ვეფხისტყაოსანი
El caballero en la piel de tigre
წიგნი ფატმანისა ნესტან-დარეჯანს თანა
CARTA DE PATMÁN A NESTÁN
ფატმან სწერს: “აჰა, მნათობო, სოფლისა მზეო ზენაო,
შენთა შორს-მყოფთა ყოველთა დამწველო, ამაზრზენაო,
სიტყვა-მჭევრო და წყლიანო, ტურფაო, ლამაზ-ენაო,
ბროლო და ლალო – ოროვე კვლა ერთგან შენათხზენაო!
თუცა თუ შენი ამბავი შენ არა მომასმენიე,
მე ეგრეცა ვცან მართალი, მით გულსა მოვალხენიე;
შენთვის ხელ-ქმნილსა ტარიელს ამბვითა, მო, ალხენიე,
ორნივე მიჰხვდეთ წადილსა, იგი ვარდობდეს, შენ იე.
მოსრულა შენად საძებრად მისი ძმად-შეფიცებული,
ავთანდილ, მოყმე არაბი, არაბეთს შიგან ქებული,
სპასპეტი როსტან მეფისა, ვერვისგან დაწუნებული;
შენ სწერდი შენსა ამბავსა, ლაღი, ბრძნად გაგონებული.
ჩვენ ამისთვის ესე მონა გამოვგზავნეთ თქვენსა წინა,
ვცნათ ამბავი ქაჯეთისა, მოსრულანცა ქაჯნი შინა?
მანდაურთა მეომართა ანგარიში წვრილად გვინა:
ვინ არიან მცველნი შენნი, ან თავადი მათი ვინ-ა?
რაცა იცი მანდაური, მოგვიწერე, გაამჟღავნე;
მერმე შენსა საყვარელსა ნიშანი რა გაუგზავნე!
შენი ყველა აქანამდის ჭირი ლხინსა გაათავნე,
ღმერთსა უნდეს, მოყვარენი შესაფერნი შეგაზავნე!”
წადი, უსტარო, ისწრაფე, თუ მუხლი გქონდეს მალები;
დაგნატრი, მიხვალ, დაგხვდების ბროლი, სათი და ლალები;
ბედად შენ მჯობხარ, უსტარო, გნახვენ დამწველის თვალები,
შენს უკან ჩემი სიცოცხლე, თუ გესმის, არ გებრალები?”
ფატმან მისცა დაწერილი მას გრძნეულსა ხელოვანსა:
ესე წიგნი მიართვიო ქალსა, მზისა დასაგვანსა!
მან გრძნეულმან მოლი რამე წამოისხა ზედა ტანსა,
მასვე წამსა დაიკარგა, გარდაფრინდა ბანის-ბანსა.
Patmán le escribió: “Oh, hermosa estrella, sol celestial del mundo,
que consumes y entristeces a todo el que está lejos de tu presencia.
Tu palabra es elocuente y encantadora, tu lenguaje tierno y suave,
cristal exquisito y rubí incomparable mezclados en simpar armonía.
Aunque tú no quisiste hacerme relato de tu historia,
he sabido la verdad y conozco la tortura y el dolor que sufres.
Consuela con noticias tuyas a Tariel, que ha enloquecido por ti.
Ojalá alcancéis vuestros deseos y la rosa pueda reunirse con la violeta.
El hermano jurado de Tariel ha venido; recorre el mundo en tu búsqueda.
Es un caballero árabe a quien llaman Avtandil en su reino,
el valiente caudillo de los ejércitos del rey Rostevan.
Mándanos nuevas sobre de ti, oh estrella sin rival de sabio entendimiento.
Con tal propósito te hemos mandado este esclavo.
Él nos traerá noticias de Kajetia. ¿Han vuelto ya los Kadjis?
Deseamos saber con detalle cuántos guerreros defienden la ciudad.
¿Quiénes son los que te custodian y quién es el que los manda?
Cuéntanos, escríbenos todo lo que sepas sobre ese lugar,
y mándanos también con el esclavo alguna prenda para tu amante.
Todas las penas que has sufrido ahora se volverán alegrías.
Si Dios quiere, reuniré a los amantes que han nacido el uno para el otro.
Vamos, carta, apresúrate como si tuvieras piernas.
Vete de prisa, corre, vas a ver al diamante y al rubí.
Tu destino es mejor que el mío, pues verás lo que mis ojos desean.
Mi vida se va detrás de ti, comprende mi pena y aligera”.
Patmán entrega la misiva para Nestán al esclavo hechicero,
y le ordena: “Lleva esta carta a la dama de rostro como el sol”.
El brujo envolvió su cuerpo en un manto mágico del color de la yerba,
y al instante se desvaneció, y se fue volando por encima de los tejados.