ვინცა გზას ნახნის უცხონი, ჰმსახურებდიან, ჰყმობდიან,
მოვიდოდიან საჭვრეტლად, მას ზედა სტრფიალობდიან,
ეძნელებოდის გაშვება, გაყრასა ძლივ დასთმობდიან,
გზის ყოლაუზი მისციან, ჰკითხის რა, უამბობდიან.

მულღაზანზარს მიეახლა, ადრე დაჰლევს გზასა გრძელსა;
მინდორს ნახა სპა ლაშქართა და ნადირთა ჰგვანდეს მსრველსა,
ყოვლგნით ალყა შემოეკრა, მოსდგომოდეს გარე ველსა,
ისრიან და იზახიან, მხეცსა სჭრიან ვითა მჭელსა.

კაცი ემთხვია; მას ჰკითხა ამბავი მის ლაშქარისა,
უბრძანა: “ისი ვისია ხმა ზათქისა და ზარისა?”
მან უთხრა: ” ფრიდონ ხელმწიფე, მეფე მულღაზანზარისა,
იგი ნადირობს, შეუკრავს ნაპირი ველ-შამბნარისა”.

მათ ლაშქართაკე წავიდა მით უსახოთა ქცევითა,
გამხიარულდა; შვენება მის ყმისა ვთქვიმცა მე ვითა!
მისთა გამყრელთა დააზრობს, შემყრელთა დასწვავს მზე ვითა,
ნახოს, მჭვრეტელთა ახელებს, ტანი ლერწამობს რხევითა.

მათ ლაშქართა ყოლბსა შუა ორბი სითმე გარდმოფრინდა;
ყმამან ცხენით შეუტივა, გაამაყდა, არ შეშინდა,
შესტყორცა და ჩამოაგდო, დაეცა და სისხლი სდინდა,
გარდახდა და ფრთენი დასჭრნა, წყნარად შეჯდა, არ აქშინდა.

იგი რა ნახეს, მესროლნი სროლასა მოეშლებოდეს,
ალყა დაშალეს, მოვიდეს, მოეხვეოდეს, ბნდებოდეს,
იქით და აქათ უვლიდეს, ზოგნი უკანა ჰყვებოდეს,
ვერცა ჰკადრებდეს: “ვინ ხარო”, ვერცა რას ეუბნებოდეს.

მინდორსა შუა გორი დგა, ფრიდონ მას ზედა დგებოდა;
ღირსნი მას თანა სროლასა ორმოცი კაცი ჰხლებოდა;
მუნ დაემართა ავთანდილ, მას თანა ყოლბი ჰყვებოდა.
ფრიდონს უკვირდა: “რა ქმნესო”, მისთა სპათათვის წყრებოდა.

Fremde, die er traf am Wege, huldigten entzückt dem Holden;
dienstbereite Schaulust lockte sie zur Augenweide golden.
Ihn zu schaun, war Lust; zu scheiden, war Verlust, den sie nicht wollten;
sie geleiteten den Frager, dem sie liebreich Auskunft zollten.

Eilends naht er Mulgasansar, noch bevor’s dreimal getagt;
eine Kriegerschar gewahrt er vorn im Tiefland auf der Jagd.
Das Gefild umzingeln Treiber, munter lärmend, unverzagt;
ihre Pfeile mähn das Rotwild, wo es sich aus Büschen wagt.

Awthandil fragt einen Jäger: „Wer denn seid ihr und von wannen?
welch Gelärm, Gelauf und Stampfen? wem gehorchen diese Mannen?“
Drauf der Weidmann: „Herr Phridon ist’s, dem wir hier die Bogen spannen,
dessen hurtiger Treiberkette Hirsch und Gemsbock nie entrannen.“

Zu der Heerschar strebt der Ritter – welche Haltung und Gebärde! –
heitern Sinns! (Ob je ich seine Schönheit würdig schildern werde?)
Wer ihn mißte, fror; doch wer ihn sah, der saß am warmen Herde.
Rohrschlank von Gestalt, betörte er die Menschen dieser Erde.

Sieh! dem Jagdvolk hoch zu Häupten, kreisend schwebt ein Steppenaar.
Flugs treibt Awthandil sein Roß an, blickt empor, beherzt und klar,
schnellt den Pfeil von straffer Sehne, nimmt des Vogels Absturz wahr,
steigt vom Pferd in edler Ruhe, stutzt das blutige Flügelpaar.

