არაბთა მეფე მასპინძლობს, იქმს ოდენ არიფობასა,
ზოგჯერ მათ ახლავს, ზოგჯერ მათ, არ იხმობს ხელმწიფობასა,
გასცემს და უქებს ყველაი უხვობა-იეფობასა,
ფრიდონ ზის ახლოს ავთანდილს, ჩვეული თვით მეფობასა.

მეფესა ქმრითურთ პატივი ჰქონდა ინდოთა ქალისა,
სიყვარული და ჩუქება, ვით სიძისა და სძალისა;
რომე სძღვნა, არა ეგების თქმა არცა ნაათალისა, –
თვითო სკიპტრა და პორფირი და გვირგვინები თვალისა.

კვლა უძღვნა ძღვენი ორთავე, მსგავსი მათისა ბედისა,
ათასი თვალი, ნაშობი რომანულისა დედისა,
კვლა მარგალიტი ათასი, მართ ვითა კვერცხი ტრედისა,
ათასი ცხენი ტაიჭი, სიდიდით მსგავსი ქედისა.

ფრიდონს უძღვნა ცხრა ტაბაკი მარგალიტი თავ-შედგმული,
ცხრა ტაიჭი, ძვირფასისა უნაგრითა შეკაზმული.
ინდოთ მეფე თაყვანსა სცემს ლაღი, ბრძენი, არ მახმული,
მადლი ჰკადრა ფხიზელურად, თუცა იყო ღვინო-სმული.

რას ვაგრძელებდე? გარდახდეს დღენი ერთისა თვისანი.
თამაშობდიან, არ იყვნეს ყოლა გაყრანი სმისანი.
ტარიელს სძღვნიან უცხონი თვალნი ლალისა ქვისანი,
ათ ყოვლთა მათნი ელვანი ჰფარვენ მართ ვითა მზისანი.

ტარიელ ჰგვანდის ვარდსა და იყვის ფიფქისა მოველად,
ავთანდილ როსტანს წინაშე გაგზავნა დასათხოველად,
შესთვალა: “შენი სიახლე კმა ჩემად ლხინად ყოველად,
მტერთა აქვს ჩემი სამეფო, ვიცი მუნ შიგან მძოველად.

უცებნი მოსრნის მცოდნელთა ცოდნამან, ხელოვნებამან.
ვეჭვ, მოგცეს თქვენცა დაღრეჯა ჩემმან რასაცა ვნებამან;
წავიდე, ავი არ მიყოს მე აქა დაყოვნებამან,
ადრე კვლა გნახნე მორჭმულნი, ინებოს ღმრთისა ნებამან”.

Ο βασιλιάς τών Αράβων τούς τιμούσ ευγενικά,
κάποτε αύτούς σιμώνει, κάποτ άλλους φιλικά.
Δώριζε κι όλοι παινοϋσαν τήν τρανή άπλοχεριά του,
ό Πριντόν κι ό Άβταντίλ τοΰ σκλαβώσαν τήν καρδιά του.

Τών Ινδών τόν βασιλέα κόρη καί γαμπρό τιμά,
τούς δωρίζει μέ άγάπη, σάν δικούς του εκτιμά.
Και το δέκατο τών δώρων θάταν θησαυρός μεγάλος,
σκήπτρο, στέμμα καί πορφύρα πήρ’ ό ένας καί ό άλλος.

Πάλι δώρα τούς προσφέρει άξια γιά τή μέρα κείνη,
χίλια άκριβά πετράδια σάν αύγά κότας Ρωμίνη.
Καί χίλια μαργαριτάρια σάν περιστεριού αύγά,
χίλια άλογα βαρβάτα, άψηλά σάν τά βουνά.

Δώρισε καί τόν Πριντόν δέκα δίσκους μαργαριτάρια,
δεκα αλόγα βαρβάτα μέ σαγές καί μέ σμαράγδια.
Τών Ινδών ό βασιλέας μεγαλόπρεπος, σοφός,
άν άμέθυστος, άν κι ήπιε, φχαριστά εύγενικός.

