მას მიჰხვდა წვერი სადგურად მაღლისა მთისა დიდისა,
გამოჩნდა მუნით მინდორი, სავალი დღისა შვიდისა.
მის მთისა ძირსა წყალი დის, არად სანდომი ხიდისა,
ორგნითვე ტყესა შეეკრა ნაპირი წყლისა კიდისა.

ზედ წაადგა, შეექცევის, დროთა, დღეთა ანგარიშობს;
თვენი ესხნეს ორანიღა, ამად სულთქვამს, ამად იშობს;
“ვაჲ თუ საქმე გამიმჟღავნდეს! – კვლა ამისთვის გულ-მოშიშობს, –
ავსა კარგად ვერვინ შესცვლის, თავსა ახლად ვერვინ იშობს”.

საგონებელი შეექმნა დადგა საქმისა მრჩეველად,
თქვა: “თუ დავბრუნდე, ეზომი ხანი რად დავყავ მე ველად?
ჩემსა რა ვჰკადრო მნათობსა, ვიყავ რად დღეთა მლეველად,
მისი ვერა ვცნა ჭორადცა, ვარ ვისთა გზათა მკვლეველად?

თუ არ დავბრუნდე, საძებრად დავყვნე სხვანიცა ხანანი,
რომელსა ვეძებ, ვერა ვცნნე ამბავნი მე მისთანანი,
დრო გარდაუწყდეს შერმადინს, მიჰხვდენ ღაწვისა ბანანი,
მივიდეს, ჰკადრნეს მეფესა საქმენი დასაგვანანი!

უამბოს ჩემი სიკვდილი, თვით ჩემგან დავედრებული,
მათ შექმნან გლოვა-ტირილი, ქმნან საქმე გამწარებული,
მერმე მივიდე ცოცხალი მე, სხვაგან სადმე რებული!”
ამას იგონებს ტირილით გონება-შეიწრებული.

იტყვის: “ღმერთო, სამართალნი შენნი ჩემთვის რად ამრუდენ?
მე ეზომნი სიარულნი კიდე რად, გლახ, გამიცუდენ,
გულით ჩემით სიხარულნი აღჰფხვრენ, ჭირნი დააბუდენ?
დღეთა ჩემთა ცრემლნი ჩემნი ვერაოდეს დავიყუდენ”.

კვლაცა იტყვის: “დათმობა სჯობს”, და თავსავე ეუბნების:
“დღეთა მეტად ნუ მოჰკვდები, გული ჩემი ნუ დადნების,
უღმრთოდ ვერას ვერ მოვაწევ, ცრემლი ცუდად მედინების,
განგებასა ვერვინ შესცვლის, არ-საქმნელი არ იქმნების”.

Trovò rifugio sul pendio d’un monte alto e massiccio da cui
spaziava il guardo su sì vasta piana, che a correrla
chiedeva sette giorni. Ai piè del monte c’era un fiume
impervio a ponti, le cui rive fino all’acqua erano boschi.

Poi salì in vetta, si fermò, e fe’ la conta dei restanti
giorni: due mesi. Sospirò, ma non di gioia. “O potess’io
sciogliere l’enigma!” Al pensiero ancora vacillò la speme:
non uomo può voltare male in bene o di sua man rinascer.

Fattosi pensoso, disse in cuor suo: “Se costì torno,
a che è servito aver speso tutto ‘sto tempo in giro?
Con che faccia dirò alla stella che ho sprecato i giorni miei?
Neppure vaghi indizi ho trovato di chi non ho trovato.

Ma se non riedo e dello sconosciuto non mi giunge nuova,
ancor più a lungo dovrò darmi alla ricerca e allora,
ove sia il termine scaduto che gli è noto, Scermadìn
si recherà dal re in gramaglie ad annunciar, come conviene e

obbligo gli corre, che son morto. Ci saran lutto e pianto,
ché tragica sarebbe lor simile sorte. E a questo punto
spunta il redivivo dal vano giro per l’immensa terra…?”
Tali le angosce di mente ormai allo stremo.

Dio mio! -disse- “Perché devii da me la tua giustizia?
Perché avrei corso mille e mille miglia invano? Poiché
m’hai gioia tolta dal cuor che or è di mestizia nido,
pinagerò fin che mi sian per sempre gli occhi asciutti.”

Poi: “E’ meglio attndere, non serve morir un solo giorno
prima, non mi s’abbatta spirto. Senza di Dio l’aiuto
nulla posso e vano è il pianto. Niun può mutar ciò che in cielo
è scritto, e niun ha lungo il brsccio sì da scriverci suso.”