Als die Jäger ihn erblickten, hielten sie im Schießen inne,
brachen durch den Kreis und gafften, ihnen schwanden schier die Sinne.
Sie umringten ihn und folgten, wie im Bann von Rausch und Minne,
fragten nicht: „Wer bist du?“, sprachlos, so, als ob ihr Blut gerinne.

Aus der Ebne stieg ein Hügel, dort gewahrte man Phridon.
Vierzig würdige Jagdgefährten standen rings um den Patron.
Awthandil ritt hin, begleitet von des Heervolks Augenfron.
Arg verdroß Phridon der Aufzug. Grimmig schalt er: „Welch ein Hohn!“

ფრიდონ მონა გამოგზავნა: “წა, ნახეო ისი სპანი,
რა ქმნეს, ალყა რად დაშალეს, სად წადიან ვითა ბრმანი?”
მონა ფიცხლა მოეგება, ნახა სარო, მორჩი ტანი,
დადგა, თვალნი გაურეტდეს, დაავიწყდეს სიტყვის თქმანი.

ავთანდილ ცნა, თუ: “ისია მოამბვედ ჩემად რებული.
– უთხრა: “არქვი შენს პატრონსა ეს ჩემი დავედრებული:
ვარ უცხო ვინმე ღარიბი, საყოფთა მოშორვებული,
ძმად-ფიცი ტარიელისი, თქვენს წინა მომგზავრებული”.

მონა წავიდა ფრიდონის თხრობად ამბვისა მისისად,
უთხრა: “მზე ვნახე მოსრული, ჩანს მანათობლად დღისისად;
ვაზრობ, იგიცა დაშმაგდენ, თუ ბრძენთა ნახონ ისი სად;
ვარ ძმაო ტარიელისი შეყრად ფრიდონის მქისისად.

რა ” ტარიელ” მოისმინა, ფრიდონს ჭირი უსუბუქდა,
თვალთა ცრემლნი გარდმოსცვივდეს, გული უფრო აუჩუქდა,
მონაქროლმან ვარდი დაზრა, წამწამთაგან ბუქი ბუქდა;
შეიყარნეს, ერთმანერთი მათგან იქო, არ გაუქდა.

ფიცხლა იგი ქედი ჩავლო, ჩაეგება ფრიდონ წინა;
რა შეხედნა, ესე თქვა, თუ: “თუ არ მზეო, ისი ვინ- ა?”
მას ჰმეტობდა, რაცა ქება მონისაგან მოესმინა;
ერთმანერთსა გარდაუხდეს, ლხინმან ცრემლი აფრქვევინა.

მოეხვივნეს ერთმანერთსა, უცხოებით არ დარიდონ;
თვით უსახოდ ფრიდონს ყმა და მოეწონა ყმასა ფრიდონ;
რა მჭვრეტელთა იგი ნახონ, მზე მათ თანა გააფლიდონ,
მომკალ, ბაზარს სხვა მათებრი ივაჭრონ რა, ანუ ყიდონ.

ფრიდონისებრნი მოყმენი ვინმცა ვით ვინ ეგებიან!
მაგრა მას ახლავს ქებანი, მართ მეტი არ მიხჰვდებიან;
მზე უჩინო იქმს მნათობთა, რა ახლოს შეიყრებიან,
დღისით ვერ ნათობს სანთელი და ღამით შუქნი ჰკრთებიან.

Sandte einen Knecht hinunter: „Hat mein Heer sich aufgelöst?
Wer hat blind die Reihn durchbrochen, jeden Schützenstand entblößt?“
Als der Knecht, das Feld vor Augen, auf den Pappelschlanken stößt,
bleibt er stumm und starr wie einer, der mit offnen Augen döst.

Awthandil begreift: der Mann ist seinethalben ausgesandt.
„Melde deinem Herrn, ein Wandrer käme her aus fernem Land“;
also spricht er zu dem Boten: „Sag ihm, wie ich mich genannt:
Freund und Bruder Tariels nenn mich, ihm vertraut und schwurverwandt.