Τί νά τό μακρολογούμε, έτσι πέρασαν τό μήνα,
τρωγόπιναν καί γλεντούσαν, ευχαριστημένοι μεΐναν.
Δώρισε καί στόν Ταριέλ σπάνια, τρανά διαμάντια,
που φώτιζαν όλονώνε μέ τή λάμψη τους τά μάτια.

Ό Ταριέλ μαζί μέ ρόδο, σάν ή πάχνη τόν δροσίσει,
στέλν’ τόν Άβταντίλ στό ρήγα νά τοΰ πει νά τόν άφήσει.
«Πές του; ή χαρά μου είναι σάν τά μάτια μ’ σέ κοιτούνε:,
μά τή χώρα μου τό ξέρω, οί εχτροί καταπατούνε.

Τού σοφού έργα καί γνώσεις μόν’ άγροϊκος θά σκορπίσει,
θεωρώ κάθε μιά ζημιά μου κι έσάς βέβαια θά λυπήσει.
Είναι πιά καιρός νά φύγω κι αν μέ σάς νά ’μουν ποθώ,
μ’ αν θέλ’ ό θεός καί πάλι γρήγορα θά ξαναρθώ».

როსტევან ჰკადრა: “მეფეო, რად ხართ რასაცა რიდითა?
რაცა გიჯობდეს, იქმოდით, გასჭვრეტდით, გაიცდიდითა,
ავთანდილ თანა წამოგყვეს, წადით ლაშქრითა დიდითა,
თქვენთა მტერთა და ორგულთა დაჰფრეწდით, და-ცა-სჭრიდითა”.

ავთანდილ უთხრა ტარიელს ესე სიტყვები ორები.
მან უთხრა: “აგრე ნუ უბნობ, შეცევ ბროლისა ყორები,
ახალ შერთულსა მთვარესა, მზეო, ვით მოეშორები?”
ავთანდილ უთხრა: “მაგითა შენგან არ მოვიღორები”.

არ დია გინდა დამაგდო, წახვიდე ჩემად მზრახავად!
ცოლი უყვარსო, გამწირა, იყო ამიხად მსახავად;
მე დავრჩე შენი გაყრილი თავისა მევაგლახავად?
კაცსა მოყვრისა გაწირვა, ახ, მოუხდების, ახ, ავად!”

ტარიელს უგავს სიცილი ბროლისა ვარდთა ფრქვევასა;
უბრძანა: “ვიტყვი უშენოდ შენისა უფრო მე ვასა;
რათგან გწადიან, წამომყევ, დამწამებ ნურას თნევასა”.
ავთანდილ ბრძანებს ლაშქართა ყოვლგნით მის თანა წვევასა.

შეყარნა სპანი არაბეთს, აღარა ხანსა ზმულია,
კაცი ოთხმოცი ათასი, ყველაი დაკაზმულია.
კაცსა და ცხენსა ემოსა აბჯარი ხვარაზმულია.
არაბთა მეფე მათითა გაყრითა ნავღელ-ჭმულია.

ერთმანერთისა გაყრილნი ქალნი ორნივე, დობილნი,
ერთმანერთისა დად-ფიცნი, სიტყვისა გამონდობილნი,
მკერდითა მკერდსა შეკრულნი, ყელითა გარდაჭდობილნი,
ტიროდეს; მათთა მჭვრეტელთა გულნი-მცა ესხნეს წთობილნი.

მთვარე ცისკრისა ვარსკვლავსა რა თანა-შეესწოროსა,
ორნივე სწორად ნათობენ, მოჰშორდეს, მოეშოროსა;
არა თუ იგი მოჰშორდეს, მართ ცამან მოაშოროსა,
მათად საჭვრეტლად მჭვრეტელმან ხამს, თავი იქედგოროსა.

