა ვლეს მრავალი ხანები.
დაჰხვდა სოფლები, ციხები, ხშირ-ხშირად, თანის-თანები,
მუნ შიგან მყოფსა ემოსა ტანსა ლურჯი და მწვანები,
ავთანდილისთვის ყველაი ცრემლითა არს ნაბანები.

ტარიელ კაცი გაგზავნა წინაშე როსტან მეფესა,
შესთვალა: “გკადრებ, მეფეო, სურვილთა სიიეფესა;
მე მოვალ, მეფე ინდოთა, დარბაზსა თქვენსა სეფესა,
გიჩვენებ ვარდსა კოკობსა, უფრჭვნელსა, მოუკრეფესა.

მაშინ თქვენ ჩემი გეწყინა ნახვა მიწისა შენისა,
ცდა შეპყრობისა ავი ჰქმენ, შემოტევება ცხენისა;
მე შენთა სპათა ვაჩვენე ნიშანი რამე წყენისა,
დავხოცე მონა მრავალი, მსახური სრისა თქვენისა.

Tariel rief nun: „Ohne Zaudern! Nehmt, was euerm Aug gefällt!“
Gab Phridons Gefolg, den Knechten wie den Vögten, Schmuck und Geld;
jeder schied mit vollem Beutel, alle Taschen prall geschwellt.
Doch der Hort schien unerschöpflich, ja, dort lag noch eine Welt!

„Allzu tief steh ich“, sprach Tariel zu Phridon, „in deiner Schuld.
Doch wer Gutes tut, das weiß man, den belohnt des Himmels Huld.
Diesen Schatz und was an Schätzen sonst man aufdeckt mit Geduld,
alles nimm! So stillst du meiner Dankgefühle Zorntumult!“

Und Phridon, sich tief verneigend, sagte Tariel innigst Dank:
„Glaubst du, Fürst, ich litt an Habsucht oder wär am Golde krank?
Vor dir ist der Feind ein Wicht nur, eine Feder, bloß und blank.
Freund, dein Anblick ist mein einziger Labetrunk und Lebenstrank.“

Und er schickt nach Lastkamelen, um die Schätze heimzuschaffen:
Festgewänder und Geschmeide, edle Steine, Schmuck und Waffen.
Nach Arabien geht’s, nun sieht man Wüsten gähnen, Schluchten klaffen.
Awthandil, die Sonn ersehnend, gleicht dem Mond mit dunklen Schraffen.

So gelangen sie nach langer Wandrung an Arabiens Grenzen,
wo Oasen manche bunte Burg und Siedlung grün umkränzen.
Trauer trägt das Volk der Gegend, abhold frohem Sang und Tänzen;
ach, um Awthandils Verschwinden sieht man düstre Tränen glänzen.

Tariel sendet einen Boten stracks zum Fürsten Rostewan:
„Siehe deiner Größe, König, den ergebnen Gastfreund nahn.
Indiens Herrscher lenkt zu deinem Thronsitz seine Karawan,
bringt dir eine Rosenknospe, die nur Auserwählte sahn.

Unsre vorige Begegnung, Fürst, war wenig freundschaftlich;
barsch befahlst du deinen Leuten, mich zu fangen. Ich entwich.
Eure Jagd auf mich war übel. Deine Diener züchtigt ich;
eine große Zahl erschlug ich, hauste wie ein Wüterich.

აწ ამად მოვალ წინაშე, დავყარენ ჩემნი გზანია,
შემინდოთ, რაცა შეგცოდე, ჰქმნნეთ გაწყრომისა კმანია.
ძღვენი არა მაქვს, მმოწმობენ ფრიდონ და მისნი სპანია,
ოდენ ძღვნად თქვენი ავთანდილ მე თქვენთვის მომიტანია”.

რა მიუვიდა მეფესა მახარობელი ჟამისა,
ვით გაეხარნეს, ვერ იტყვის ენა ერთისა წამისა;
თინათინს ღაწვთა ემატა ელვა შუქისა სამისა,
ბროლსა და ლალსა აშვენებს მუნ ჩრდილი წარბ-წამწამისა.

