თუცა ქალია, ხელმწიფედ მართ ღმრთისა დანაბადია;
არ გათნევთ, იცის მეფობა, უთქვენოდ გვითქვამს კვლა დია;
შუქთა მისთაებრ საქმეცა მისი მზებრ განაცხადია.
ლეკვი ლომისა სწორია, ძუ იყოს, თუნდა ხვადია”.

ავთანდილ იყო სპასპეტი, ძე ამირ-სპასალარისა,
საროსა მჯობი ნაზარდი, მსგავსი მზისა და მთვარისა,
ჯერთ უწვერული, სადარო ბროლ-მინა საცნობარისა;
მას თინათინის შვენება ჰკლვიდის წამწამთა ჯარისა.

გულსა მისსა მიჯნურობა მისი ჰქონდა დამალულად.
რა მოჰშორდის, ვერ-მჭვრეტელმან ვარდი შექმნის ფერ-ნაკლულად;
ნახის, ცეცხლი გაუახლდის, წყლული გახდის უფრო წყლულად.
საბრალოა სიყვარული, კაცსა შეიქმს გულ-მოკლულად!

რა მეფედ დასმა მეფემან ბრძანა მისისა ქალისა,
ავთანდილს მიჰხვდა სიამე, ვსება სჭირს მის სოქ-ალისა;
თქვა: “ზედას-ზედა მომხვდების ნახვა მის ბროლ-ფიქალისა,
ნუთუ მით ვპოვო წამალი მე ჩემი, ფერ-გამქრქალისა!

არაბეთს გასცა ბრძანება დიდმან არაბთა მფლობელმან:
“თინათინ ჩემი ხელმწიფედ დავსვი მე, მისმან მშობელმან,
მან განანათლნეს ყოველნი, ვით მზემან მანათობელმან.
მოდით და ნახეთ ყოველმან, შემსხმელმან, შემამკობელმან!

მოვიდეს სრულნი არაბნი, ჯარი განმრავლდა ხასისა:
ავთანდილ პირ-მზე, სპასპეტი ლაშქრისა ბევრ-ათასისა,
ვაზირი სოგრატ, მოახლე მეფისა დასთა დასისა;
მათ რომე დადგეს საჯდომი, თქვეს: “უთქმელია ფასისა!”

თინათინ მიჰყავს მამასა პირითა მით ნათელითა,
დასვა და თავსა გვირგვინი დასდგა თავისა ხელითა,
მისცა სკიპტრა და შემოსა მეფეთა სამოსელითა.
ქალი მზეებრ სჭვრეტს ყოველთა ცნობითა ბრძნად მხედველითა.

Sie zur Herrscherin zu bilden, hat der Himmel selbst geruht.
Ohne Schmeichelei, wir sehn ja: fürstlich recht ist, was sie tut.
All ihr Wirken strahlt wie Sonne, glänzt wie deren Strahlenglut.
Löwenbrut, ob männlich, weiblich, bleibt doch immer Löwenbrut.“

Awthandil war Truppenführer, Sohn des Marschalls der Heerscharen.
Im zypressenschlanken Jüngling schien sich Sonn und Mond zu paaren.
Seine edeln Züge glänzten gleich dem Bergkristall, dem klaren.
Thinathinens Wimpernpfeile waren ihm ins Herz gefahren.

Schweigsam barg er seine Liebe und sein zehrendes Verlangen.
War er fern von der Ersehnten, welkten seine Rosenwangen,
doch beim Wiedersehn noch stärker ward des wunden Herzens Bangen.
Zu bedauern ist die Liebe, so von herber Qual befangen.

