მონა შემოდგა, მივეცი საქმესა გაკვირვებულსა;
ასმათის წიგნი მომართვა მე მეტად შეჭირვებულსა,
ეწერა: “გიხმობს შენი მზე შენ, მისთვის მოსურვებულსა,
მოდი, სჯობს მანდა ტირილსა, საქმესა ბედით ვებულსა”.

ვითა მმართებდა, ეგზომი რამცა ვით გავიხარეო!
შეღამდა, წავე, ბაღისა მე კარი შევიარეო;
სად ასმათ პირველ მენახა, მუნვე ჩნდა მდგომიარეო,
სიცილით მითხრა: “წამოვლე, მოგელის ლომსა მთვარეო”.

შემავლო სახლი, ნაგები კეკლუცად ბანის-ბანითა;
გამოჩნდა მთვარე ნათლითა გარე შუქ-მონავანითა,
ფარდაგსა შიგან მჯდომარე შესამოსლითა მწვანითა,
საკრძალავი და ღარიბი, უცხო პირით და ტანითა.

შევე, წავდეგ ნოხთა პირსა, მე დამიწყო ცეცხლმან შრეტად,
გულსა ბნელი განმინათლა, ზედა ლხინი ადგა სვეტად.
მას ბალიში შემოეგდო, მზისა შუქსა სჯობდა მეტად,
ჩემგან პირსა იფარვიდა, აიხედნის წამსა ჭვრეტად.

უბრძანა, თუ: “მოახსენე, ასმათ, დაჯდეს, ამირბარსა!”
მან ბალიში დამართებით დადვა მას მზედ საქებარსა.
დავჯე, მივეც გულსა ლხინი, საწუთროსა დამგმობარსა;
მიკვირს, სულნი რადღა მიდგან, ვიტყვი მისგან ნაუბარსა!

მიბრძანა: “ძოღან გეწყინა გაშვება უუბარისა,
მზემან გაყრითა დაგაჭნე, ვითა ყვავილი ბარისა:
დაგსჯიდა დენა ცრემლისა, ნარგისთათ ნაგუბარისა,
მაგრა ხამს ჩემგან სირცხვილი და რიდი ამირბარისა.

თუცა ჰმართებს დედაკაცსა მამაცისა დიდი კრძალვა,
მაგრა მეტი უარეა არა-თქმა და ჭირთა მალვა:
მე თუ ზე-პირ მიცინია, ქვე-ქვე მითქვამს იდუმალ ვა;
ძოღან ქალი გამოვგზავნე, ვქმენ მართლისა შემოთვალვა.

„Baß erstaunt ich, als mein Diener plötzlich in die Kammer trat.
Sieh! er brachte dem Verhärmten neue Nachricht von Asmath.
Und ich las: ‚Die Sonn ersehnt dich. Komm, da sie zu kommen bat.
Komm, das wird dich besser laben als die trübe Tränensaat.‘

Großes Glück ist wie ein Schrecknis. Ja, ich trug es bang und scheu.
Abends pocht ich an das stille Gartentor, mir nicht mehr neu;
hier empfing Asmath den Kömmling, der gewohnten Stelle treu.
‚Eil dich‘, sprach sie lächelnd, ‚Luna seufzte schon: Wo bleibt mein Leu!‘

Führte mich ins Schloß; da waren viel Terrassen und Balkone.
Nun erblickt ich meine Luna, blendend in der Strahlenkrone;
ganz in Grün gewandet, saß sie auf dem Purpurkissenthrone,
Antlitz und Gestalt ein holdes Wunder, dem ich gerne frone.

Bin, am Saum des Teppichs wartend, nimmermehr vergrämt, zerrissen.
Meine Seele strahlt im süßen Vorgefühl von Hochgenüssen.
Lichter als das Licht des Himmels ruht die Schönste auf den Kissen,
übt, die Hände vor den Augen, eine Schau mit Hindernissen.

Und Asmath befahl sie: ‚Biete Platz und Sitz dem Amirbar!‘
Neben ihr ließ ich mich nieder, die der Sonne Schwester war,
und empfand, mein Los verwünschend, dennoch Freude wunderbar.
So mich mein Bericht nicht tötet, stell ich, was sie sprach, euch dar:

‚Neulich‘, sprach sie, ‚warst du zornig, weil ich wortlos dich empfangen.
Wie die Blume ohne Sonne welkten darbend deine Wangen.
Zähren netzten die Narzissen, und dein Herz war gramverhangen.
Glaub mir, Amirbar, vor deinem Blick befiel mich Scham und Bangen.

Mädchenwürde vor dem Manne schweigt gebührlich und gedeihlich.
Doch ein heilig Leid verhehlen scheint mir hart und unverzeihlich.
Lächeln tarnte meinen Kummer, doch ein falsches Lächeln freilich.
Dir die Wahrheit zu erläutern, schickte ich Asmath dir neulich.