მეფე გაჰკვირდა, გა-ცა-წყრა, გული უც მისთვის მწყრომარე;
გაგზავნა მონა თორმეტი მისი წინაშე მდგომარე,
უბრძანა: “ხელთა აიღეთ აბჯარი თქვენ საომარე,
მიდით და აქა მომგვარეთ, ვინ არის იქი მჯდომარე”.

მონანი მიდგეს, მივიდეს, გახდა აბჯრისა ჩხარია;
მაშინღა შეკრთა იგი ყმა, ტირს მეტად გულ-მდუღარია,
თვალნი მოარნა ყოველგან, ნახა ლაშქართა ჯარია,
ერთხელ ესე თქვა: “ვაჲ მეო”, სხვად არას მოუბარია.

თვალთა ხელი უკუივლო, ცრემლნი ცხელნი მოიწურნა,
ხრმალ-კაპარჭი მოიმაგრა, მკლავნი გაიმამაცურნა,
ცხენსა შეჯდა, – მონათამცა საუბარნი რად იყურნა!-
სხვასა მხარსა გაემართა, მათი ჭირი არ განკურნა.

მონათა ხელი გამართეს მის ყმისა შესაპყრობელად.
მან, გლახ, იგინი დახადნა მტერთაცა საწყალობელად:
ჰკრა ერთმანერთსა, დახოცნა თავსა ხელ-აუპყრობელად,
ზოგსა გადაჰკრის მათრახი ქვე მკრდამდის გასაპობელად.

მეფე გაწყრა, გაგულისდა, ლაშქარნიცა შეუზახნა;
მან მდევართა მიწევნამდის არ უჭვრიტნა, არცა ნახნა,
რაზომნიცა მიეწივნეს, ყოვლნი მკვდართა დაასახნა,
კაცი კაცსა შემოსტყორცა, როსტან ამად ივაგლახნა.

შესხდეს მეფე და ავთანდილ მის ყმისა მისაწეველად.
იგი ლაღი და უკადრი მივა ტანისა მრხეველად,
ტაიჭი მიუქს მერანსა, მიეფინების მზე ველად,
შეიგნა მისლვა მეფისა მისად უკანა მდეველად.

რა ცნა, მეფე მოვიდაო, ჰკრა მათრახი მისსა ცხენსა.
მასვე წამსა დაიკარგა, არ უნახავს თვალსა ჩვენსა,
ჰგვანდა ქვესკნელს ჩაძრომილსა ანუ ზეცად ანაფრენსა;
ეძებდეს და ვერ ჰპოვებდეს კვალსა მისგან წანარბენსა.

Θύμωσε ό βασιλέας καί προστάζει: «Παλικάρια,
δώδεκα νά πάτε τώρα μέ σπαθιά καί μέ κοντάρια.
Κι αν αύτός ό νιός καί πάλι δέ θελήσει ν’ άπαντήσει
νά τόν πάρτε σκλάβο κι έτσι νάρθει νά μέ προσκυνήσει».

Παν οί δούλοι αρματωμένοι καί τόν άγνωστο σιμώνουν,
μά ξαφνίζεται έκεΐνος καί τά δάκρυα στεγνώνουν.
Ρίχνει βλέμμα ολόγυρά του, στρατό βλέπει νά τόν ζώνει,
« ’Άχ, άλλοίμονό μου!» καί τά χέρια του σταυρώνει.

Μέ τό χέρι άπ’ τά μάτια σκούπισε τά δάκρυά του,
τίς σαΐτες, τό σπαθί του έψαξε καί στήν καρδιά του
ρίγος ένιωσε κι άμέσως πήδησε στό άλογό του,
άπό άλλο στρατί φεύγει νά συχάσει τόν καημό του.

Πίσω του όρμοϋν οί δοϋλοι νά τοϋ κόψουνε τό δρόμο,
μά τούς δίνει τέτοιο τράκο, όπου σ’ όλους σπέρνει τρόμο.
Χτύπαγε έναν στόν άλλο, δέν έχάριζε κανένα
καί τό τρομερό μαστίγι ’ματοβάφει τόν καθένα.