Als der König nun die Kunde vom Beschluß ins Land ließ gehn,
wollte Awthandil voll Freude seine Hoffnung drin erspähn.
Und er sprach: „Ihr lichtes Antlitz darf ich wohl nun öfter sehn,
Heil und Labung meinem Herzen, um der Qual zu widerstehn.“

Der Araberfürst ließ also den Erlaß das Land durchfliegen:
„Thinathin, laut meinem Willen, hat des Vaters Thron bestiegen.
Möge sie, die Sonnengleiche, in des Volkes Gunst sich wiegen.
Kommt, bewundert sie! Und nie soll eure Huldigung versiegen!“

Und geführt von ihren Edlen, nahten die Araberheere.
Awthandil, der leuchtend Schöne, führte viele tausend Speere.
Auch Sograt, der Großwesir, kam; er genoß die höchste Ehre.
Und vorm Throne rief die Menge, daß der Thron unschätzbar wäre.

Strahlend führte nun der Vater Thinathin an seinen Thron,
setzte ihr aufs Haupt mit eignen Händen die geweihte Kron,
reichte ihr das Szepter, reichte ihr des Herrschers Goldchiton –
und im Strahlenblick der Jungfrau glühte ihre Hoheit schon.

უკუდგეს და თაყვანის-სცეს მეფემან და მისთა სპათა,
დალოცეს და მეფედ დასვეს, ქება უთხრეს სხვაგნით სხვათა,
ბუკსა ჰკრეს და წინწილანი დაატკბობდეს მათთა ხმათა.
ქალი ტირს და ცრემლთა აფრქვევს, ჰხრის ყორნისა ბოლო-ფრთათა.

მამისა ტახტსა საჯდომად თავი არ ეღირსებოდა,
ამად ტირს, ბაღი ვარდისა ცრემლითა აივსებოდა;
მეფე სწვრთის: “მამა ყოველი ძისაგან ითავსებოდა,
ამისად ქმნამდის დამწველი ცეცხლი არ დამევსებოდა”.

უბრძანა: “ნუ სტირ, ასულო, ისმინე ჩემი თხრობილი:
დღეს შენ ხარ მეფე არაბეთს, ჩემგან ხელმწიფედ ხმობილი,
აქათგან ესე სამეფო შენია მართ მონდობილი.
ხარმცა ბრძნად მქმნელი საქმისა, იყავ წყნარი და ცნობილი!

ვარდთა და ნეხვთა ვინათგან მზე სწორად მოეფინების,
დიდთა და წვრილთა წყალობა შენმცა ნუ მოგეწყინების!
უხვი ახსნილსა დააბამს, იგი თვით ების, ვინ ების.
უხვად გასცემდი, ზღვათაცა შესდის და გაედინების.

მეფეთა შიგან სიუხვე, ვით ედემს ალვა, რგულია;
უხვსა ჰმორჩილობს ყოველი, იგიცა, ვინ ორგულია;
სმა-ჭამა – დიდად შესარგი, დება რა სავარგულია?!
რასაცა გასცემ, შენია; რას არა, დაკარგულია!”

ამა მამისა სწავლასა ქალი ბრძნად მოისმინებდა,
ყურსა უპყრობდა, ისმენდა, წვრთასა არ მოიწყინებდა;
მეფე სმასა და მღერასა იქმს, მეტად მოილხინებდა;
თინათინ მზესა სწუნობდა, მაგრა მზე თინათინებდა.

მოიხმო მისი გამზრდელი, ერთგული, ნაერთგულევი,
უბრძანა: “ჩემი საჭურჭლე, შენგან დანაბეჭდულევი,
მომართვი ჩემი ყველაი, ჩემი ნაუფლისწულევი”.
მოართვეს, გასცა უზომო, უანგარიშო, ულევი.

Heer und Herrscher, stumm sich beugend, traten ehrfurchtsvoll zurück;
priesen segnend sie als Herrin, wünschten allerwege Glück.
Mit Trompeten, Zimbelklängen lobte man ihr hoch Geschick.
Rabenschwarze Wimpern zuckten vor des Mädchens Tränenblick.