Und der Melder eilt von dannen, senkt vorm König Blick und Stirn:
„Eine wahre Sonne fand ich, strahlend wie das Taggestirn;
ja, verwirren könnt sein Anblick selbst des Weisen Herz und Hirn.
Er grüßt Euch als Bruder Tariels. Alles scheint sich zu entwirrn.“

Schon beim Klang von Tariels Namen ist der Herrscher sanft versöhnt.
Nassen Augs, bewegten Herzens, hält er inne, seufzt und stöhnt.
Seine Rose friert, die Wimpern sind vom Schneewind feucht verschönt.
Bald begegnen sie einander. Beider Gruß und Preislied tönt.

Ungesäumt vom Hügel nieder eilt Phridon dem Gast entgegen,
blickt ihn an: „Die Sonne bringst du, bist ihr Abbild und ihr Segen!“
Sieht ihn schöner als des Knechtes Schildrung, stolz und überlegen;
beide sitzen ab und fühlen Tränen süß das Herz erregen.

Unbefangen sich umfangend, ob sie sich auch Fremde sind,
schauen sie sich gegenseitig, voll Bewundrung, holdgesinnt,
daß die Sonn, beschämt und neidvoll, musterndem Vergleich entrinnt.
Köpft mich, wenn auf Sklavenmärkten jemand derlei Wunder findt!

Welcher Held bestünde neben dem erhabnen Herrn Phridon?
Awthandil besiegt den Sieger, heischt des höhern Lobes Lohn.
Spricht die Sonn, den Stern verdunkelnd, nicht jedwedem Gleichnis Hohn?
Keine Kerze loht bei Tage, nur bei Nacht weiß sie zu lohn.

ცხენთა შესხდეს, გაემართნეს, ფრიდონისსა მივლენ სრასა.
დაიშალა ნადირობა, მოეშალნეს მხეცთა სრვასა;
ავთანდილის ჭვრეტად სპანი იქით-აქათ იქმენ ჯრასა,
თქვეს : “ასეთი ხორციელი შეუქმნია რაგვარ რასა?”

ყმა ფრიდონს ეტყვის : “ისწრაფი, ვიცი, ამბვისა თხრობასა,
გიამბო, ვინ ვარ, სით მოვალ, – ვინათგან ჰლამი ცნობასა, –
ანუ სით ვიცნობ ტარიელს, ანუ რად ვიტყვი ძმობასა,
იგი ძმად მიხმობს, ძმა ხარო, თუცა ძლივ ღირს ვარ ყმობასა.

მე ვარ ყმა როსტან მეფისა, მოყმე არაბეთს ზრდილობით,
დიდი სპასპეტი, სახელად მიხმობენ ავთანდილობით,
ძე დიდებულთა დიდ-გვართა, ზრდილი მეფეთა შვილობით,
საკრძალავი და უკადრი, მყოფი არვისგან ცილობით.

დღესა ერთსა მეფე შეჯდა, ნადირობას გამოვიდა;
მინდორს ვნახეთ, ტარიელი, ცრემლთა ღვრიდა, ველთა რწყვიდა,
გაგვიკვირდა, გვეუცხოვა, ვაწვიეთ და არ მოვიდა,
ჩვენ გვეწყინა, არ ვიცოდით, მას თუ ცეცხლი რაგვარ სწვიდა.

მეფემან სპანი შეპყრობად შეუზახნა და წყრებოდა;
მან უჭირველად დახოცნა, ომი არ მისჭირდებოდა,
ზოგსა მხარ-თეძო დაჰლეწა და ზოგთა სული ჰხდებოდა;
მუნღა ცნეს, ეტლი მთვარისა რომე არ დაბრუნდებოდა.

მათ სპათაგან ვერ-შეპყრობა ცნეს მეფეთა მეტად მწყრალთა,
თვით შესხდეს და შეუტივეს ამაყთა და არას მკრძალთა.
რა ტარიელ მეფე იცნა, მუნღა დაჰკრთა მათთა ხრმალთა,
ცხენსა მისცნა სადავენი, დაგვეკარგა წინა თვალთა.

ვძებნეთ და კვალი ვერ ვპოვეთ, დავსწამეთ ეშმაურობა.
მეფე დაჭმუნდა, დაშალა სმა, ნადიმობა, პურობა.
მე ვეღარ გავსძელ მისისა ამბვისა არ-დასტურობა,
გამოვიპარე საძებრად: მწვიდა ცეცხლი და მურობა.