Θύμωσε ό βασιλέας, νά τόν πιάσουνε διατάζει.
Δέν τούς πρόσεχε ό ξένος κι ό στρατός δέν τόν τρομάζει.
Όποιος τόν πρωτοσιμώνει, καταντά σάν πεθαμένος,
τόν ένα χτυπά στόν άλλο! Βλέπ’ ό Ροστεβάν θλιμμένος.

Στό κυνηγητό καβάλα όρμησαν Άβταντίλ καί ρήγας,
φεύγ’ ό νιός μέ περηφάνια σάν ήρωϊκός άκρίτας.
Τά πέταλα τοΰ αλόγου άστραπές, βροντές σκορπάνε
κι ό Άβτάν κι ό βασιλέας όλο τόνε κυνηγάνε.

Τό ρήγα σάν ειδ’ ό νέος, τ ’ άλογό του μαστιγώνει
καί μέ μιάς όλα χαθήκαν, δέν έφάνη οΰτε σκόνη.
Ούτε άτι, οΰτε ξένος. Στά ουράνια άναληφτήκαν,
γιά τό χώμα τούς κατάπιε καί τά ϊχνη τους χαθήκαν;

კვალი ძებნეს და უკვირდა ვერ-პოვნა ნაკვალევისა,
აგრე კვალ-წმიდად წარხდომა კაცისა, ვითა დევისა;
ლაშქარნი მკვდართა სტიროდეს, სწრაფა აქვს წყლულთა ხვევისა.
მეფემან ბრძანა: “ვნახეო მიზეზი ლხინთა ლევისა”.

ბრძანა: “ღმერთსა მოეწყინა აქანამდის ჩემი შვება,
ამად მიყო სიმწარითა სიამისა დანავღლება,
სიკვდილამდის დამაწყლულა, ვერვის ძალ-უც განკურნება.
მასვე მადლი! ესე იყო წადილი და მისი ნება”.

ესე თქვა და შემობრუნდა, დაღრეჯილი წამოვიდა,
არცა ჰკრაღა ასპარეზსა, ვამი ვამსა მოურთვიდა;
ყველაკაი მოიშალა, სადაცა ვინ მხეცთა სრვიდა;
ზოგთა თქვეს, თუ: “მართალია”, ზოგი: “ღმერთო!”, უზრახვიდა.

მეფე საწოლს შემოვიდა სევდიანი, დაღრეჯილი;
მისგან კიდე არვინ შეჰყვა, ავთანდილ უჩს ვითა შვილი.
ყველაკაი გაიყარა, ჯალაბი ჩანს არ-დაჯრილი.
გაბედითდა სიხარული, ჩაღანა და ჩანგი ტკბილი.

თინათინს ესმა მამისა ეგეთი დაღრეჯილობა,
ადგა და კარსა მივიდა, – ჰქონდა მზისაცა ცილობა, –
მოლარე იხმო, უბრძანა: “ძილია თუ ღვიძილობა?”
მან მოახსენა: “დაღრეჯით ზის, სჭირსო ფერ-შეცვლილობა.

ერთაი ახლავს ავთანდილ, წინაშე უზის სკამითა;
უცხო ყმა ვინმე უნახავს, ასრე დაღრეჯით ამით-ა,
თინათინ ბრძანა: “აწ წავალ, შესლვა არ ჩემგან ჟამითა
მიკითხოს, ჰკადრე: იყო-თქო აქა ერთითა წამითა”.

ხანი გამოხდა, იკითხა: “ნეტარ, რასა იქმს ქალიო,
ჩემი ლხინი და ჯავარი, ჩემი სოფლისა წყალიო?”
მოლარე ჰკადრებს: “მოვიდა აწყაღა ფერ-ნამკრთალიო,
დაღრეჯით გცნა და მიბრუნდა წინაშე მომავალიო”.

Μάταια τόν έζητοΰσαν, όλοι είχαν φοβηθή,
άνθρωπος δέ θά μπορούσε έτσι ξάφνου νά χαθή.
Έκλαψαν τούς σκοτωμένους, πήρανε τούς πληγωμένους,
καί ειπε ό Ροστάν: «Τά γλέντια πρέπει νά πάρουν τέλος.