Für des Vaters Königswürde dünkte sie sich wenig wert,
und an ihren Rosenlidern sah man, wie der Tau sich mehrt.
Doch der Herrscher lehrt: „Dem Vater folgt sein Sprößling unverwehrt.
Und es zehrt an mir die Lohe, eh nicht wird, was ich begehrt.“

Er gebot ihr: „Laß das Weinen, liebes Kind, und hör den Rat.
Bist ab heut Arabiens Herrin, der ich gern mein Reich abtrat.
Dir gehört die Macht von nun ab. Schirm und Feste sei dem Staat.
Weise Walterin der Dinge, milde sei, gerecht und grad.

Wie die Sonne gleiche Lichtflut auf Gestrüpp und Rosen gießt,
sieh, daß Arm’ und Reiche du mit gleicher Fürstengnade mißt.
Auch den Trotz bezwing durch Güte, die allzeit bezwingend ist;
spende – wie die Flut, vom vollen Meere kommend, meerwärts fließt.

Offne Hand ist Schmuck des Fürsten, wie des Edens Schmuck Zypressen.
Offne Hand beugt den Gemeinen, sei er noch so ehrvergessen.
Nutzlos ist das Aufgesparte; nützlich, was wir trinken, essen.
Was du gibst, bleibt dein; doch was du speicherst, hast du nie besessen.“

Klugen Sinns erfaßt die Jungfrau, was der greise Vater spricht,
lauscht der weisen Mahnung sinnend, und sein Wort verdrießt sie nicht.
Fröhlich tafelt dann der Thronherr, hochvergnügt ist sein Gesicht,
und umsonst wettstrahlt die Sonne neben Thinathinens Licht.

Ihr Erzieher, treu ergeben, ward gerufen zum Palast.
Sie befahl: „Tu auf die Kammern, die du unter Siegel hast.
Meinen Erbschatz laß mir bringen, allen Reichtum, den er faßt!“
Und man holte die Kleinodien, zahllos, unerschöpflich fast.

მას დღე გასცემს ყველაკასა სივაჟისა მოგებულსა,
რომე სრულად ამოაგებს მცირესა და დიდებულსა.
მერმე ბრძანა: “ვიქმ საქმესა, მამისაგან სწავლებულსა,
ჩემსა ნუვინ ნუ დაჰმალავთ საჭურჭლესა დადებულსა”.

უბრძანა: “წადით, გახსენით, რაცა სად საჭურჭლენია!
ამილახორო, მოასხი რემა, ჯოგი და ცხენია!”
მოიღეს.გასცა უზომო, სიუხვე არ მოსწყენია.
ლარსა ჰხვეტდიან ლაშქარნი, მართ ვითა მეკობრენია.

ალაფობდეს საჭურჭლესა მისსა, ვითა ნათურქალსა,
მას ტაიჭსა არაბულსა, ქვე-ნაბამსა, ნასუქალსა;
რომე ჰგვანდა სიუხვითა ბუქსა, ზეცით ნაბუქალსა,
არ დაარჩენს ცალიერსა არ ყმასა და არცა ქალსა.

დღე ერთ გარდახდა.პურობა, სმა-ჭამა იყო, ხილობა,
ნადიმად მსხდომთა ლაშქართა მუნ დიდი შემოყრილობა.
მეფემან თავი დაჰკიდა და ჰქონდა დაღრეჯილობა.
ნეტარ, რა უმძიმს, რა სჭირსო? – შექმნეს ამისი ცილობა.

თავსა ზის პირ-მზე ავთანდილ, მჭვრეტთაგან მოსანდომია,
სპათა სპასპეტი, ჩაუქი, ვითა ვეფხი და ლომია;
ვაზირი ბერი სოგრატი თვით მას თანავე მჯდომია.
თქვეს, თუ: “რა უმძიმს მეფესა, ანუ რად ფერი ჰკრთომია?”

