წავიდა ვითა ისარი კაცისა მშვილდ-ფიცხელისა.
რა ქაჯეთს შეხდა, ქმნილ იყო ოდენ ბინდ-ბანდი ბნელისა.
უჩინოდ შევლო სიმრავლე მოყმისა, კართა მცველისა,
მას მზესა ჰკადრა ამბავი მისისა სასურველისა.

ციხისა კარნი დახშულნი შევლნა მართ ვითა ღიანი,
შევიდა ზანგი პირ-შავი, თმა-გრძელი, ტან-ნაბდიანი;
იგი მზე დაჰკრთა, ეგონა სამისო რამე ზიანი,
შეცვალა ვარდი ზაფრანად, ლაჟვარდის-ფერად – იანი.

ზანგმან უთხრა: “ვინ გგონივარ, ანუ აგრე რად დაჰბნდები?
მე ვარ მონა ფატმანისი, თქვენს წინაშე ნამგზავრები;
ამა წიგნმან გამამართლოს, არ ტყუილად გეუბნები,
მზისა შუქნი მოიცადენ, ვარდო, ადრე ნუ დასჭნები!”

პირ-მზე გაჰკვირდა ფატმანის ამბვითა საკვირველითა,
ნუშნი გააპნა, შეიძრნეს სათნი გიშრისა წნელითა.
მას იგი წიგნი მონამან მისცა თავისა ხელითა;
იკითხავს, სულთქვამს, უსტარსა ალტობს ცრემლითა ცხელითა.

მონასა ჰკითხა: “მიამბე, ვინ არის ჩემი მძებნელი?
ანუ ვინ მიცის ცოცხალი, მიწასა ზედა მტკებნელი?”
მან მოახსენა: “ვიკადრებ, რასცა ოდენ ვარ მცნებელი,
რა წამოსრულ ხარ, მას აქათ შენგან ჩვენია მზე ბნელი.

ფატმანის გული მას აქათ ლახვართა შენახევია;
მას რომე ცრემლი სდენია, ზღვათაცა შენართევია;
მე ერთხელ შენი ამბავი მისთვის კვლა მიმირთმევია,
ღმერთსა ვიმოწმებ, მას აქათ ტირილი არ დაჰლევია.

აწ ვინმე მოყმე მოვიდა შვენიერითა პირითა,
მან უთხრა წვრილად ყველაი, თქვენ ხართ რითაცა ჭირითა.
იგია შენი მძებნელი მკლავითა ვითა გმირითა;
მე გამოგზავნეს, დამვედრეს სწრაფა სწრაფითა ხშირითა”.

Durch Gewölk und Weiten sausend, gleich dem abgeschoßnen Pfeile,
langt er an im Land der Kadshen grad zur ersten Dämmerweile,
schleicht unsichtbar durch die Tore, durchs Geheg der Truppenteile
und erreicht die Lichtverklärte, Grüße bringend, ihr zum Heile.

Körperlosen Schrittes wandelnd durch verschloßne Tür und Wand,
trat der Zaubrer, kraus und zottig, ein in wallendem Gewand,
wo die Schöne, arg erschrocken, rasch den Schleier um sich wand,
safranbleich die Rosenwangen, Veilchenaugen abgewandt.

„Du verkennst mich“, sprach der Schwarze, „da dein Aug entgeistert blickt.
Phatma hat mit guter Botschaft mich zu dir hier hergeschickt.
Möge dieser Brief bekräftigen, daß kein Lügner dich bestrickt.
Harre deiner Sonne, Rose, unverwelkt und ungeknickt!“

Nachrichten von Phatma? Wie staunt da die sonnenschöne Maid!
Öffnete die schwarzbewimpert großen Mandelaugen weit;
nahm dem Boten die Epistel aus der Hand. O Lust und Leid!
Tief aufseufzend las sie, Tränen würzten ihr die Seligkeit.

Und sie bat: „Erzähl mir bündig, wer mich sucht. Wer ist der Held?
Woher weiß er, daß ich lebe, daß die Erde mich noch hält?“
Er versetzte: „Was mir kund ist, sei auch dir nun nicht verhehlt.
Mit dir schied von uns die Sonne, die uns sonst den Tag erhellt.

Phatma, glaub’s, ist wie von Speeren hingestreckt seit jener Stunde,
und es strömt zu trüben Meeren Blut aus ihrer Herzenswunde.
Einmal bracht ich schon von deinem Turmgemach ihr böse Kunde.
Gott, mein Zeuge, weiß: seit damals tönt nur Klag aus ihrem Munde.

Neulich kam ein fremder Ritter, hohen Wuchses holde Schau;
ihm erzählte sie dein bitter Schicksal, wahrhaft und genau.
Er ist’s, der dich sucht, der Wackre, seine Klinge führt er rauh.
Edle Frau, die beiden sandten stracks mich her zum Kadshen-Gau.“