Τήν άνθρώπινη ευτυχία ό θεός δέν υποφέρει,
γι’ αύτό στής ζωής τή γλύκα τό πικρό φαρμάκι φέρνει.
Άπ’ αύτό τό βάσανό μου πώς μπορώ νά γιατρευτώ;
Τό θεό δοξάζω πάλι, θέλημά τ ’ άν είν’ αύτό».

ΕΙπ’ ό βασιλιάς καί πίσω έστρεφε κατσουφιασμένος.
Τό κυνήγι πιά νά πάψει διάταξε έκνευρισμένος.
Παρατήσαν τό κυνήγι όλοι τους, μικροί – μεγάλοι.
Άλλοι λέγαν: «”Εχει δίκιο!» κι «Άχ , θεέ μου!» λέγαν άλλοι.

Πάει ό ρήγας νά πλαγιάσει όλος λύπη καί μεράκι,
μέ τόν Άβταντίλ μονάχα, πού ’ναι φίλος καί τσιράκι.
Σκορπιστήκανε οί άλλοι, δέ μαζεύτηκαν στό τζάκι,
έγιν’ ή χαρά τους πόνος καί ή μουσική φαρμάκι.

Έμαθε κι ή Τινατίν τόν καημό τού βασιλιά,
έπλησίασε στήν πόρτα ή λιόμορφη χωρίς μιλιά.
Ρώτηξε τόν ύπηρέτη: «Δέν κοιμήθηκε, τί έχει;»
Άπαντά: «Είναι θλιμμένος, κάποιος πόνος τόν κατέχει.

Μόν’ ό Άβταντίλ κοντά του κάθεται σ’ ένα σοφά,
κάπου ειδ’ έναν ιππότη άγνωστο κι άνησυχά».
Κι ειπ’ ή Τινατίν: «Άς πάγω, δεν είναι καιρός νά δώ.
Άν ό βασιλιάς ρωτήσει, πές πώς ήμουνα έδώ».

Ρώτησε ό ρήγας: «Ποϋ είναι ή Τινατίν τό μικρό μου,
ή χαρά, τό μαργαριτάρι, τό άθάνατο νερό μου;»
Λέγ’ ό δούλος: «Τώρα ήταν μέ τό λυγερό κορμί.
“Έμαθε γιά τόν καημό σου κι έστρεψε πίσω χλωμή».

უბრძანა, თუ: “წადი, უხმე! უმისობა ვით გავსძლეო?
მოახსენე: “რად დაჰბრუნდი შენ, მამისა სიცოცხლეო?
მოდი, ჭმუნვა გამიქარვე, გულსა წყლულსა მეწამლეო,
გითხრა ჩემი სამიზეზო, მე თუ ლხინთა რად დავლეო”.

თინათინ ადგა, მივიდა, მიჰყვა მამისა ნებასა,
უგავს პირისა სინათლე მთვარისა მოვანებასა.
მამამან გვერდსა დაისვა, აკოცა ნება-ნებასა,
უბრძანა: “მახლავ რად არა, რად მელი მოყვანებასა?”

ქალმან ჰკადრა: “ხელმწიფეო, დაღრეჯილსა ვინცა გცნობდეს,
ვინმცა გნახა კადნიერად, რაზომ გინდა ამაყობდეს!
თქვენნი აგრე დაღრეჯანი მნათობთაცა დაამხობდეს!
კაცმან საქმე მოიგვაროს, ვეჭვ, ჭმუნვასა ესე სჯობდეს”.

უბრძანა: “შვილო, რაზომცა მჭირს საქმე სავაგლახია,
შენი ჭვრეტა და სიახლე ლხინადვე დამისახია,
მომქარვებელი სევდისა, მართ ვითა მუფარახია.
ვეჭვ, რა სცნა, შენცა მამართლო, ჩემი სულთქვმა და ახია.

“უცხოსა და საკვირველსა ყმასა რასმე გარდვეკიდე,
მისმან შუქმან გაანათლა სამყარო და ხმელთა კიდე.
რა უმძიმდა, არ ვიცოდი, ან ტიროდა ვისთვის კიდე;
ჩემად ნახვად არ მოვიდა, გავგულისდი, წავეკიდე.

მე რა მნახა, ცხენსა შეჯდა, თვალთა ცრემლნი მოიხოცნა.
შესაპყრობლად შევუზახენ, სპანი სრულად დამიხოცნა,
ვითა ეშმა დამეკარგა, არ კაცურად გარდამკოცნა,
ჯერთცა ესე არა ვიცი, ცხადი იყო, თუ მეოცნა.