თქვეს, თუ: “მეფე ცუდსა რასმე გონებასა ჩავარდნილა,
თვარა აქა სამძიმარი მათი ყოლა არა ქმნილა”.
ავთანდილ თქვა: “სოგრატ, ვჰკითხოთ, გვითხრას, რადმცა შეგვეცილა?
ვჰკადროთ რამე სალაღობო, რასათვისმცა გაგვაწბილა?”

ადგეს სოგრატ და ავთანდილ ტანითა მით კენარითა,
თვითო აივსეს ჭიქები, მივლენ ქცევითა წყნარითა,
წინა მიუსხდეს მუხლ-მოყრით, პირითა მოცინარითა.
ვაზირი ლაღობს ენითა, წყლიანად მოუბნარითა:

Was, seit Kindheit angesammelt, ihr gehörte als ein Hort,
gab an Edle wie Gemeine sie aus vollen Händen fort.
Und sie sprach: „Ich will erfüllen meines Vaters Mahnungswort.
Nichts von meinen Schätzen bleibe liegen an geheimem Ort.“

Sie befahl: „Schöpft aus dem vollen. Nichts bleib aufbewahrt, verschlossen.
Rasch, Stallmeister, treib die Herden mir herbei von edlen Rossen.“
So geschahs, und sie verteilte alles frei und unverdrossen.
Auf die Beute, wie Piraten, kam das Kriegsvolk losgeschossen –

Riß an sich wie Türkenhabe rasch die Kostbarkeiten all –,
Berberhengste, wohlgepflegte, aus des Herrschers bestem Stall.
Wie ein Schneegestöber streute Thinathin den Gabenschwall.
Und kein Mann, kein Weib ging leer aus: Arme voll und Taschen prall.

An des Festmahls erstem Tage, mit Gerichten, Früchten, Tränken,
eilte man, den Mannen reichlich aufzutischen, einzuschenken.
Aber alle sahn den König sorgenvoll sein Antlitz senken.
„Was verstimmt den Edlen also?“ mußte mancher bei sich denken.

Dort den Vorsitz an der Tafel führte glanzvoll Awthandil.
Feinden klang des Feldherrn Name wie ein Löwenbrüllen schrill.
Großwesir Sograt, der greise, fragte da den Kriegsmann still:
„Weißt du nicht, was unsres Königs Kummerblick besagen will?

Sollte er ein Herzleid hegen, von Erinnerungen wund?
Denn zu keinerlei Betrübnis sieht man greifbar einen Grund.“
Awthandil sprach: „Laß uns fragen. Seinen Gram tu er uns kund.
Witzig raube sein Geheimnis ihm ein Scherz aus heiterm Mund.“

Awthandil stand mit Sograt nun auf vom Tisch, sie traten beid,
die gefüllten Becher hebend, vor den Fürsten hin, zu zweit.
Und sie knieten vor ihm nieder, lächelnd sprach Sograt, gescheit,
sprach beredt erkühnte Worte, schön zur Rede aufgereiht:

“დაგიღრეჯია, მეფეო, აღარ გიცინის პირიო.
მართალ ხარ: წახდა საჭურჭლე თქვენი მძიმე და ძვირიო,
ყველასა გასცემს ასული თქვენი საბოძვარ-ხშირიო;
ყოლამცა მეფედ ნუ დასვი! თავსა რად უგდე ჭირიო?”

რა მეფემან მოისმინა, გაცინებით შემოჰხედნა,
გაუკვირდა: ვით მკადრაო, ან სიტყვანი ვით გაბედნა?!
“კარგი ჰქმენო, – დაუმადლა, ბრძანებანი უიმედნა, –
ჩემი ზრახვა სიძუნწისა, ტყუის, ვინცა დაიყბედნა.

ეგე არ მიმძიმს, ვაზირო, ესეა, რომე მწყენია:
სიბერე მახლავს, დავლიენ სიყმაწვილისა დღენია,
კაცი არ არის, სითგანცა საბრძანებელი ჩვენია,
რომე მას ჩემგან ესწავლნენ სამამაცონი ზნენია.