თავს უთხრა: “მოკვე, გიჯობსო სიცოცხლეს აუგიანსა;
მიხვალ, დაგხვდების თინათინ, – ანათებს დღესა მზიანსა, –
გკითხოს მის ყმისა ამბავი, რა გმართებს ვაგლახიანსა?”
იგონებს წამ-წამ, მიჰყვების ტყის პირსა შამბნარ-წყლიანსა.

“ყოვლნი არსნი ცათ ქვეშეთნი ერთობ სრულად მომივლიან,
მაგრა საქმე მის კაცისა ვერასადა შემიგნიან;
უღონიოდ მართალ იყვნეს, რომელთაცა ქაჯად თქვიან.
აწ ტირილი არას მარგებს, ცუდად ცრემლნი რასა მდიან?”

მთით ჩამოვიდა ავთანდილ, გავლო წყალი და ტყენია,
მინდორს აცორვებს ტაიჭსა, შეჟრენით მონაწყენია.
გასცუდებოდეს მკლავნი და მისნი სიამაყენია,
ბროლისა ველსა სტურფობდეს გიშრისა მუნ საყენია.

მობრუნება დააპირა, სულთქვნა, მერმე ივაგლახა,
მას მინდორსა დაემართა, გზა თვალითა გამოსახა;
თვესა ერთსა სულიერი კაცი არსად არ ენახა,
მხეცნი იყვნეს საშინელნი, მაგრა არა შეუზახა.

თუცა მხეც-ქმნილი ავთანდილ გულ-ამოსკვნით და კვნესით- ა,
ეგრეცა ჭამა მოუნდის ადამის ტომთა წესითა,
ისრითა მოკლის ნადირი, როსტომის მკლავ-უგრძესითა,
შამბისა პირსა გარდახდა, ცეცხლი დააგზო კვესითა.

ცხენსა მისცა საძოვარი, ვირე წვადი შეიწოდეს;
ექვსნი რამე ცხენოსანნი, ნახა, მისკენ მოვიდოდეს;
თქვა, თუ: “ჰგვანან მეკობრეთა, თვარა კარგი რამც იცოდეს!
აქა კაცი ხორციელი კვლა ყოფილა არაოდეს”.

ხელთა ჰქონდა ისარ-მშვილდი, მათკე მივა მხიარული.
ორთა კაცთა წვეროსანთა ყმა მოჰყვანდა უწვერული,
თავსა იყო დაკოდილი, შეებნიდა სისხლსა გული,
ტიროდეს და იჭირვოდეს, ცოტა ედგა მას, გლახ, სული.

Poi: “Miglior t’è morte d’ignobili vita. Se vai da colei che
il dì rischiara già di luce chiaro, dell’iignoto prode
ti chiederà, non certo sazia di pietose scuse.”
Così assorto, s’avviò al bosco ed alle paludose canne.

Ogni creatura sotto il cielo viva mi è sfilata innanzi
una ad una, non v’ha dubbio; ma nulla in alcun sito
riesco a saper di quello sconosciuto. Parla dunque il ver
chi lo ritiene un Kagi, e allora è la mia angoscia vana.”

Scese dal monte, traversò il fiume e la foresta, e il destiero
mise a galoppare ver la piana. Il murmre dell’acqua e
lo stormir di fronde gli erano molesti, le forze esauste
e stremo orgoglio.Eppure il viso fea l’incolta barba bello.

Gemendo, decise di tornare. Corse con occhio inquieto
l’intera via senza vedere un volto umano
per un intero mese, ma solo bestie mostruose
e feroci che non ritenne di sue frecce degne.

Feroce anch’egali d’amorose pene, nondimeno sentì
alla lunga fame -ché in fin dei conti discendea da Adamo-
e tese l’arco più di Rostòm provetto. Smontò di sella ai
bordi d’un canneto e accese poi con l’acciarino il fuoco.

Diede libera briglia a pascolo al cavallo mentre il pranzo
friggeva. E allora, propio allora, vide il prode tre tizi
farsi avanti. “Se non banditi,” -pensò- “che saran d’altro?
Mai sembianze umane ingentilirono ‘sta plaga.”

Mosse loro incontro col sorriso al viso ma le frecce e
l’arco in ougno. Due di tre,barbuti (e di gemiti sonori),
reggevano un imberbe giovinetto fero al capo,
nel cui petto più non pulsava il cor, di sangue ormai depleto.