ტაბლაკსა ჰკრეს და გაისმა სიცილი თქართქარებისა.
ლაშქარნი რბოდეს მი და მო, ქმნა სწადდა მათკე რებისა.
დაიწყეს მოსხმა ცხენისა, მოღება უნაგრებისა,
შესხდა სიმრავლე მოყმისა მკლავ-ფიცხელ გულ-მაგრებისა.

მეფე შეჯდა, გაეგებნეს თავადნი და სრულად სპანი.
ვისცა ესმის, მოვიდიან მას წინაშე სხვაგნით სხვანი.
ყველაკაი ღმერთსა ჰმადლობს, გაამაღლეს მათნი ხმანი,
თქვეს: “ბოროტსა უმყოფოო, კეთილნია შენთვის მზანი!”

რა ერთმანერთი აუჩნდა მიგებულ-მოსაგებავთა,
ავთანდილ ეტყვის ტარიელს სიტყვათა დანაზებავთა:
“აგერა ჰხედავთ მინდორთა, მტვერითა შენაღებავთა?
ამად მედების სახმილი, გულსა ეცხელა, ებავთა.

ისია ჩემი გამზრდელი და თქვენდა მოგებებულა.
იქი ვერ მივალ, მრცხვენიან, გულსა სახმილი დებულა,
ჩემად არაკად სულ-დგმული კაცი არ გაწბილებულა,
რასაცა მიზამთ, თქვენ იცით, ფრიდონ თქვენ თანა ხლებულა”.

ტარიელ უთხრა: “კარგსა იქმ შენ პატრონისა კრძალვასა.
აწ დადეგ, იქი ნუ მოხვალ, იქმ-მცა უჩემოდ ხალვასა.
მე მივალ, ვუთხრობ მეფესა შენგან თავისა მალვასა,
ვეჭვ, ღმრთითა ადრე შეგყარო მზესა მას, ტანად ალვასა”.

Sieh, ich pilgre eigens zu dir, abgeschwenkt von meinen Wegen,
und ich bitt: vergiß die Kränkung, komm versöhnlich mir entgegen!
Keinen Schatz (Phridon mein Zeuge!) kann ich dir zu Füßen legen;
ein Geschenk nur: Awthandil heißt’s. Ja, er fleht um deinen Segen.“

Als der Bringer guter Kunde dies dem König ausgerichtet,
jauchzte der und fand das Wort nicht, das den Freudenschwall beschwichtet.
Thinathinens Wangen schienen dreifach glanzvoll aufgelichtet,
das kristallne Antlitz zierten Wimperschatten, fein verdichtet.

Pauken schmettern, Trommeln dröhnen, und ein froher Lärm bricht los;
durcheinander rennt der Hofstaat, welch Gepolter und Gestoß!
Sättel her und Prunkgeschirre! Alles hastet atemlos.
Reiterei, bereit zum Aufbruch. Festgepränge bunt und groß.

Jetzt besteigt sein Roß der König. Alle Hauptleut sprengen her,
Herzög auch und Generäle, Vögte vom Vasallenheer.
Gott den Vater preisen tausend Dankgebete hoch und hehr:
„Du verwirfst das Böse; allem Guten schenkst du dein Gehör!“

Beide Ritterscharen traten bald einander gegenüber.
Awthandil berührte Tariels Schulter: „Blick dorthin, du Lieber,
unterm aufgewölkten Staube wird die lichte Niedrung trüber.
Mir unsichtbar webt ein Feuer, und mein Herz verglüht im Fieber.

Mein Ziehvater naht. Da eilt er, huldvoll dir die Hand zu reichen.
Nein, ich komm nicht mit, ich schäm mich; auf der Stirne brennt mein Zeichen:
keine Schmach auf Erden möchte meinem Schimpf und Schauder gleichen.
Geh, gewiß kannst mit Phridon du mancherlei für mich erreichen.“

Tariel drauf: „Ich kann nur loben, daß du deinen Lehnsherrn ehrst.
Bleib denn hier im Hintergrunde, Bruder, und verbirg dich erst.
Deinem König meld ich, daß du ihm zu nahen scheu dich wehrst.
Und ich wett, bald wird die Pappel dein, die du so bang entbehrst.“

მუნ დადგა ლომი ავთანდილ, დაიდგა მცირე კარავი.
ნესტან-დარეჯან მუნვე დგას, იგია მჭვრეტთა მზარავი,
მისთა წამწამთა ნიავი ქრის, ვითა ქარი არავი,
წავიდა მეფე ინდოთა მისრული, მიუპარავი.