ერთაი მიზის ასული, ნაზარდი სათუთობითა;
ღმერთმან არ მომცა ყმა-შვილი, – ვარ საწუთროსა თმობითა, –
ანუმცა მგვანდა მშვილდოსნად, ანუ კვლა ბურთაობითა;
ცოტასა შემწევს ავთანდილ ჩემგანვე ნაზარდობითა”

ყმა მეფისა ბრძანებასა ლაღი წყნარად მოისმენდა,
თავ-მოდრეკით გაიღიმნა, გაცინება დაუშვენდა,
თეთრთა კბილთათ გამომკრთალსა შუქსა ველთა მოაფენდა.
მეფე ჰკითხავს: “რას იცინი, ანუ ჩემგან რას შეგრცხვენდა?”

კვლა უბრძანა: “თავსა ჩემსა, რას იცინი, რად დამგმეო?”
ყმამან ჰკადრა: “მოგახსენებ და ფარმანი მიბოძეო,
რაცა გკადრო, არ გეწყინოს, არ გაჰრისხდე, არ გასწყრეო,
არ გამხადო კადნიერად, არ ამიკლო ამაზეო.”

უბრძანა: “რადმცა ვიწყინე თქმა შენგან საწყინარისა!”
ფიცა მზე თინათინისი, მის მზისა მოწუნარისა.
ავთანდილ იტყვის: “დავიწყო კადრება საუბნარისა:
ნუ მოჰკვეხ მშვილდოსნობასა, თქმა სჯობს სიტყვისა წყნარისა.

„Hoher Herr, aus Eurem Antlitz schwand der helle Schein der Freude.
Grämt Ihr Euch, daß Euer eignes Kind den Kronschatz Euch vergeude?
Eure Tochter ist verschwendrisch, ihre Habe wird zur Beute.
Hättet sie nicht krönen sollen. Euern Schritt bereut Ihr heute.“

Huldvoll hört der Fürst die Rede, und er lächelt wohlgemut,
staunend über des Getreuen kühn beherzten Wagemut.
Er bedankt und lobt die Tochter, heißt ihr Tun von Herzen gut:
„Wer da argwöhnt, ich sei geizig, lügt. Ich schwörs bei meinem Blut.

Nein, Wesir, hast falsch geraten; mich bedrückt ein ander Leid.
Sieh, ich altre. Überschritten ist der Kreis der Blütezeit.
Doch ich sehe keinen Ritter rings im Lande weit und breit,
der nach mir die Kriegskunst meistern könnte mit Vollkommenheit.

Eine einzige Tochter hab ich großgezogen lieb und wert.
Duldend trag ich, daß der Himmel mir den Erben hat verwehrt,
der im Bogenschuß und Ballwurf meine Fertigkeit bewährt.
Einer, Awthandil nur, ähnelt mir, mein Zögling und Gefährt’.“

Still vernimmt der stolze Kämpfer, was sein Herr und König sagt.
Der gesenkten Augen Lächeln ziert ein Liebreiz, der behagt.
Weißer Zähne helles Leuchten über den Gefilden tagt.
„Sprich, was lachst du so befangen?“ forschend der Gebieter fragt.

Weiter fragt er: „Sag, was an mir dich zum Widerspruch empört.“
Drauf der Ritter ehrerbietig: „Sprechen will ich, wenn Ihr schwört,
daß Ihr ohne Grimm und Kränkung meine grade Rede hört,
meine Dreistigkeit nicht strafet, scheint sie Euch auch unerhört.“

Drauf der Fürst: „Sprich frei und offen. Nichts soll drob dir widerfahren.
Ja, beim Haupte meines Kindes: meinen Gleichmut will ich wahren.“
Awthandil begann: „So laßt Euch meine Meinung offenbaren.
Rühmt Euch keiner Schützenkünste. Euer Selbstlob sollt Ihr sparen.