Beide sprangen in den Sattel, ritten zu des Königs Schloß.
Unterbrochen ward das Weidwerk, niemand rannte mehr und schoß,
Jägertruppe ward zur Gruppe, die des Kömmlings Glanz genoß.
„Welch ein Werk der Schöpfung!“ Alle staunten, Ritterschaft und Troß.

Awthandil sprach: „Edler König, sicher ist nun dein Begehr,
daß ich dir mein Hiersein deute und mein Wer und mein Woher,
meine Bruderschaft mit Tariel und Bekanntschaft und Verkehr
(wahrlich: dem ich kaum zum Sklaven tauge, Bruder nennt mich der!).

In bin Awthandil, der Ritter, König Rostewans Vasall,
Sproß von hohem Adelsstamme und Arabiens Feldmarschall,
gleich dem Königssohn erzogen, dort am Hof, mit Buch und Ball,
achtungheischend, furchtgebietend, trotzig stets und überall.

Rostewan ritt eines Tages froh mit Hof und Heervolk jagen.
In dem Wildgrund sahn wir Tariel tränenvoll und einsam klagen.
Sehr verwundert luden wir ihn zu uns; er hat’s ausgeschlagen.
Da wir seine Not nicht ahnten, so verdroß uns sein Betragen.

Ihn zu fassen, gab der König nun Befehl in höchster Wut.
Tariel schlug die Häscher mühlos, hieb sie furchtbar bis aufs Blut:
Schulterblätter, Hüften schmetternd, zollte uns sein Zorn Tribut.
Da erfuhr man, daß die Mondbahn anzutasten wehe tut.

Daß die Mannen flohn, gewahrte Rostewan, begann zu toben,
sprang aufs Pferd, ihm nachzureiten, jagte, daß die Funken stoben.
Jener sah: ein Fürst! und wollte nicht an ihm sein Schwert erproben,
ließ dem Roß die Zügel schießen, schwand, wie ins Gewölk enthoben.

Nach vergebnem Suchen wähnten wir, daß es ein Unhold sei.
Rostewan, verstimmt, entsagte aller Lust und Schwelgerei.
Doch von Stund an fühlt auch ich mich nicht mehr wohl und sorgenfrei,
bis ich aufbrach, heiß vor Unrast, daß mein Forschen wohlgedeih.

იგი ვძებნე წელსა სამსა არ ვიამე არცა ძილი.
მათ მასწავლეს, ხატაელნი ვნახენ მისგან დაკოდილი;
ვპოვე ვარდი მოყვითანე, შუქ-მკრთალი და ფერ-მიხდილი,
შემიტკბო და შემიყვარა, ვითა ძმა და ვითა შვილი.

ქვაბნი წაუხმან დევთათვის, სრულად გაჰმესისხლებია;
მუნ ასმათ ახლავს მარტოსა, სხვა არვინ უახლებია;
მას მუდამ ძველი ცეცხლი სწვავს, არ ახალ, არ ახლებია,
ვა ჰმართებს მისსა გაყრილსა, შავი ხლა თავსა ჰხლებია.

ქალი მარტო ქვაბსა შიგან ზის მტირალი, ცრემლ-ნაწთომი;
ყმა ნადირსა უნადირებს, ლომის ლეკვსა ვითა ლომი,
მიართვამს და აგრე არჩენს იგი ერთგან ვერ-დამდგომი,
მისგან კიდე სანახავად არა უნდა კაცთა ტომი.

მე უცხოს უცხო მანატრა მოსმენა სანატრელისა,
მითხრა ამბავი მისი და მისისა სასურველისა.
რა ჭირნი დათმნა, ვერ იტყვის აწ ენა ესე ხელისა,
ჰკლავს სურვილი და ვერ-ჭვრეტა მისისა დამმარხველისა.

ვითა მთვარე დაუდგომლად იარების, არ დადგების;
მასვე ცხენსა შენეულსა ზის, აროდეს გარდაჰხდების;
არას ნახავს პირ-მეტყველსა, ვით ნადირი კაცთა ჰკრთების.
ვა მე, მისსა მგონებელსა, ვა მას, ვინცა მისთვის კვდების!