ფრიდონ წაჰყვა. განაღამცა გავლეს ველი დიდსა ხანსა,
ცნა მეფემან, ტარიელ-ა, მარტო მოვა, მოჰხრის ტანსა;
გარდახდა და თაყვანის-სცა მას უკადრსა, ლომებრ ჯანსა,
სდებს პატივსა ინდოთ მეფე მართ მამისა შესაგვანსა.

ტარიელცა თაყვანის-სცა, მივა კოცნად, სასალამოდ;
მეფე ყელსა აკოცებდა მართ ბაგისა დასაამოდ,
გაკვირვებით ეუბნების, არის მისგან სათამამოდ:
შენ მზე ხარო, შენი გაყრა არის დღისა შესაღამოდ.

გაეკვირვა მეფე მისსა თვალადობა-სიტურფესა,
პირსა უჭვრეტს გაკვირვებით, უქებს მკლავთა სიალფესა;
კვლა ფრიდონცა უსალამა, თაყვანის-სცა მან მეფესა,
მას მეფესა, ავთანდილის ნახვისათვის მოსწრაფესა.

მეფე ტარიას ქებასა დაჰკრთების, დაეღონების.
ტარიელ ეტყვის: “მეფეო, აწ გული შენ გემონების;
მიკვირს, თუ ეგრე სიკეთე თქვენ ჩემი რად გეგონების!
რათგან ავთანდილ შენია, სხვა რად ვინ მოგეწონების?

ნუ გიკვირს მისი ვერ-ნახვა და დაყოვნება ხანისა!
მოდი და დავსხდეთ, მეფეო, ამოა კორდი მწვანისა,
გკადრო მიზეზი მისისა თქვენს წინა ვერ-მოტანისა,
ვიაჯ რასმე და აწ მმართებს მოთხოვა მე ფარმანისა”.

დასხდეხ მეფენი, მოადგა გარე სიმრავლე რაზმისა.
ტარიელს პირსა ციმციმი ათქს, უნათლესი ბაზმისა;
ჭვრეტა ახელებს მჭვრეტელთა ყოფა-ქცევისა და ზმისა;
დაუწყო თხრობა მეფესა სიტყვისა, ბრძნად ნაკაზმისა:

Awthandil, der Leu, bleibt lagern, aufgeschlagen wird ein Zelt.
Bei ihm bleibt zurück auch Nestan, deren Blick kein Blick aushält!
und der Zephir weht von ihren Wimpern duftend übers Feld.
Rostewan entgegen reitet Tariel stolz, ein Fürst und Held.

Mit ihm zieht Phridon. Sie queren eine Weile das Gefild.
Dort erkennt der König: „Wahrlich, Tariel ist’s, des Leuen Bild!“
Und er steigt vom Pferd, verneigt sich jenem, dem sein Staunen gilt;
ihm, dem Inderkönig, huldigt er als Vater würdig-mild.

Tief verbeugt sich da auch Tariel, naht gerührt zum Fürstenkuß;
und der König, ihn umhalsend, küßt den Holden mit Genuß;
dem beseelten Wort entquellend, kommt die Rede rasch in Fluß.
„Sonnenheld, o daß dein Scheiden Tag in Nacht verwandeln muß!“

Rostewan verspürt, daß Tariels Glanz und Stattlichkeit ihn blende;
er bestaunt des Recken Antlitz, Wohlgestalt, die Kraft der Hände.
Grüßend naht Phridon und trachtet, wie er Ehrfurchtsworte fände;
doch des Königs Augen suchen Awthandil wie Fackelbrände.

