ავთანდილისაგან შერმადინის საუბარი

Ομιλία τού Άβταντίλ μέ τό Σερμαντίν

შერმადინს ეტყვის, უბრძანებს პირ-მზე, ნათელთა მფენელი:
ესე დღე არის იმედი, ჩემის გულისა მლხენელი,
შენგან თავისა შენისა საჩემოდ გამომჩენელი”.
მქებრად ამბვისა მათისა ხამს მკითხავი და მსმენელი.

იტყვის: როსტან არ გამიშვა, არცა სიტყვა მომისმინა;
მან არ იცის, რა მჭირს, ანუ სულ-დგმული ვარ ვისგან ვინა;
უმისოდმცა ნუ ცოცხალ ვარ ნუცა გარე, ნუცა შინა!
რაცა საქმე უსამართლო ღმერთმან ვისმცა შეარჩინა!

თუცა მისი არ-გაწირვა ჩემგან მტკიცობს, არ სათუობს,
ყოვლი ცრუ და მოღალატე ღმერთსა ჰგმობს და აგრე ცრუობს;
გული, მისი უნახავი, ტირს და სულთქვამს, ვაებს, უშობს,
ლხინსა არას არ იახლებს, კრთების, კუშტობს, ვახშობს, უშობს.

სამი არის მოყვრისაგან მოყვრობისა გამოჩენა:
პირველ, ნდომა სიახლისა, სიშორისა ვერ-მოთმენა,
მიცემა და არას შური, ჩუქებისა არ-მოწყენა,
გავლენა და მოხმარება, მისად რგებად ველთა რბენა.

რადღა ვაგრძელებ სიტყვასა, ჟამია შემოკლებისა!
აწ გაპარვაა წამალი ამა გულისა ლებისა.
რასაცა გვედრებ, ისმენდი, ვირე დრო გქონდეს ხლებისა;
შენ გაამაგრე დაჭირვა ჩემისა ნასწავლებისა.

აწ მეფეთა სამსახურად პირველ თავი დაამზადე,
სიკეთე და უკლებლობა შენი ერთობ გააცხადე;
სახლი ჩემი შეინახე, სპათა ჩემთა ეთავადე,
სამსახური აქამდისი, კვლა გავლენა გააკვლადე.

მტერთა ჩემთა ენაპირე, ძალი ნუმცა მოგაკლდების,
ერთგულთათვის კარგი ნუ გშურს, ორგულიმცა შენი კვდების!
შემოვიქცე, შენი ჩემგან ვალი კარგად გარდიხდების;
პატრონისა სამსახური არაოდეს არ წახდების”.

Λέει στό Σερμαντίν ό ’Άβταν, πού φωτίζει όλη τήν πλάση:
«Αύτή είν’ ή μέρα τής ελπίδας, πού τήν καρδιά μου θά συχάσει.
Θά δώ τί μπορεϊς νά κάμεις, ον τών πόνων μου ό γνώστης».
Τά έργα τους καί τή φιλία ας παινάει ό αναγνώστης.

«Δέ μ’ αφήνει ό Ροστεβάν, δέ νιώθει τί έχω πάθει,
θά τ ’ άνοίξω τήν καρδιά μου, πώς καί γιά ποιόν ζώ νά μάθει.
Δίχως κείνον δέ ζώ έδώ, οϋτε καί στή ξενιτιά,
σέ ποιόν πότε ό θεός έχάρισε τήν άδικία;»

«Δ έ θά τόν άφήσω», είπε σταθερά σά στρατιώτης,
«Θεοβλάστημος κι αλήτης εϊν’ ό ψεύτης καί προδότης.
Κλαίει, στενάζει καί βογγά μακριά του ή καρδιά,
σκιάζετ’, άποφεύγει όλους, προτιμά τή μοναξιά.

Μέ τρεις τρόπους άποδείχνεις τή φιλία σου στό φίλο:
“Νά μή φύγεις μακριά του, γιά νά μή τού πέσει φύλλο.
Δίχως λύπη νά δωρίζεις καί μέ έργα όχι λόγια,
νά βοηθάς, νά συμβουλεύεις μ ’ αφοσίωση πανώρια”.

Τί νά τό πολυλογούμε, συντομίας είναι καιρός.
Μόνο ή κρυφή φυγή μου θάν’ τού πόνου μου γιατρός.
Άκου τήν παραγγελιά μου, όσο βρίσκομαι μαζί σου,
κάμε εκείνο άκριβώς πού σ’ έμαθα στή ζωή σου:

“Άπό τώρα πρώτ’ άπ’ δλα ας είσαι πιστός στό ρήγα,
δείξε του τήν άρετή σου πάντα σύ πολλά καί λίγα.
Φύλαγε τό σπιτικό μου καί ύστερα τό στρατό,
ήσουνα πιστός ώς τώρα, καί σά τέτοιο σέ κρατώ.

Φύλαξε τά σύνορά μας μέ άδάμαστο τό σφρίγος,
8ίν’ απλόχερα στούς φίλους, στούς έχθρούς σπέρνε ρίγος.
Όταν έρθω θ’ ανταμείψω άξιο δλο μου τό χρέος,
ή έκδούλεψη τ ’ άφέντη μέγα πάντα δίνει κέρδος”».