მის ყმისა ცეცხლი მედების, დამწვა ცეცხლითა მისითა;
შემებრალნეს და გავშმაგდი, გავხე ცნობითა ვისითა;
მომინდა მისთა წამალთა ძებნა ზღვითა და ქვიშითა;
შევიქეც, ვნახენ მეფენი, მყოფნი გულითა მქისითა.

დავეთხოვე და გამიწყრა, მეფე მიეცა ჭმუნვასა.
დავყარენ ჩემნი ლაშქარნი, მით იზახიან მუნ ვასა;
გამოვიპარე, დავეხსენ სისხლისა ცრემლთა წურვასა,
აწ ვეძებ მისთა წამალთა, ვიქმ იქით-აქათ ბრუნვასა.

Und fast schlaflos bin drei Jahr ich durch die weite Welt gehetzt;
endlich halfen mir Chatajer (einer war von ihm verletzt);
die vergilbte Rose fand ich, die ermattete, zuletzt:
wie ein Vater, wie ein Bruder hat mich Tariel hold geletzt.

Ungeheuern hat er eine Grottenwohnstatt abgerungen,
nur Asmath ist dem Verlaßnen treu als Dienstmagd beigesprungen.
Er bleibt heiß von seinem alten, ungelöschten Weh durchdrungen.
Wem er fehlt, des Haupt ist trauernd wie von schwarzem Tuch umschlungen.

Einsam in der Höhle hausend, wartet weinend sein die Magd;
wie ein Leu die Jungen füttert, bringt er Wildbret von der Jagd,
wirft die Beute hin und schwindet, von unseliger Scheu geplagt.
Duldet um sich nur das Mädchen, hat der Menschheit längst entsagt.

Mir, dem Fremden, hat der Fremde seine düstre Mär erzählt,
sprach mir auch von der Begehrten, die er seinem Schwur vermählt.
Ohnmacht hindert mich, zu schildern, welche Marterpein ihn quält:
Sehnsucht nach der Fernentrückten, die er zum Gemahl erwählt.

Unstet stets und flüchtig, gleicht er jenem Wandelgeist, dem Mond,
nie vom Roß (das du ihm schenktest) lösbar, ewig rittgewohnt,
weltscheu, von dem Wahn durchdrungen, daß kein menschlich Wort sich lohnt.
Weh mir treuem Freund und wehe ihr, die sich für ihn nicht schont!

Meine Seele flammt im Feuer jenes leidumlohten Recken;
Mitleid ließ das Herz am Herzen wie das Licht am Licht anstecken.
Landbereisend, meerumkreisend sucht ich Abhilf seinem Schrecken.
Heimgekehrt, sah ich den Fürsten und die Fürstin Galle lecken.

Meine Bitt um neuen Urlaub stieß auf bitterstes Verbot.
Drum verließ ich meine Mannen, ließ sie, ach, in Seelennot;
heimlich ging ich fort, entkam so Tränenströmen blutigrot.
Allwärts such ich Tariels Rettung, wie der Hungernde das Brot.

შენი მან მითხრა ამბავი მისგან ძმობისა შენისა,
აწ მიპოვნიხარ უებრო, შენ – საქებელი ენისა;
გამომირჩიე, სით მიჯობს ძებნა მის მზისა ზენისა,
მისთა მჭვრეტელთა ლხინისა, ვერ-მჭვრეტთა ამაზრზენისა”.

აწ ფრიდონ იწვის სიტყვითა მის ყმისა ნაუბარითა;
ორნივე სწორად მოსთქმიდეს მოთქმითა საქებარითა,
გულ-ამოსკვნილნი გულითა ტირან ვერ-დამთმობარითა,
მუნ ვარდსა წყლითა ცხელითა რწყვენ ტევრთა საგუბარითა.

ლაშქართა შიგან შეიქმნა ხმა ტირილისა დიდისა,
ზოგთაგან ხოკა პირისა, ზოგთაგან სრევა რიდისა.
ფრიდონ ტირს, მოსთქვამს ხმა-მაღლად, გაყრილი წლისა შვიდისა:
უხანობა და სიცრუვე, ვა, საწუთროსა ფლიდისა!