Tariel, müd von Lobeshymnen, läßt ein Wort des Einwands fallen:
„Fürst, mein Herz ist dir für immer demutsvoll anheimgefallen;
doch von Rang und Vorrang redend, scheinst du mir in Wahn verfallen:
wie kann dir, dem Awthandil dient, jemand andrer wohlgefallen?

Nicht verwundre dich, daß jener heut in unsrer Runde fehlt.
Hier, in diesem grünen Grunde, sei der Grund dir nicht verhehlt.
Herr, weshalb ich dir den Freund nicht mitgebracht, ist bald erzählt.
Mit Verlaub, um Freiheit bitt ich für die Bitte, die mich quält.“

Und im Kreis der Krieger ließen beide Fürsten nun sich nieder –
lampionhell Tariels Antlitz, schimmernd Schläfen, Stirn und Lider;
gar bestrickend Gang und Haltung im Zusammenspiel der Glieder.
Wechselrede zwischen beiden ging erhaben hin und wider.

“მეფეო, თავი მემცრობის მე მისად მოსახსენებლად,
მაგრა მოსრული თქვენს წინა ვარ შემომხვეწლად, მქენებლად;
თვით იგი იაჯს, რომელი ჩანს მზეებრ შუქთა მფენებლად,
ვინ არის ჩემად სინათლედ და ბნელთა გამათენებლად.

აწ ამას გკადრებთ ორნივე ხვეწნით და შემუდარებით:
ავთანდილ დამდვა წამალი მისგან თავისა დარებით,
დაჰვიწყდეს, რომე პატიჟნი სჭირდეს ჩვენთავე დარებით;
არ გაწყენ, გრძელი ამბავი არს ჩვენგან მიუმხვდარებით.

თქვენთა უყვარს ერთმანერთი, ქალი მას და იგი ქალსა,
მით ვიგონებ საბრალოსა, მტირალსა და ფერ-ნამკრთალსა;
მუხლ-მოყრილი გეაჯები, ნუღარ აწვევ იმათ ალსა,
რომე მისცეთ ქალი თქვენი მკლავ-მაგარსა, გულ-ფიქალსა.

ამის მეტსა არას გკადრებ, არ მოკლესა, არცა გრძელსა”.
ამოიღო ხელ-მანდილი, მოინასკვა იგი ყელსა,
ადგა, მუხლნი დაუყარნა, ეაჯების ვითა მზრდელსა.
გაუკვირდა ყოვლსა კაცსა, მის ამბვისა მომსმენელსა.

რა ტარიელ მუხლ-მოყრილი ნახა, მეფე შეუზარდა,
შორს უკუდგა, თაყვანის-სცა, ქვე მიწამდის დაუვარდა,
მოახსენა: “ხელმწიფეო, ლხინი ყოვლი გამიქარდა,
თქვენმან აგრე სიმდაბლემან ნახვა თქვენი ჩამადარდა.

ვით ეგების, რაცა გწადდეს, რომე კაცი არ მოგთმინდეს,
ანუ მშურდეს ქალი ჩემი, საკლავად და ტყვედცა გინდეს;
გებრძანამცა სახლით თქვენით, ცრემლი არცა მაშინ მდინდეს;
სხვა მისებრი ვერა პოვოს, ცათამდისცა გა-ცა-ფრინდეს!

მე სიძესა ავთანდილის უკეთესსა ვჰპოვებ ვერა;
თვით მეფობა ქალსა ჩემსა მივეც, აქვს და მას ეფერა;
ვარდი ახლად იფურჭვნების, მე ყვავილი დამებერა,
რად-მცა ვჰკადრე შეცილება, რასცა ოდენ იგი სჯერა!

„Herr, vor Euern Augen bin ich, dies zu melden, zu gering;
doch ich tu es als Bittsteller, da ich deß mich unterfing.
Der durch meinen Mund Euch angeht als der sonnige Sonderling,
meine Leuchte, will, daß ich Euch seine Demut überbring.

Ja, wir wagen’s beide, treten vor Euch hin als Beter, Bitter,
ich und der mir Balsam darbot für mein Leid, der Löwenritter,
er, der selbstvergeßne Helfer (denn am gleichen Leide litt er).
Doch mißbrauch ich Eure Güte: die Geschicht ist lang und bitter.

