ტარიელისა და ავთანდილისგან წასლვა ფრიდონისასა

TARIEL AND AVTANDIL GO TO PRIDON

რა გათენდა, გაემართნეს, წაიტანეს ასმათ თანა,
ნურადინის ქვეყანამდის შეისვიან მათ უკანა;
მუნ ვაჭარმან ოქროს ფასად ცხენი მისცა, არ უძღვანა;
ავთანდილ კმა ყოლაუზად, სხვა-მცა ვინღა წაიტანა!

იარეს და ზედა შეჰხდეს ნურადინის მეჯოგეთა;
ჯოგი ნახეს, მოეწონა, ფრიდონისთვის ეაგეთა.
მუნ ავთანდილს ინდო ეტყვის: “გაქმნევ კარგთა სიშმაგეთა,
მოდი, ფრიდონს ველაღობნეთ, ჯოგსა მისსა მოვადგეთა!

ჯოგი წავუღოთ, მოსრულნი ვესმით ჯოგისა წაღებად,
გამოემართვის საომრად, ველთა სისხლითა დაღებად,
ანაზდად გვიცნობს, გაკრთების, გულსა შეჰლამის დაღებად, –
ამოა კარგი ლაღობა, ლაღსა შე-ვე-იქმს ლაღებად”.

დაუწყეს პყრობა ტაიჭთა ფრიდონის უკეთესებსა.
მუნ მეჯოგეთა ფანოსი შეექმნა, ეკრა კვესებსა;
უყივლეს.: “ვინ ხართ, მოყმენო, ვინ იქმთ საქმესა ზესებსა?
ჯოგი მისია, ვინ მტერსა ჰკრავს ხრმალსა, არ აკვნესებსა”.

მათ მშვილდები დაიწვადეს, მეჯოგეთა გაეკიდნეს.
მეჯოგენი მიიზახდეს, ხმანი მათნი გაადიდნეს:
გვიშველეთო, გვიშველეთო, მეკობრეთა ამოგვწყვიდნეს!
ხმა შეიქმნა, შეიყარნეს, ფრიდონს ჰკადრეს, არ დაჰრიდნეს.

შეეკაზმა ფრიდონ, შეჯდა, შეკაზმული გამოვიდა.
ხმა შეიქმნა, შეიყარნეს, რაზმი ველთა დაჰფარვიდა.
იგი მზენი მოეგებნეს, ვის ზამთარი ვერ დაჰზრვიდა;
დაეხურა ზარადები, პირსა მათსა უფარვიდა.

რა ტარიელ ფრიდონ იცნა, თქვა: “ვნახეო, ვინცა მინა”.
მუზარადი მოიხადა, გაიღიმნა, გაიცინა;
ფრიდონს უთხრა: “რასა ჰლამი, ჩვენი მოსლვა რას გეწყინა?
პურად ავი მასპინძელი მოგვეგებვი ომად წინა!”

When it was dawn they set out with Asmat mounted behind them.
Thus did they ride till at last they arrived in Nuradin’s kingdom,
Where for a price in gold they purchased a courser for Asmat.
And once again they continued their way, AvtandiI leading.

They rode at their leisure until they met with Nuradin’s herdsmen.
Round them were grazing numberless herd of excellent horses.
“Pridon will come when he hears of his herds being seized by marauders.
“Come”, said Tariel to Avtandil, “let us play a joke on Pridon”.

“Let us chase his herd. He will hasten here to seize us,
But will be greatly surprised when he finds no marauders to capture.
And when, all at once, he sees us, his wrath will be turned to gladness.
Truly such sport is pleasant and makes even the proud feel gay”.

Then they rode forward and pounced on the finest of Nuradin’s horses.
Nuradin’s herdsmen were frightened and hastily lit their torches.
“Who are you, comrades”, they shouted, “that you dare seize the herds of our master?”
He is so mighty a king that the fiercest of enemies fear him”.

For answer they heard a shower of arrows whistling towards them.
Loudly they shrieked and their voices were raised in outcries of terror.
“Help us!” they shouted, “Help us! Brigands have fallen upon us!”
Crying for help they ran as fast as they could to Pridon,

Who on hearing their cries mounted his horse and rode forward.
Then with loud shouts his soldiers rushed forth and surrounded the meadow,
The two shining suns whom no winter could freeze or wither came forward,
But they were hid and their faces concealed in their armour and helmets.

Tariel knew Pridon at once, he said: “That’s the man we are seeking”.
Doffing his helmet, he smiled and laughingly said to Pridon:
“What do you want, my Pridon? Has our coming annoyed and displeased you?
Does a good host welcome his guests fully accoutred for battIe?”