წასლვა ავთანდილისგან ფრიდონისასა

AVTANDIL PARTE EN BUSCA DE NURADÍN PRIDÓN

ვა, სოფელო, რას შიგან ხარ, რას გვაბრუნვებ, რა ზნე გჭირსა!
ყოვლი შენი მონდობილი ნიადაგმცა ჩემებრ ტირსა!
სად წაიყვან სადაურსა, სად აღუფხვრი სადათ ძირსა!
მაგრა ღმერთი არ გასწირავს კაცსა, შენგან განაწირსა.

ავთანდილ მისი გაყრილი ტირს, ხმა მისწვთების ცათამდის,
იტყვის, თუ: “ღვარი სისხლისა კვლაცა მდენია, კვლაცა მდის;
აწ აგრე გაყრა ძნელია, ვით მაშინ შეყრა და-ც-ამდის.
კაცი არ ყველა სწორია, დიდი ძეს კაცით კაცამდის”.

ველს მაშინ მხეცნი ძღებოდეს სისხლითა მუნ ნატირითა;
ვერ დაივსებდა სახმილსა, იწვის ცეცხლითა ხშირითა;
კვლა თინათინის გონება ავსებს უფრო-რე ჭირითა;
ბაგეთათ ვარდსა ანათობს ბროლი ძოწისა ძირითა.

ვარდი ჭნებოდა, ღვრებოდა, ალვისა შტო ირხეოდა;
ბროლი და ლალი გათლილი ლაჟვარდად გარდიქცეოდა;
გაჰმაგრებოდა სიკვდილსა, ამისთვის არ უმხნეოდ -ა;
იტყვის, თუ: “ბნელი რას მიკვირს, რათგან დამაგდე, მზეო, და-!”

მზესა ეტყვის: “მზეო, გიტყვი თინათინის ღაწვთა დარად,
შენ მას ჰგავ და იგი შენ გგავს, თქვენ ანათობთ მთად და ბარად;
ხელსა მალხენს ნახვა შენი, ამად გიჭვრეტ არ-დამცთარად,
მაგრა ჩემი რად დააგდეთ გული ცივად, გაუმთბარად?

თუ ერთისა მოშორვება მზისა ზამთრის გაგვამცივნებს,
მე, გლახ, ორნი დამიყრიან, გული ამად რად არ ივნებს?
მაგრა კლდესა არა შესწონს, არაოდეს არ იმტკივნებს;
წყლულსა დანა ვერა ჰკურნებს, გაჰკვეთს, ანუ გაამსივნებს”.

მიმავალი ცასა შესტირს, ეუბნების, ეტყვის მზესა:
“აჰა, მზეო, გეაჯები შენ, უმძლესთა მძლეთა მძლესა,
ვინ მდაბალთა გაამაღლებ, მეფობისა მისცემ, სვესა,
მე ნუ გამყრი საყვარელსა, ნუ შემიცვლი ღამედ დღესა!

Ay, mundo, ¿cuál es tu designio, por qué nos haces girar?
¿Cuál es tu naturaleza? Quien te entrega su confianza, llora por siempre como yo hago.
¿Adónde llevas a aquel que viene de lejos, arrancado de sus raíces?
Pero Dios no abandona al hombre conducido por ti al sacrificio.

Avtandil llora lejos de Tariel y su voz se eleva hacia los Cielos.
Dice: “El curso de mis lágrimas se mezcla con el de mi sangre.
Después de haber estado juntos de nuevo, la separación aún es más cruel.
Los hombres no son todos iguales, cada uno tiene sus propios pensamientos”.

Las bestias que vagan por los campos beben las lágrimas que derrama Avtandil.
Su corazón arde entre llamas impetuosas que no puede apaciguar,
y de nuevo el recuerdo de Tinatín aviva fieramente su dolor.
Sus labios de coral se adornan con el cristal brillante de las lágrimas.

Las ramas de aloe se estremecen y los pétalos de la rosa se marchitan,
el cristal y el rubí mudan ahora su brillo en lapislázuli.
Aferrándose a su coraje, el caballero cabalga desafiando a la muerte:
“¿Por qué me maravillo de la oscuridad si tú, mi sol, estás ausente?”.

Y al sol le dice: “Oh, sol que te pareces a las mejillas de Tinatín,
como tú ella reluce y tú reluces como ella, iluminando los montes y los valles.
Aunque estoy loco, gozo con tu luz y con el calor de tus rayos.
¿Por qué dejáis mi corazón entristecido y sin calor?

En los meses de invierno, con un sol ausente, tiritamos de frío;
¡ay de mí!, que vivo apartado de dos soles, ¿cómo podrá sufrirlo mi corazón?
No soy una roca que no padece ni frío ni calor arrojada en el campo.
Ningún puñal puede curar las heridas, antes las provoca o bien las aviva”.

Avtandil cabalga mirando el cielo, dirigiéndole sus plegarias:
“Oh, astro rey del firmamento, poderoso entre los poderosos, yo te suplico,
a Ti que puedes elevar al humilde, dar el poder y la gloria,
no me separes para siempre de mi amada, no vuelvas noche el día.