Eure Tochter, Euer Ziehsohn – längst schon lieben sich die beiden.
Traurig steht sein Antlitz vor mir, weinend sah er heut mich scheiden.
Auf den Knien erfleh ich Gnade, laßt die zwei nicht länger leiden;
gebt die Tochter ihm, dem Starken, der so treu ist und bescheiden!

Das ist meiner kurzen Rede Sinn; jetzt schweig ich jedenfalls.“
Sprach’s und schlang die seidne Schärpe sich mit Anmut um den Hals;
und beschwor mit Kniefall alle Gunst geneigten Widerhalls.
Rings war staunendes Geflüster und ein „Ach!“ gedämpften Schalls.

Als der König vor sich knien sah diesen edelsten der Leuen,
wich zurück er, warf sich nieder, gleich dem Büßerknecht, dem scheuen.
„Fürst!“ sprach er zu Tariel, „wahrlich, seht, ich kann mich nicht mehr freuen;
Euch gedemütigt zu sehen, läßt mich jede Lust bereuen.

Könnte denn ein Mensch auf Erden je Euch einen Wunsch abschlagen?
Wünschtet Ihr mein Kind zur Sklavin, würd ich sie Euch nicht versagen.
Fügtet Ihr der Maid noch Schlimmres zu, ich tät mich nicht beklagen.
Selbst der Himmel könnt ihr keinen bessren Mann als ihn antragen.

Einen würdigeren Eidam fänd ich nie als Awthandil.
Thinathin gab ich mein Szepter; sie nun waltet, wie sie will.
Meine Rose sinkt entblättert, ihre steigt in holder Füll.
Wie sollt ich ihr widersprechen? Ihrem Glück willfahr ich still.

თუ შეგერთო ერთი მონა, თქვენთვის არცა მაშინ მშურდა.
ვინ-მცა გკადრა შეცილება, უშმაგო-მცა ვით მოგმდურდა!
თუ ავთანდილ არ მიყვარდა, ასრე მისთვის რად მომსურდა?
დია, ღმერთო, წინაშე ვარ, ესე ჩემგან დადასტურდა”.

რა ტარიელ მეფისაგან ესე სიტყვა მოისმინა,
დადრკა, მდაბლად ეთაყვანა, პირსა ზედა დაეფინა.
კვლა მეფემან თაყვანის-სცა, წამო-რე-ვლო, წადგა წინა,
ერთმანერთი მოიმადლეს, მათ ერთსაცა არ ეწყინა.

ფრიდონ შეჯდა, ავთანდილის მახარობლად გაექანა,
ესდენ დიდი სიხარული გაეხარნეს მასცა განა!
წავიდა და წამოუძღვა, მოიყვანა, მოჰყვა თანა,
მაგრა ირცხვის მეფისაგან, შუქი ბნელად მოევანა.

მეფე ადგა, მოეგება; ყმა გარდახდა, რა მივიდა;
ხელთა ჰქონდა ხელ-მანდილი, პირსა მითა იფარვიდა.
მზე ღრუბელსა მოჰფარვოდა, ქუშდებოდა, ვარდსა ზრვიდა,
მაგრა მისსა შვენებასა რა-მცა ვითა დაჰფარვიდა?!

მეფე კოცნასა ჰლამოდა, აღარა ცრემლნი სდენიან;
ავთანდილ ფერხთა ეხვევის, შუქნი ქვე დაუფენიან;
უბრძანა: “ადეგ, ნუ ირცხვი, შენ ზნენი გამოგჩენიან;
რათგან მერჩიო, ნუ მერცხვი, ჩემგან ნუღარა გრცხვენიან!”

მოეხვია, გარდუკოცნა მან პირისა არე-მარე:
“დამივსეო ცეცხლი ცხელი, მაგრა წყალი არე, მარე;
ვინ გიშერი დააჯოგა და წამწამი არემა-რე,
გვალე, შეგყრი, ლომო, მზესა, თავი მისკე არე, მარე”.

