როსტევან მეფისაგან და ავთანდილისაგან ნადირობა

Ό Ροστεβάν καί ό Άβταντίλ στό κυνήγι

დილასა ადრე მოვიდა იგი ნაზარდი სოსანი,
ძოწეულითა მოსილი, პირად ბროლ-ბადახშოსანი,
პირ-ოქრო რიდე ეხვია, შვენოდა ქარქაშოსანი,
მეფესა გასლვად აწვევდა, მოდგა თეთრ-ტაიჭოსანი.

შეეკაზმა მეფე, შეჯდა, ნადირობას გამოვიდეს;
მგრგვლივ მინდორსა მოსდგომოდეს, ალყად გარე შემოჰკრვიდეს;
ზეიმი და ზარი იყო, სპანი ველთა დაჰფარვიდეს,
ნაძლევისა მათისათვის ისროდეს და ერთგან სრვიდეს.

უბრძანა: “მონა თორმეტი მოდით, ჩვენთანა ვლიდითა,
მშვილდსა ფიცხელსა მოგვცემდით, ისარსა მოგვართმიდითა,
ნაკრავსა შეადარებდით, ნასროლსა დასთვალვიდითა!”
დაიწყო მოსლვა ნადირმან ყოვლთა მინდორთა კიდითა.

მოვიდა ჯოგი ნადირთა ანგარიშ-მიუწვდომელი:
ირემი, თხა და კანჯარი ქურციკი მაღლად მხლტომელი.
მას პატრონ-ყმანი გაუხდეს, ჭვრეტადმცა სჯობდა რომელი!
აჰა მშვილდი და ისარი და მკლავი დაუშრომელი!

ცხენთა მათთა ნატერფალნი მზესა შუქთა წაუხმიდეს,
მიჰხოცდეს და მიისროდეს, მინდორს სისხლთა მიასხმიდეს,
რა ისარი დაელივის, მონანი-ყე მოართმიდეს.
მხეცნი, მათგან დაკოდილნი, წაღმა ბიჯსა ვერ წასდგმიდეს.

იგი ველი გაირბინეს, ჯოგი წინა შემოისხეს,
დახოცეს და ამოწყვიდეს, ცათა ღმერთი შეარისხეს,
ველნი წითლად შეეღებნეს, ნადირთაგან სისხლი ისხეს.
ავთანდილის შემხედველთა: “ჰგავსო ალვას, ედემის ხეს”.

იგი მინდორი დალიეს, მართ მათგან განარბენია,
მინდორსა იქით წყალი დის და წყლისა პირსა კლდენია.
ნადირნი ტყესა შეესწრნეს, სადა ვერა რბის ცხენია.
იგი მაშვრალნი ორნივე მოსწყდეს, რაზომცა მხნენია.

Ήρθε την αύγή ό νέος λεβεντόκορμος σάν κρίνο,
λάμπ’ ή ρουμπινένια όψη τόλιοχάραγμα εκείνο.
Μέ ολόχρυσο μανδύα, μέ ξίφος ακονισμένο
καί τό ρήγα προσκάλεΐ, τ ’ αλογο στά δυό στημένο.

“Οπλισμένος βγήκε ό ρήγας καβαλάρης στό κυνήγι
καί στόν κάμπο προχωράει, ό στρατός δρόμο τ ’ ανοίγει.
Παν σειρές καβαλαρέοι μέ φωνές καί μέ τραγούδια,
βέλη άπό παντού σφυρίζουν, θεριά τρέχουν σάλαγούδια.

Καί διάταξε ό ρήγας: «Τό κυνήγι νά προσέχουν
τά τόξα καί τις σαΐτες πάντα έτοιμα νά έχουν.
Τά θεριά τά χτυπημένα νά μετρούν ένα πρός ένα».
Καί έγέμισε ό κάμπος ζώα κατατρομαγμένα.

Τρέχανε όλοΰθελάφια, όναγροι, λαγοί, ζαρκάδια,
γεμίσανε τά λιβάδια θεριά αμέτρητα κοπάδια.
Ό ρήγας καί ό ιππότης τά πήρανε τό κατόπι
καί τραβούν τά βέλη χέρια, πού δέν τά κουράζουν κόποι.

Τ ’ άλογα σκιάζουν τόν ήλιο μέσ’ στά σύννεφα, τή σκόνη,
κι αύτοί πλήγωναν, τραβούσαν, κάθε σαϊτιά σκοτώνει.
Μόλις τέλειωναν τά βέλη, νέα οί συνοδοί τους δίναν
καίτά ζώα χτυπημένα, πέφταν, τή ζωή άφηναν.

Δίχως πάψη κυνηγούνε, τό κοπάδι όπου τρέχει
νά γλυτώσει τό χαμό. Κόκκινο τό αίμα τρέχει
τά λιβάδια, πού όργίστη κι ό θεός στόν ούρανό.
Κι όλοι κράζουν: «Τόν Άβταντίλ εχουμ’ ήρωα τρανό!»

Έπλεψε τό αίμα στόν κάμπο, μά τελειώσαν τό κυνήγι,
όταν φτάσανε στούς βράχους, πού μπροστά ποτάμι διενοίγει.
Τά θεριά φύγαν στό δάσος, π’ άλογα δέν τό πατούνε
κι οί άγωνιστές σταθήκαν, πόδια πιά δέν τούς κρατούνε.