Ό Ροστεβάν τ ’ άπαντάει: «Ρήγα, τ ’ είν’ οί δισταγμοί σου;
Κάμε ο,τ’ είναι συμφέρον; ό,τι λέγει ή βουλή σου.
Ό Άβταντίλ ας πάει μαζί σας καί μέ στρατιά μεγάλη
τούς έχτρούς καταπατεϊστε, σπάσετέ τους τό κεφάλι».

Ειπ’ ό Άβταντίλ στόν Ταριέλ τά λόγια τοΰ βασιλιά
καί ό Ταριέλ λέει: «Σέ φτάνει, κλείσ’ τά χείλ’ τά κοραλλιά.
Πώς μπορεΐς τώρα νά φύγεις, πού προχτές μόλις ενώθης;»
Άπαντά ό Άβταντίλος: «Όχι δά, μή γυροκλώθεις.

Όχι, θέλεις νά μ’ άφήσεις καί νά πας κακολογώντας,
θά λές: “Άφησε τό φίλο, τή γυναίκα άγαπώντας”.
Μακριά άπό σέ νά μείνω, μοναξιά θά μέ σκοτώσει,
τί κακό ’ναι γιά τό φίλο, τό φίλο του νά προδώσει».

Γέλασε ό Ταριέλ σά ρόδο πού σκορπά κρυστάλλια
κι είπε: «Μακριά άπό σένα άσχημα θά έχω χάλια.
Αφού θέλεις, πάμ’ άντάμα, μή μοϋ πεις ποτέ γρινιάρη».
Διατάζει ό Άβταντίλ τό στρατό όπλα νά πάρει.

Καί χωρίς αργοπορία Άραβες έπιστρατεύει
καί ογδόντα χιλιάδες άντρες οπλίτες μαζεύει.
Στ’ άλογο καί στούς οπλίτες άρματ’ άπ’ τή Χορισμία,
θλίβεται ό βασιλέας γιά τοΰ χωρισμού τή βία.

Οί δύο άδελφοποιημένες στό σκληρό τό χωρισμό τους,
αδελφες νάν’ ορκίστηκαν στή ζωή, στό λογισμό τους.
Σφίχτηκαν στήθος μέ στήθος καί λαιμός μέ τό λαιμό,
κλαιγαν όσοι τίς κοίταζαν, τίς πονούσαν τό καημό.

Άν τή νύχτα ανταμωθούνε αύγερινός καί φεγγάρι,
φέγγουνε αδελφωμένα, σβήνουν σάν ό ήλιος πάρει.
Κι αν το ένα ύστερήσει θά τό σβήσει ό ούρανός,
οποίος νά τό δει θελήσει ψηλά ας ’βγει μοναχός.

მათთავე სახედ, რომელსა ესენი დაუბადიან,
იგივე გაჰყრის, სიშორე არა თუ ნებით სწადიან,
ვარდსა სწებვენ და აპობენ, ტირან და ცრემლნი ჩასდიან.
მათთა გამყრელთა ყოველთა სიცოცხლე არ იქადიან.

ნესტან-დარეჯან თქვა: “ნეტა-მც ყოლა არ შეგემცნებოდი, –
მზისა გამყრელი გაყრითა აწ ასრე არ დავდნებოდი.
ამბავსა სცნევდი, მაცნევდი, წიგნითა მეუბნებოდი,
ვითა მე შენთვის დამწვარ ვარ, აგრევ შენ ჩემთვის ჭნებოდი”.

თინათინ უთხრა: “ჰე მზეო, შენთა მჭვრეტელთა ლხინებო,
რად-მცა გაგწირე, თუ ვითა გაყრასა მოვითმინებო!
ღმრთისაგან დღეთა თხოვისა ნაცვლად სიკვდილი ვინებო,
აგრემცა მივი, რაზომსა ცრემლსა მე დავიდინებო!”

კვლა აკოცეს ერთმანერთსა, გაიყარნეს იგი ქალნი;
ქვე დამდგომმან წამავალსა ვერ მოსწყვიდნა ყოლა თვალნი;
იგი იჭვრეტს უკუღმავე, ედებოდეს ამით ალნი.
რომე მწადდეს, ვერ დავწერენ მე სიტყვანი ნაათალნი.