მეფე ყელსა ეხვეოდა მას ლომსა და ვითა გმირსა,
ახლოს უზის, ეუბნების, აკოცებს და უჭვრეტს პირსა;
იგი მზე და ხელმწიფობა ასრე მიჰხვდა, ვითა ღირს-ა.
მაშინღაა ლხინი ამო, რა გარდიხდის კაცი ჭირსა.

Euch zulieb nähm ich auch einen Knappen gern zum Tochtermann.
Eures Rats zu spotten stünde wahrlich nur dem Narren an.
Sollt ich Awthandil verschmähen, den als Kind ich liebgewann?
Dies mein Wille, den vor Gott ich jederzeit erhärten kann.“

Froh vernahm der Recke diese Rede aus des Königs Mund,
beugte tief sein Knie und neigte das Gesicht zum grünen Grund.
Rostewan erwies kniefällig ihm die gleiche Ehr jetzund.
Und sich gegenseitig dankend, schlossen sie den Freundschaftsbund.

Sieh! der Inderfürst im Sattel sprengte querfeldein davon;
Awthandil die Botschaft bringend, sang und jubelte Phridon.
Nötigt, zerrt und führt den Ritter, stellt ihn vor den König schon;
Awthandil, beschämt, befangen, zagt wie ein verlorner Sohn.

Rostewan steht aufrecht. Jener steigt vom Pferd und traut sich nicht,
hält den Zipfel seiner Schärpe als Verhüllung vors Gesicht.
Hinter Wolken weicht die Sonne, läßt die Rose ohne Licht,
aber noch aus kühlem Dämmer tritt ihr Liebreiz hold in Sicht.

Rostewan liebkost den Zögling, seine Augen sind schon trocken;
Awthandil liegt ihm zu Füßen; zärtlich kraut er ihm die Locken:
„Steh jetzt auf! Du zeigtest treu dich, hochgemut und unerschrocken;
nicht geziemt dir Scham und Demut, laß uns stolzen Sinns frohlocken!“

Und mit Küssen heiß bedeckt er nun des Heimgekehrten Wangen:
„Hast mein Brennen süß gelindert und mit Labung mich umfangen.
Denk ans Antlitz, drüber schattend die achatnen Wimpern hangen.
Leu und Sonne, seid vereinigt! Komm, die Braut soll dich empfangen.“

Voller Huld umarmt der König die so heldische Gestalt,
strahlt, als dann beim Tischgespräche die vertraute Stimme schallt.
Awthandil gewann die Liebste und mit ihr die Reichsgewalt.
Der nur schätzt die Freude, welcher auf dem Leidensweg gewallt.

ყმა მეფესა მოახსენებს: “მიკვირს, სხვასა რად რას ჰბრძანებ!
რად არ გინდა ნახვა მზისა, ანუ რადღა აგვიანებ?
მიეგებვი მხიარული, სახლსა თქვენსა მოიყვანებ,
შემოიმოს შუქთა მისთა, ნათლად გარე მოივანებ”.

ტარიელსცა მოახსენა. შესხდეს, ქალსა მიეგებნეს,
მათ სამთავე გოლიათთა მზისა ფერად ღაწვნი ღებნეს,
მიჰხვდეს მათსა საწადელსა, იგი პოვეს, რაცა ძებნეს,
ხელი ჰხადეს ხრმალთა მათთა, არა ცუდად წელთა ებნეს.

მეფემან ქალს უსალამა, მან შორით გარდახდომილმან.
დაუყვნა თვალნი ელვამან, მისთა ღაწვთაგან კრთომილმან;
გამოეგება, აკოცა კუბოსა შიგან ჯდომილმან,
დაუწყო ქება მეფემან, თვით ვერას ვერ-მიხდომილმან.

ეტყვის: “მზეო, ვითა გაქო, ნათელო და დარიანო!
შენთვის ხელნი გონებანი არა ცუდად არიანო,
მზიანო და მთვარიანო, ეტლად რაო და რიანო,
თქვენ საჭვრეტლად აღარ მინდით, არ ვარდნო და არ იანო”.

