ვეფხისტყაოსანი
L’uomo dalla pelle di leopardo
შეყრა ტარიელისა და ავთანდილისა
Tariel e Avtandil s’incontrano
ქალი ადგა და წავიდა მის ყმისა მოსაყვანებლად;
არ ეწყინაო, უამბობს, არს მისად მაგულვანებლად,
ხელი მოჰკიდა, მოჰყვანდა, ვით, მთვარე მოსავანებლად;
იგი რა ნახა ტარიელ, თქვა მზისა დასაგვანებლად.
გამოეგება ტარიელ, ჰმართებს ორთავე მზე დარად,
ანუ ცით მთვარე უღრუბლო შუქთა მოჰფენდეს ქვე ბარად,
რომე მათ თანა ალვისა ხეცა ვარგ იყო ხედ არად,
ჰგვანდეს შვიდთავე მნათობთა, სხვადმცა რისად ვთქვი მე დარად!
მათ აკოცეს ერთმანერთსა, უცხოებით არ დაჰრიდეს,
ვარდსა ხლეჩდეს, ბაგეთაგან კბილნი თეთრნი გამოსჭვირდეს,
ყელი ყელსა გარდააჭვდეს, ერთმანერთსა აუტირდეს,
ქარვად შექმნნეს იაგუნდნი მათნი, თუცა ლალად ღირდეს.
მობრუნდეს. ყმამან ავთანდილს ხელი შეუპყრა ხელითა,
ერთგან დასხდეს და იტირეს დიდხან ცრემლითა ცხელითა.
ასმათი სულსა უღებდა სიტყვითა საკვირველითა:
თავთა ნუ დაჰხოცთ, ნუ ბნელ-იქმთ მზესა თქვენითა ბნელითა.
ტარიელის ვარდი იყო დათრთვილული, არ დაზრული;
ყმასა უეთხრა: “მესწრაფების, მითხარ შენი დაფარული,
ვინ ხარ, ანუ სით მოსრულხარ, სადაური, სით მოსრული?
მე სიკვდილსა აღარ ვახსოვ, ვარ მისგანცა გაწირული”.
ავთანდილ გასცა პასუხი, სიტყვები ლამაზებია:
“ლომო და გმირო ტარიელ, ვის თავი გინაზებია,
მე ვარ არაბი, არაბეთს არს ჩემი დარბაზებია,
მიჯნურობითა დამწვარ ვარ, ცეცხლი უშრეტი მგზებია.
მე პატრონისა ჩემისა ასული შემყვარებია;
თვით მეფედ მათად მას ხედვენ მონები მკლავ-მაგრებია.
თუცა არ მიცნობ, გინახავ, თუ ვითა გიაზრებია,
გახსოვსცა, ოდეს დაჰხოცე მონები არ-საპყრებია?
Si alzò la fanciulla verso il cavalier foresto,
Non delira, disse d’un sussurro quasi a rincuorarlo,
Lo prese per mano e trasse innanzi bello come
un astro, ché tale apparve a Tarièl quando lo vide
e gli fece incontro. Li diresti sole o forse luna
che in terso cielo spandon luce al sottostante piano.
Dico di più se dico che ai sette pianeti erani pari?
Davanti ad essi era vil pianeta finache l’aloè.
S’abbracciarono e baciaron, non turbati d’esser all’altro
ignoti. Dalle labbra dischiusesi al sorriso brillaron
candidi i denti; lustri rese commozione gli occhi
e un giacinto degno di rubini fu sulle guance ambra.
Voltosi, prese il prode nelle sue mani di Avtandìl;
poi sedettero comossi fino al pianto. A consoloarli
pensò Asmàth con l’incanto del suo garbo: “Non feritevi
a morte né spegnete con il vostro eclisse il sole.”
Non più gelo ma lieve brina velava ora di Tarièl
il viso, che al compagno “Che aspettii a dirmi il tuo segreto?”
chiese. E “Chi sei?” Donde tu vieni e di qual patria? Quanto a me,
sappi che morte m’ha scordato; no, peggio: rifiutato.”
Non meno a lui cortese disse Avtandìl: “O Tarièl,
leone, eroe ed ospite squisito! Sono un Arabo
e dalla corte di quel reame vengo, spinto da un amor
che come inestinguibilr fiamma brucia e mi consuma.
Amo del mio re la figlia, cui gli orgogliosi sudditi
chinan la fronte da quando è lor regina. Sebbene tu
non mi conosca io t’ho già visto, e forse ne serba traccia tua
memoria: ricordi il dì che tanti prodi fanti ha steso?