რა წამეკიდა, ყველაი წვრილად გიამბო ენითა,
მერმეღა გაბრჭევ მართალი მაგა გულითა ბრძენითა;
შენ მოგელოდი, მიმჭირდა მოლოდინითა შენითა,
ქვაბს ვეღარ გავსძელ, მინდორთა მოვლა მომინდა ცხენითა.

იმა ქედსა გარდავადეგ, შამბნი ისი მომეარნეს;
ერთი ლომი ერთი ვეფხი შეკრბეს, ერთად შეიყარნეს,
ჰგვანდეს რათმე მოყვარულთა, მათი ნახვა გამეხარნეს,
მათ რა უყვეს ერთმანერთსა, გამიკვირდეს, შემეზარნეს.

ქედსა გარდავდეგ, ლომ-ვეფხნი მოვიდეს ორგნით რებულნი, –
სახედ ვამსგავსე მიჯნურთა, ცეცხლნი დამევსნეს დებულნი, –
შეიყარნეს და შეიბნეს, იბრძოდეს გამწარებულნი,
ლომი სდევს, ვეფხი მიურბის, იყვნეს არ ჩემგან ქებულნი.

პირველ ამოდ ილაღობეს, მერმე მედგრად წაიკიდნეს:
თვითო ტოტი ერთმანერთსა ჰკრეს, სიკვდილსა არ დაჰრიდნეს;
გამოჰრიდნა ვეფხმან გული, – დედათა-მცა გამოჰრიდნეს! –
ლომი მედგრად გაეკიდა, იგი ვერვინ დაამშვიდნეს.

ლომსა დავუგმე ნაქმარი, ვარქვი: “არა ხარ ცნობასა,
შენ საყვარელსა რად აწყენ? ფუ მაგა მამაცობასა!”
ხრმალ-გამოწვდილი გავუხე, მივეც ლახვართა სობასა,
თავსა გარდავჰკარ, მო-ცა-ვკალ, დავჰხსენ სოფლისა თმობასა.

ხრმალი გავსტყორცე, გარდვიჭერ, ვეფხი შევიპყარ ხელითა;
მის გამო კოცნა მომინდა, ვინ მწვავს ცეცხლითა ცხელითა;
მიღრინვიდა და მაწყენდა ბრჭკალითა სისხლთა მღვრელითა,
ვეღარ გავუძელ, იგიცა მოვკალ გულითა ხელითა.

რაზომსაცა ვამშვიდებდი, ვეფხი ვერა დავამშვიდე,
გავგულისდი, მოვიქნივე, ვჰკარ მიწასა, დავაწყვიდე;
მომეგონა, ოდეს ჩემსა საყვარელსა წავეკიდე;
სულნი სრულად არ ამომხდეს, რად გიკვირს, თუ ცრემლთა ვჰღვრიდე!

„Laß mich dir genau berichten, was sich mit mir zugetragen;
dann sollst du, aus eigner Kenntnis, mir dein weises Urteil sagen.
Lange harrt ich dein, die harte Wartefrist schuf Mißbehagen;
aus der Höhle trieb’s mich: reiten wollt ich frank in Hain und Hagen.

Buschiges Gehölz durchquert ich, ritt den Höhenzug hinauf.
Sieh – ein Leu und eine Tigrin schweifen talher mit Geschnauf:
ein verliebtes Pärchen schien’s mir und ergötzte mich, glückauf!
Doch befremdlich ward ihr Schäkern und erschrecklich sein Verlauf.

Auf dem Hügelrücken steh ich, während sie den Hang erklimmen,
ja, ein Liebespaar! Mein innres Brennen fühl ich sanft verglimmen.
Doch die Brut fängt an zu raufen, wild, in fauchendem Ergrimmen,
er fällt an, sie weicht – schon spür ich, wie die Bestien mich verstimmen.

War’s zuvor nur derbes Tändeln, gehn sie jetzt wie rasend los,
mit gestreckter Pranke schmetternd, furchtlos und erbarmungslos.
Doch die Tigrin, eingeschüchtert, flüchtend, teilt des Weibes Los;
nach stürzt ihr der Leu im Sprunge, äugend, flackernden Gelohs.

Mich verdrießt des Löwen Dreistheit. ‚Narrenfratz!‘ ruf ich empört.
‚Die Geliebte prügeln? Wahrlich – eine Mannstat, unerhört!‘
Fahr ihn mit gezücktem Schwert an, todverachtend, wutbetört,
spalte ihm die Stirn, erlös ihn von der Welt, die uns verstört!

Fort den Stahl! herab vom Rosse! faß die Tigrin um den Leib!
Und die Bestie küssend, denk ich huldvoll ans geliebte Weib.
Doch die knurrt, umkrallt mich grausam, ihr im Arm ist kein Verbleib –
bis ich rasend ihr des Lebens Odem aus dem Schlunde treib.

Anfangs sucht ich sie zu bändigen; doch wie sie noch mehr entbrannte,
warf ich sie im Zorn zu Boden, schlug sie an die Felsenkante.
Da fiel mir mein Zwist mit Nestan ein, als sie sich von mir wandte …
Daß ich weine, nimmt dich wunder? Staune, daß ich nicht verbrannte!