გაკვირდეს ყოვლნი მხედველნი მისთა ელვათა ფენასა;
ვით მზემან, დაყვნა მჭვრეტელთა თვალნი ნათლისა ჩენასა;
მისგან დამწვარნი მისცნიან გულნი ჭვრეტითა ლხენასა,
სითცა გამოჩნდის, იქმოდეს ჯარნი მუნითკე რბენასა.

შინა წავიდეს ყოველნი, შესხდეს თავისა დარებად,
ჰქონდეს შვიდნივე მნათობნი მის მზისა დასადარებად,
არ მიიხდომის სიტურფე, არს მათგან მიუმხვდარებად,
ადრე მივიდეს მეფისა სახლად საყოფად, არებად.

შევიდეს, ნახეს თინათინ, მჭვრეტთა მიმცემი ჭირისა;
სკიპტროსან-გვირგვინოსანსა ჰშვენოდა ცმა პორფირისა,
მისრულთა პირსა შეადგა ელვა მისისა პირისა;
შევიდა მეფე ინდოთა, იგი მზე, მსგავსი გმირისა.

„Wunder nimmt mich“, rief der Ritter, „daß Ihr von was andrem sprecht.
Zögert Ihr, die Sonn zu grüßen? Daran tut Ihr, Herr, nicht recht.
Geht und huldigt Nestan, ladet sie zu Euch, so wär’s nicht schlecht!
Wißt, daß sie in Eure Hallen alles Licht des Himmels brächt.“

Sie besprachen sich und brachen auf zu Nestans Zelt, zu dritt,
wahre Goliaths, ihre Wangen brannten bei dem raschen Ritt.
Sie erblickten die, um deren Heil man einstmals focht und litt.
Diese reisigen Ritter wußten, wie man schwergewaltig stritt.

Rostewan, schon abgesessen, grüßt die Edelfrau von fern,
denn ihn blendet der Prinzessin Wange, Stirn und Augenstern.
Gottvoll steigt sie aus der Sänfte, grüßt mit Huld Arabiens Herrn.
Dieser, offnen Mundes, staunt nur, fände er auch Worte gern.

Endlich spricht er: „Wie dich preisen, schattenloser Fackelbrand!
Vor dir rasen selbst die Weisen: sie verlieren den Verstand.
Welchem Glücksplaneten bist du, Sonnenmondin, artverwandt?
Seit ich dich erschaut, sind Rosen, Veilchen mir nur blasser Tand.“

Alle staunten, die die Jungfer Blitz und Flamme schleudern sahn;
Blendung drohte jedem Auge, das vor ihr sich aufgetan.
Die von ihr Versengten fanden Trost darin, der Maid zu nahn.
Und wo immer sie sich zeigte, folgten Scharen ihrer Bahn.

Auf, zur Hauptstadt! Hurtig sah man alle jetzt zu Pferde steigen.
Und die Sonnenbraut verglich man mit dem goldnen Sternenreigen.
Manchem mochte ihre Schönheit sich schier unbegreiflich zeigen.
Bald erreichten sie die Hofburg, Rostewans Urvätereigen.

Thinathins Gemach betrat man; ach, die Maid war schmerzhaft schön!
Krone, Szepter, Purpurmantel mochten ihren Reiz erhöhn.
Den von ihrem Blick Verklärten traf ’s wie harfendes Getön.
Indiens Fürst erstieg die Treppe wie die Sonne Bergeshöhn.

ტარიელ და ცოლმან მისმან ქალსა მდაბლად უსალამეს,
მოეგება, აკოცეს და საუბარი დააამეს,
იგი სახლი გაანათლეს, არ ნათელი შეაღამეს,
ბროლ-ბადახში გააღაწვეს და გიშერი აწამწამეს.

თინათინ ზედა აწვივნა ტახტსა მეფეთა ზეთასა,
ტარიელ უთხრა: “შენ დაჯე, სწადიან ბრჭესა ბრჭეთასა,
დღეს ტახტი შენი შენ გმართებს მეტად ყოველთა დღეთასა,
მე ლომი ლომთა დაგისვა გვერდსა შენ, მზესა მზეთასა”.