ფრიდონ მოსთქვამს: “რა შეგასხათ, ვერ-საქებო, ვერ-სათქმელო!
ხმელთა მზეო, სამყაროსა მზისა ეტლთა გარდამხმელო,
მოახლეთა სალხინოო, სიცოცხლეო, სულთა მდგმელო,
ცისა ეტლთა სინათლეო, დამწველო და დამანთქმელო!

რა მოგეშორვე, მას აქათ სიცოცხლე მომძულვებია;
თუცა შენ ჩემად არა გცალს, მე შენთვის მომსურვებია;
შენ უჩემობა ლხინად გიჩს, მე დია მიმჭირვებია,
ოხერ სიცოცხლე უშენოდ, სოფელი გამარმებია!”

ფრიდონ თქვნა ესე სიტყვანი მოთქმითა შვენიერითა;
სული დაიღეს, დადუმდეს, მივლენ არ თურე ღერითა.
ავთანდილ მჭვრეტთა აშვენებს ტურთითა აერ-ფერითა,
მელნისა ტბათა მიჯარვით ჰბურავს გიშრისა ჭერითა.

ქალაქს შევიდეს, მუნ დაჰხვდა სრა მოკაზმული სრულითა,
სახელმწიფოთა ყოვლითა გასაგებლითა სრულითა;
მონანი ტურფად მოსილნი წესითა იყვნეს რულითა!
შეჰფრფინვიდიან ავთანდილს გულითა სულ-წასულითა.

Er hat mir von dir berichtet und von eurer Bruderschaft.
Preisenswerter! heut erkenn ich dich in deiner Pracht und Kraft.
Gib mir Rat: wo such ich jene Sonnenschönste märchenhaft,
die als Gegenwart beseligt, als Verlornes Leiden schafft!“

Drauf sprach auch Phridon vom Recken, führte Tariels Reden an,
beide klagten wie im Zweiklang: mannhaft bleibt im Schmerz der Mann.
Und der ungeduldigen Herzen trüber Wettgesang hub an,
bis vom Wimpernhain gestautes Naß auf Rosenwangen rann.

Aus den Kriegerscharen brach nun manch verhaltner Klagelaut.
Schmerz zerreißt hier Festgewänder, Blut von wunden Wangen taut.
Hört des Königs Stimme jammern, mächtig und vom Gram gerauht:
„Weh! auf Hohn ist und auf Wortbruch diese falsche Welt gebaut!“

„Wie denn“, ruft Phridon, „wie soll ich preisen (wär’s denn gar so leicht?)
dich, du Erdensonne, welcher nun die Himmelssonne weicht!
Glückhaft Lebensbanner, segnend jeden, der sich dir vergleicht,
du belichtest, du vernichtest, wen dein Strahlenarm erreicht!

Bin des Lebens überdrüssig, seit das Leben uns getrennt.
Will dich sehn, ob deine Seel auch keine Muße für mich kennt.
Vielleicht nennst du Glück die Trennung, die mein Herze Unglück nennt.
Ohne dich heißt Dasein Fernsein, wüst scheint alle Welt und brennt.“

Da Phridon in Klagen ausbricht, klingt es wie des Sängers Leier;
lauschend schweigt das Hofgefolge, wie bei einer Trauerfeier.
Awthandil verschönt den Weltschmerz; wer ihn sieht, der atmet freier;
doch die schwarzen Seen der Augen schließt alsbald der Wimpernschleier.

In die Stadt gelangt, empfängt sie der erhabenste Palast,
der Phridons Gemach und Hofstaat samt dem Wesirat umfaßt.
Seneschall und Truchseß warten auf in dienstbereiter Hast,
und das Höflingsvolk bewundert offnen Munds den schmucken Gast.

შევიდეს და დიდი შექმნეს ჯალაბობა, არ ხალვათი:
იქით-აქათ დიდებულნი წარიგებით ათჯერ ათი;
თვით ორნივე ერთგან დასხდეს; ვითა ვინ თქვას ქება მათი!
ბროლ-ბადახშსა აშვენებდა ზოგან მინა, ზოგან სათი.

დასხდეს, შეიქმნა პურობა, გაამრავლებდეს მახალსა,
უმასპინძლებდეს ავთანდილს, ვითა მზახალი მზახალსა,
მოიღებდიან ჭურჭელსა ტურფასა, ახალ-ახალსა,
მაგრა მის ყმისა მჭვრეტელთა გული მიეცა, გლახ, ალსა.

