ტარიელისა და ნესტანის პირის-პირ შეყრა

ENCUENTRO DE TARIEL Y NESTÁN

მონა შემოდგა, მივეცი საქმესა გაკვირვებულსა;
ასმათის წიგნი მომართვა მე მეტად შეჭირვებულსა,
ეწერა: “გიხმობს შენი მზე შენ, მისთვის მოსურვებულსა,
მოდი, სჯობს მანდა ტირილსა, საქმესა ბედით ვებულსა”.

ვითა მმართებდა, ეგზომი რამცა ვით გავიხარეო!
შეღამდა, წავე, ბაღისა მე კარი შევიარეო;
სად ასმათ პირველ მენახა, მუნვე ჩნდა მდგომიარეო,
სიცილით მითხრა: “წამოვლე, მოგელის ლომსა მთვარეო”.

შემავლო სახლი, ნაგები კეკლუცად ბანის-ბანითა;
გამოჩნდა მთვარე ნათლითა გარე შუქ-მონავანითა,
ფარდაგსა შიგან მჯდომარე შესამოსლითა მწვანითა,
საკრძალავი და ღარიბი, უცხო პირით და ტანითა.

შევე, წავდეგ ნოხთა პირსა, მე დამიწყო ცეცხლმან შრეტად,
გულსა ბნელი განმინათლა, ზედა ლხინი ადგა სვეტად.
მას ბალიში შემოეგდო, მზისა შუქსა სჯობდა მეტად,
ჩემგან პირსა იფარვიდა, აიხედნის წამსა ჭვრეტად.

უბრძანა, თუ: “მოახსენე, ასმათ, დაჯდეს, ამირბარსა!”
მან ბალიში დამართებით დადვა მას მზედ საქებარსა.
დავჯე, მივეც გულსა ლხინი, საწუთროსა დამგმობარსა;
მიკვირს, სულნი რადღა მიდგან, ვიტყვი მისგან ნაუბარსა!

მიბრძანა: “ძოღან გეწყინა გაშვება უუბარისა,
მზემან გაყრითა დაგაჭნე, ვითა ყვავილი ბარისა:
დაგსჯიდა დენა ცრემლისა, ნარგისთათ ნაგუბარისა,
მაგრა ხამს ჩემგან სირცხვილი და რიდი ამირბარისა.

თუცა ჰმართებს დედაკაცსა მამაცისა დიდი კრძალვა,
მაგრა მეტი უარეა არა-თქმა და ჭირთა მალვა:
მე თუ ზე-პირ მიცინია, ქვე-ქვე მითქვამს იდუმალ ვა;
ძოღან ქალი გამოვგზავნე, ვქმენ მართლისა შემოთვალვა.

Entonces entró un esclavo; algo maravilloso iba a sucederme.
Me traía una esquela de Asmath, para alivio de mi atormentado corazón:
“El sol por cuya ausencia languideces te manda llamar.
Ven y no te lamentes ni reniegues más de lo que dispone el Destino”.

Mi alegría creció tanto como es posible imaginar.
Con el crepúsculo partí y atravesé las puertas del jardín.
Asmath me esperaba en el lugar donde ya antes la había visto,
y sonriendo, me dijo: “Sígueme, la luna espera al león”.

Fui introducido en el palacio adornado de ligeras azoteas,
y deslumbrando todo a su alrededor, apareció ante mí la luna;
estaba sentada al otro lado de la cortina, vestida con una túnica verde,
majestuosa y extraña, y pude ver la exquisita belleza de sus formas y su rostro.

Entré y me quedé de pie al filo de la alfombra. El fuego se extinguía,
mi corazón oscuro se iluminaba y la alegría se elevaba como una columna.
Apoyada sobre un cojín, era mucho más bella que los rayos del sol,
y apenas si osaba volver un instante su rostro hacia mí para mirarme.

“Asmath, ruega al Amirbar que se siente a mi lado”, ordenó.
La doncella colocó otro cojín frente a la que debe ser ensalzada como un sol,
y me senté entregando mi corazón, tan maltratado por el Destino, al gozo.
Me sorprende retener la vida, mientras te cuento estos recuerdos.

Nestán me dijo: “Sé que has estado apenado por mi silencio;
sin tu sol pereces, como sucede con la flor en los campos.
Has sufrido, tus ojos de narciso tienen el color de las lágrimas,
pero yo debo mantener una reserva adecuada ante el Amirbar.

Sé bien que la mujer debe mostrarse pudorosa ante el hombre,
pero peor es callar y prolongar así los sufrimientos en secreto.
Aunque mostraba a los otros una sonrisa, sentía romperse mi corazón por dentro
hasta que mandé a Asmath para que te descubriera mis sentimientos.