ორთავე ხელი მოჰკიდეს და დასვეს ტახტსა თავისსა,
გვერდსა დაუსვეს ავთანდილ, სურვილსა მოეკლა ვისსა;
უნახავსა და ნახულსა სჯობს ყოვლსა სანახავისსა,
ნუ ეჭვ მიჯნურთა მათებრთა ნუცა თუ რამინს და ვისსა.

ქალსა შესწბა, გაუკვირდა ავთანდილის გვერდსა ჯდომა,
ფერი ჰკრთა და გაუფიცხა შე და გამო გულმან კრთომა.
მეფე ეტყვის: “შვილო, ჩემგან გაქვს სირცხვილი თუ რა ზომა,
ბრძენთა უთქვამს სიყვარული, ბოლოდ მისი არ-წახდომა”.

აწ, შვილო, ღმერთმან თქვენ მოგცეს ათას წელ დღეთა გრძელობა,
სვე-სვიანობა, დიდობა, კვლა ჭირთა გარდუხდელობა!
ცა-მცა ნუ შეგცვლის, მოგხვდების თვით მისებრ შეუცვლელობა!
თქვენით ხელითა მეღირსოს მიწათა შემომყრელობა!”

მართ მეფემან სპათა ბრძანა ავთანდილის თაყვანება:
“ესეაო მეფე თქვენი, ასრე იქმნა ღმრთისა ნება,
დღეს ამას აქვს ტახტი ჩემი, მე – სიბერე ვითა სნება,
ჩემად სწორად ჰმსახურებდით, დაიჭირეთ ჩემი მცნება!”

ლაშქარნი და დიდებულნი დადრკეს, მდაბლად ეთაყვანნეს,
მოახსენეს: “მიწად ვექმნნეთ, ვინცა მიწად მიგვიყვანნეს,
მორჩილ-ქმნილნი დაგვადიდნეს, ურჩნი მკვდართა დაგვაგვანნეს,
მტერთა მკლავნი შეაძუნტნეს, გულნი ჩვენნი აგულვანნეს”.

Tariel kam mit der Gemahlin, grüßte artig Thinathin;
alle küßten sich und pflogen des Gespräches Harmonien,
glänzten, daß das Licht im Hause wahrhaft unvergänglich schien.
Der Achat ward hier zur Wimper und zur Wange der Rubin.

Thinathin lud ehrenhalber auf den Thron das Gästepaar.
„Selbst nimm Platz“, versetzte Tariel, „wie’s der Weisen Ratschlag war.
Heute steht dein fürstlich Anrecht mehr als je geläutert klar;
und der Leu bleibt dir zuseiten, holde Sonne wunderbar!“

Rostewan und Tariel führten Thinathin hinauf zum Thron.
Neben Awthandil schon fühlte sie der Wünsche Feuer lohn.
Hier ein würdig Gleichnis suchen wäre hoffnungsloser Hohn:
selbst Ramin und Wis verblassen vor der beiden Union.

Thinathin war süß befangen, nun der Liebste bei ihr saß;
ach, sie wechselte die Farbe, und das Herz schlug ohne Maß.
„Kind“, sprach Rostewan, „weshalb nur seh ich dich verschämt und blaß?
Treue Liebe, lehrt der Weise, geht von Glück zu Glück fürbaß.

Kinder, nun wohlan! der Ewige gab euch tausendjähriges Glück!
ohne Ungemach und Leiden, ohne Pein und Mißgeschick!
Seid verwandt dem ewigen Himmel, nicht dem flüchtigen Augenblick!
Einst mit euern eignen Händen gebt der Erde mich zurück!“

Dann befahl er seinen Truppen: „Folgt und huldigt Awthandil!
Er ist Feldherr euch und König, wie’s des Himmels Ratschluß will.
Heut hat er den Thron bestiegen, ich bin alterswelk und still.
Dient ihm treu wie mir, daß füglich mein Vermächtnis sich erfüll!“

All die Würdenträger neigten vor dem Feldherrn tief ihr Haupt:
„Dem Gebieter dieser Erde sind wir Erde nur, die staubt.
Den Getreuen Ruhm! Den Feinden Tod! Daran sei fest geglaubt.
Uns ermuntert, wer des Feindes Fäuste ihrer Wucht beraubt.“