“აწ ესე მიკვირს, რა იყო, ანუ რა ვნახე და რული!
მან დამიხოცა ლაშქარი, სისხლი ადინა ღვარული.
კაცთა ხორცისად ვით ითქმის ისრე თვალთაგან ფარული?!
უცილოდ ღმერთსა მოვსძულდი აქამდის მე მხიარული.

Διάταξε ό βασιλιάς: «Τώρα άς έρθει, γιά νά ζήσω.
Πές τηνα: “Γιατί, ώ άστρο τοϋ γονιού σου, πήγες πίσω;
“Ελα, γιάτρεψε τόν πόνο πόχω μέσα στήν καρδιά μου,
νά σου πώ καί τήν αιτία πού έχάθηκ’ ή χαρά μου”».

Πρόθυμα ή Τινατίνα πρόφτασε στήν προσταγή,
άστραψε τό πρόσωπό της, σάν τόν ήλιο τήν αυγή.
Τήν έκάθησε σιμά του, τήν έφίλησε μέ χάδι,
κι είπε της: «Για τί δέν ήρθες, σέ περίμενα τό βράδυ».

Ειπ’ ή κόρη: «Βασιλιά μου, τό βλέμμα σου σάν σκυθρωπιάσει,
ποιός γενναίος τή μορφή σου θά τολμήσει ν’ άντικρύσει;
Ό θυμός σου σκοτεινιάζει καί τά πιό λαμπρά άστέρια,
κάλλιο νά ενεργά ό άντρας παρά νά σταυρώνει χέρια».

Άπαντά ό ρήγας: «Κόρη, όποια λύπη κι άν μέ πλήξει,
ή γλυκιά σου όψη μόνο τή χαρά θά μοϋ χαρίσει.
Τήν άνία μου σκορπίζεις, είσαι σύ τό βάλσαμό μου,
κι εσύ, ξέρω, θά μέ νιώσεις, όταν μάθεις τόν καημό μου.

Ξένο ένανε παράξενο είδα έξω όλο δάκρυ,
πού ή λάμψη του τόν κόσμο φώτιζε άπ’ άκρη σ’ άκρη.
Δέν ήξερα τί τόν θλίβει, είτε γιά ποιόν θρηνούσε,
δέ μ’ έσίμωσε κι άκόμα τό θυμό μου άψηφοϋσε.

Πήδησε στό άλογό του, σκούπισε τά δυό του μάτια,
έστειλα στρατό καί δούλους, μά τούς έκαμε κομμάτια.
Σάν θνητός δέν μοϋ έφάνη, μά σά φάντασμα έχάθη
κι ώς τά σήμερα δέ ξέρω άντρας ήταν γιά άπάτη!

Δέν μπορώ νά καταλάβω όραμα είν’ ή φαντασία,
κατάκοψε τό στρατό μου καί τόν έκαμε θυσία.
Άνθρωπος δέ θά μπορούσε νάχαθή σέ μιά στιγμή.
Ό θεός θά μ’ άπαρνήθη, καί μου πήρε τήν τιμή.

ტკბილნი მისნი წყალობანი ბოლოდ ასრე გამემწარნეს,
დამავიწყდეს, რაცა დღენი მხიარულსა წამეარნეს.
ყოვლმან პირმან ვაგლახ მიყოს, ვეღარავინ მინეტარნეს,
სადამდისცა დღენი მესხნენ, ვეღარამან გამახარნეს!”

ქალმან ჰკადრა: “მოგახსენებ მე სიტყვასა დანაყბედსა:
ჰე მეფეო! რად ემდურვი ანუ ღმერთსა, ანუ ბედსა?
რად დასწამებ სიმწარესა ყოველთათვის ტკბილად მხედსა?
ბოროტიმცა რად შეექმნა კეთილისა შემოქმედსა!

მე ამას ვარჩევ: მეფე ხარ, მეფეთა ზედა მფლობელი,
შორს არის თქვენი საზღვარი, ბრძანება-მიუთხრობელი.
გაგზავნე კაცი ყოველგან მისთა ამბავთა მცნობელი,
ადრე სცნობ, არის იგი ყმა შობილი თუ უშობელი”.