როსტან მათითა გაყრითა ხელთაგან უფრო ხელდების,
ათასჯერ იტყვის ვაგლახსა, არ სულთქმა უერთხელდების,
ცხელი სდის წყარო ცრემლისა, მართ ვითა ქვაბი ცხელდების;
ტარიელ არის დაღრეჯით, ფიფქი ნასდების, თხელდების.

ტარიელს ვარდსა დაუტყლეჟს მეფე ხვევნით და კოცებით;
იტყვის, თუ: “თქვენი სიახლე მიჩს აქამდისცა ოცებით;
რათგან მოგშორდი, დავრჩები პატიჟთა გაასოცებით,
შენგან მოგვეცა სიცოცხლე შენგანვე დავიხოცებით”.

ტარიელ შეჯდა, მეფისა გამყრელი, გამომსალამე;
სრულად ლაშქართა სდიოდა ცრემლი, მინდორთა სალამე:
მზე შენ გლამისო საომრად და თავი შენ მას ალამე.
უბრძანა: “თქვენთვის მტირალსა ყოლ არად მიჩნდეს სალა მე!”

Πού τούς έπλασε στόν κόσμο κατ εικόνα ίδική του,
εκείνος θά τούς χωρίσει, τούς χωρίζει ή βουλή του.
Τά τριαντάφυλλα θά σμίγουν – άνοίγουν, δακρύζουν, κλαΐνε,
οσοι θα τους χωριστούνε, άχαρο τό βίο λένε.

Είπε ή Νεστάν στήν Τίνα: «Κάλλιο μή σ ’ είχ α γνωρίσει,
μακριά απο τόν ήλιο, ποιός χαρά θέ νά γροικήσει;
Ρωτα, μάθαινε γιά μένα, ας μιλούμε μέ γραφές,
μακριά ή μίά άπ’ τήν άλλη θά μάς λιώνουν δυό φωτιές».

Ή Τινατίν τήν απαντάει: «Ήλιε, πού θερμαίνεις όλους,
πως μισεύεις, πώς θά σύρω τ ’ άποχωρισμοϋ τούς πόνους;
Αντίς βία πολλά χρόνια, θά ποθώ τό θάνατό μου,
ζήσε τόσες πολλές μέρες όσα θάν’ τά δάκρυά μου».

Φιληθήκαν μιά άκόμα κι έτσι άποχωριστήκαν,
κείνης πόμεινε τά μάτια στήν άλλη έστηλωθήκαν.
Κι εκείνη συχνοκοιτοΰσε πίσω καταφλογισμένη,
ποιάς τόν πόνο νά μετρήσω τής πού φεύγει ή πού μένει;

Ροστεβάν στό χωρισμό τους ξωφρενίστηκε, τρελλάθη,
έκραξε φορές χιλιάδες, χίλια τόν πληγώνουν πάθη. ’
Ετρεχαν τά δάκρυα ρέμα σάν άπό βραστό καζάνι,
ό Ταριέλ σκυθρωπάει κι ή όψη τή λάμψη χάνει.

Τόν αγκάλιασε ό ρήγας καί τόν φίλησε στά χείλη:
«Μέ λυπεί ό χωρισμός σου καί τόν πόνο μου πληθύνει».
Έλεγε: «Ό ερχομός σας μοΰ έφάνηκε σά θαύμα,
σύ μάς χάρισες τή ζήση, σύ μάς δίνεις καί τό τραύμα».

Ξεκινώντας άπ’ τό ρήγα ό Ταριέλ φιλί τοΰ δίνει,
ό στρατός θρηνοΰσε όλος, τόν παρακαλοΰν νά μείνει.
Λέν: «Ό ήλιος νά παρεύγει θέλει μέ έσένα ατό κάλλος».
Άπαντά: «Στό χωρισμό μας εγινε ή καρδιά μου βράχος».