მას დღე სვეს, ჭამეს, გარდახდა ნადიმი მსმელთა დასისა.
გათენდა, ბანეს ავთანდილ, რიცხვი ძეს მუნ ატლასისა,
შესამოსელი შეჰმოსეს დრაჰკნისა ბევრ-ათასისა,
შეარტყეს წელთა სარტყელი, დაუდებელი ფასისა.

ყმამან დაყვნა დღენი რამე, თუცა ყოვნას ვერა სთმობდა,
ფრიდონს თანა ნადირობას გავიდის და თამაშობდა,
სწორად ჰხოცდა შორს და ახლოს, თუ რას ხელსა მიაპყრობდა,
მისი სროლა მშვილდოსანსა ყველაკასა აწბილობდა.

ყმა ფრიდონს ეტყვის: “გესმოდეს ჩემი აწ მონახსენები:
მე შენი გაყრა სიკვდილად მიჩს და მით თავსა ვევნები,
მაგრა არა მცალს დღე-კრულსა, ცეცხლი მწვავს მოუთმენები,
გზა გრძელი, საქმე სასწრაფო მიც, დია დავეყენები.

მართალ-ა, შენი გამყრელი თვალი თუ ცრემლსა ღვრიდესა,
დღეს წაუვალი ვერა ვარ, მით ცეცხლი სხვაცა მწვიდესა;
დგომა მგზავრისა ცთომაა, კარგსა იქმს, თავსა სწვრთიდესა;
სადა გინახავს იგი მზე, წამომყევ ზღვისა კიდესა”.

ფრიდონ უთხრა: “დასაშლელი ჩემგან არა არ გეთხრობის;
ვიცი, რომე აღარა გცალს, შენ ლახვარი სხვა გესობის:
წადი, ღმერთი გიწინამძღვრებს, შენი მტერი დაემხობის,
მაგრა თქვი, თუ უშენობა ჩემგან ვითა დაითმობის?

Tafelnd mit den Herren prassen Ingesind und Hintersassen;
rechts und links sieht man der Kämmrer zehnmal zehn sich niederlassen.
Fürst und Gast vereint; ihr Festprunk läßt sich kaum in Worte fassen.
Diamant und Blutrubin muß neben dem Achat verblassen.

Alles saß und aß und schmauste, trank schon ungezählten Trunk;
Awthandil trank mit, als gält es Hochzeit und Verschwägerung.
Glanz auf Schalen, Goldpokalen spiegelte erlesnen Prunk.
Ach, die Herzen all bestrickte Awthandil, begnadet, jung.

Nachts verstummte, spät beendet, das Geschmaus und Trinkgelage.
Awthandil, im Marmorbecken badend, labte sich vor Tage.
Vorgesorgt war, daß er reichsten Atlasstoff am Leibe trage,
daß er sich den feinsten Gürtel fürstlich um die Hüften schlage.

Blieb acht Tage, doch schon trieb ihn Ungeduld und Zielbegier;
folgte oft Phridon zum Ballspiel, ritt auch mit ins Jagdrevier.
Seinem Pfeil entging kein nahes und kein fernes Waldgetier.
Seine Schützenkunst tat Wunder; niemand nahm es auf mit ihr.

Zu Phridon sprach nun der Ritter: „Hör, was ich dir sagen muß.
Dich zu lassen, dich zu missen, ist ein Schmerz und ein Verdruß.
Doch mich stachelt jener andre, drangvoll brennende Beschluß.
Aufbruch gilt! sonst überholt mich Säumigen der Dinge Fluß.

Wer laut klagt, von dir sich trennend, der beklagt sich wohl mit Recht.
Doch ich muß noch heut von dannen, als des eignen Kummers Knecht.
Der saumselige Wandrer, glaub mir, der oft haltmacht, wandert schlecht.
Führ zum Strand mich, wo die Schönste schwand (o wer sie wiederbrächt!).“

Drauf Phridon: „Dich, Freund, vom Aufbruch abzuhalten, ziemt mir nicht,
weiß ich doch, daß dich die Spitze eines andern Speeres sticht.
Zieh denn hin, Gott halte über deine Feinde streng Gericht!
Sag ein Trostwort mir zum Abschied, also will’s die Freundespflicht.