მოასხნეს კაცნი, გაგზავნეს ოთხთავე ცისა კიდეთა,
უბრძანეს: “წადით, პატიჟთა თავიმცა რად დაჰრიდეთა?
მონახეთ, ძებნეთ იგი ყმა, სხვად ნურად მოიცლიდეთა,
მისწერეთ წიგნი, სადაცა ვერ მისწვდეთ, ვერ მიხვიდეთა”.

კაცნი წავიდეს, იარეს მართ ერთი წელიწადია,
მონახეს, ძებნეს იგი ყმა, იკითხეს კვლა და კვლა დია,
ვერცა თუ ნახეს ნახული ღმრთისაგან დანაბადია,
ცუდად მაშვრალნი მოვიდეს, მათსავე გულსა ზადია.

მონათა ჰკადრეს: “მეფეო, ჩვენ ხმელნი მოვიარენით,
მაგრა ვერ ვპოვეთ იგი ყმა, მით ვერა გავიხარენით,
მისსა მნახავსა სულ-დგმულსა კაცსა ვერ შევეყარენით,
ჩვენ ვერას გარგებთ, საქმენი სხვანი რამ მოიგვარენით”.

მეფე ბრძანებს: “მართალ იყო ასული და ჩემი ძეო,
ვნახე რამე ეშმაკისა სიცუდე და სიბილწეო,
ჩემად მტერად წამოსრული, გარდმოჭრილი ზეცით ზეო.
გამიშვია შეჭირვება, არა მგამა ყოლა მეო”.

Τά γλυκά του τά ελέη τώρα έγιναν πικρά,
λησμονήθηκαν οί μέρες πού περνούσα όλο χαρά.
Ή ζωή μοΰγινε βάρος, ποϋ νά βρώ παρηγοριά;
Όσες μέρες κι άν θά ζήσω, δέ θά βρώ τή λησμονιά».

Τόλμησε νά πει κι ή κόρη: «Νά καί ή κουτή μου σκέψη,
τά παράπονα στήν τύχη, στό θεό κανείς μή στρέψει.
Γιατί ονειδίζεις κείνο πού σ’ όλους είναι καλό;
Πώς μπορεϊ κακό νά κάνει, όποιος κάνει τ ’ άγαθό;

Άκουσε τή συμβουλή μου, βασιλιά τών βασιλιάδων:
“Είν’ άπέραντη ή χώρα ή μεγάλη τών Αράβων.
Στείλε κήρυκες παντού άπ’ τό κέντρο ώς τό τέρμα,
καί γοργά θαρρώ θά μάθεις άν θνητός ήταν ή πνεύμα”» .

Στείλανε τούς ταχυδρόμους νά βρεθούν σέ κάθε χώρα.
Είπαν: «Τρέξτε, μήν άργεϊτε, μή τρομάξτε βροχή, μπόρα.
Παντού ψάξτε τόν ιππότη καί μή χάνετε καιρό,
γραφή στείλτε όπου βρείτε μπόδιο, βουνό ή νερό».

Ένα χρόνο τριγυρνούσαν πέρα – πέρα οί ταχυδρόμοι.
Παντού ξέταξαν, ρωτούσαν, τούς αφάνισαν οί δρόμοι.
Δέν είδαν θνητό κανένα πού νά είδε τόν ιππότη
κι όλοι γυρίσανε πίσω, πήγαν άδικα οί κόποι.

Λέν οί δούλοι: «Βασιλιά μας, ψάλαμε δλονς τούς τόπους,
κανείς δέν είδε τό νέο, πού μάς εβαλε στούς κόπους.
Ούτε μιά ψυχή στόν κόσμο δέν τόν είδε, δέν τόν ξέρει,
κανείς μας δέν είχε τύχη καλή είδηση νά φέρει».

ΕΙπ ό ρήγας: «Είχε δίκιο ή κόρη μου, τό παιδί μου,
κάποιο φάντασμα θά ήταν – κι έγώ τρώγω τή ζωή μου.
Άπ’ τόν ουρανό διωγμένο, γέννημα τοΰ σατανά,
ας άφήσω πιά τις λύπες, κάθε θλίψη άς περνά».