ხვარაზმშას შვილის ინდოეთს მოსლვა საქორწილოდ და ტარიელისაგან მისი მოკლვა

KHVARAZMSHA’S SON COMES TO WED NESTAN-DAREJAN AND IS SLAIN BY TARIEL

მოვიდა კაცი: “სასიძო მოვაო”, მოსლვა გვახარა,
მაგრა თუ ღმერთი რას უზამს, არა იცოდა, გლახ, არა;
მეფესა მიჰხვდა სიამე, არ სიტყვა ივაგლახა რა,
მიბრძანა, ახლოს მიმისვა, “მოდიო”, თავი დახარა.

მიბრძანა: “ჩემთვის ესე დღე ლხინი და სიხარულია.
გარდავიხადოთ ქორწილი, ხამს ვითა დასა, სრულია;
კაცნი გავგზავნნეთ, მოვიღოთ ყოვლგნით საჭურჭლე სრულია,
უხვად გავსცემდეთ, ვავსებდეთ, სიძუნწე უმეცრულია”.

მე გავგზავნენ ყოვლგნით კაცნი საჭურჭლეთა წამომხმელნი;
სასიძოცა მოგვივიდა, იყვნეს ხანსა არ-დამზმელნი;
შიგნით ჩვენნი გაეგებნეს, გარეთ მოდგეს ხვარაზმელნი;
მათ ლაშქართა ერთგან მყოფთა ვერ იტევდეს ვერცა ხმელნი.

მეფემან ბრძანა: “მოკაზმეთ კარვითა მოედანია,
გამოისვენოს სიძემან, დაყოს ცოტაი ხანია;
მუნ მისად ნახვად გავიდენ უშენოდ სპანი სხვანია,
შენ აქა ნახენ, კმარიან იქა ნახვისად ყმანია”.

მოედანს დავდგით კარვები წითლისა ატლასებისა.
მოვიდა სიძე, გარდახდა, დღე, ჰგვანდა, არს აღვსებისა,
შეიქმნა გასლვა შიგანთა, ჯარია მუნ ხასებისა,
დაიწყეს დგომა ლაშქართა თემ-თემად, დას-დასებისა.

მე დავშვერ, ვითა წესია საურავ-გარდახდილისა;
შინა წამოვე, მაშვრალსა ქმნა მომნდომოდა ძილისა;
მონა მოვიდა, მომართვა წიგნი ასმათის ტკბილისა:
ადრე მოდიო, გიბრძანებს მსგავსი ალვისა ზრდილისა.

ცხენისაგან არ გარდავხე, წავე ფიცხლა, დავჰმორჩილდი;
ქალი დამხვდა ნატირები, ვჰკითხე: “ცრემლსა რასა ჰმილდი?”
მითხრა: “შენი შესწრობილი ტირილსამცა ვით ავსცილდი?
გაუწყვედლად ვით გამართლო? რაგვარადმცა გავვაქილდი?!”

“Soon a messenger came. ‘The bridegroom is coming!’ he told us.
O miserable, iII-fated man! He knew not what would befall him!
The sovereign was pleased at the tidings, grateful to God for this blessing.
Inclining his head and smiling, he made me sit down beside him.

“‘For me and my kingdom’. He said, ‘this is a day of rejoicing.
Make preparation at once for a sumptuous wedding’, he ordered.
Let us have treasures brought here from all the parts of the country
To enrichen our guests with presents, for avarice befits not man”.

Straightway I sent men abroad carrying gifts beyond number.
The prince who had come from afar was already approaching the city.
As he entered its gates our armies went forward to meet him
So great were both our armies that even the fields could not hold them.

“‘Set up the tents on the roads and on all public squares,’ said Parsadan.
So that the bridegroom may rest after the fatigue of the journey.
The armies can go without you to meet and pay him homage.
But you remain here with me. We will meet him together, my Tariel’.

“I raised on the public squares magnificent tents of red satin.
The bridegroom arrived, dismounted, and entered a tent with his nobles.
Only for me was that day a day of grief and of sadness!
The Khvarazmian warriors assembled and stood in their ranks and squadrons.

“l was exhausted as one who bad done a most onerous duty.
Wishing to be alone I turned my charger homeward,
But on the way I encountered Asmat’s slave with a Jetter.
She, the cypress-formed maiden, is waiting for you”, wrote Asmat.

“Quickly I made for the palace. Asmat was waiting to meet me.
Seeing the tears in her eyes I asked her: ‘Why are you weeping?”
Can I restrain my tears when my lot is always to defend you,
Endlessly pleading your cause, justifying you’, she answered.