უყივლა, თუ: “ძმანო, ვინ ხართ? მეკობრეთა დაგამსგავსენ!”
მათ მიუგეს: “დაგვიწყნარდი, გვიშველე რა, ცეცხლნი ავსენ,
ვერა გვარგო, მოგვიმატენ, ჭირნი ჭირთა მოგვისავსენ,
სატირელნი მოგვიტირენ, ღაწვნი შენცა დაიმხავსენ”.

ავთანდილ მიდგა, ეუბნა მათ კაცთა გულ-მდუღარეთა;
მათ უთხრეს მათი ამბავი, ტირილით მოუბარეთა:
“ჩვენ ვართო ძმანი სამნივე, მით ვიდენთ ცრემლთა მწარეთა,
დია გვაქვს ციხე-ქალაქი ხატაეთს არე-მარეთა.

კარგი გვესმა სანადირო, ნადირობას წამოვედით,
გვყვეს ლაშქარნი უთვალავნი, წყლისა პირსა გარდავხედით,
სანადირო მოგვეწონა, თვესა ერთსა არ წავედით,
ვჰხოცდით მხეცსა უზომოსა მინდორით და მთით და ქედით.

ჩვენ სამთა ძმათა ჩვენთანა მესროლნი დავაწბილენით,
მით ერთმანერთსა სამნივე ჩვენ კიდე დავეცილენით:
მე უკეთ მოვჰკლავ, მე გჯობო, სიტყვანი ვავაქილენით,
ვერ გავაჩინეთ მართალი, ვისარჩლეთ, ვითაკილენით.

დღეს ავყარენით ლაშქარნი, სავსენი ირმის ტყავითა,
ვთქვით: “გავაჩინოთ მართალი, ვინ ვსჯობთ თავისა მკლავითა,
თავსა ვეახლნეთ მარტონი, დავდგეთ თავისა თავითა,
თვით დანახულსა მოვჰკლვიდეთ, ნუ ვისრით დამნახავითა”.

ჩვენ ვიახლენით სამთავე სამნი მეაბჯარენია,
ლაშქართა წასლვა ვუბრძანეთ, მით არას მოაზრენია,
მოვინადირეთ მინდორი, ისი ტყენი და ღრენია,
დავხოცეთ მხეცი, მფრინველი, რაცა ზე გარდაგვფრენია.

ანაზდად მოყმე გამოჩნდა კუშტი, პირ-გამქუშავია,
ზედა ჯდა შავსა ტაიჭსა, – მერანი რამე შავია, –
თავსა და ტანსა ემოსა გარე-თმა ვეფხის ტყავია,
ჯერთ მისი მსგავსი შვენება კაცთაგან უნახავია.

Chi siete o gente, gridò Avtandìl- “forse briganti? “Non temer,”
-risposero- “ma aiutaci a lenir tormento, ché se nol puoi
sarà del nostro la misura colma. Concedi compassion
a chi di compassion ha sete, e guance al nostro amaro pianto.”

Per parlare si accostò Avtandìl a quegli affranti
che a lui contaron la lor storia tra un sospiro e l’altro.
“Tanto dolore e amor ci lega perché siam fratelli.
A noi vassalla è una città fortezza lungi nel Catài.

Udito che ‘sta terra è ai cacciatori un Eden, con folta
scorta qui si venne ad innalzar le tende in riva a un fiume.
Gioiose ci trattennero battute in questo sito un mese
a sparger sangue sui monti, sui piani e lungo le pendici.

“Lasciati in ombra tutti gli altri arcieri, tra noi fratelli
si contendea la palma, e ognuno alzava di sé stesso
sperticate lodi al ciel, sbroffone, ballista e attaccabrighe,
niun rassegnato ad esser del terzetto terzo.

Propio oggi,dimessi i servi curvi sotto il peso
dei cuoi dei cervi, ci siam detti: ‘Ecco il momento di decider
a chi di noi più saldo è il braccio: siam isolati e soli
con le prede, senz’occhi molesti e partigiani.

“C’eran compagni soltanto tre scuderi: gli altri tutti
li facemmo lungi, senza nulla a temer. Si setacciaron
pianori e boschi e tane, e tanti furono quel dì i capi
trafitti, che neppure una quaglia si squagliò.

Ed ecco che ci apparve un cavalier scontroso e immusonito,
in sella ad un nero destrier come Pegàso. Il capo
e ‘l corpo gli coprivano pelli di leopardo. Era sì
snello, che un altro pari a lui non fu mai visto.

ვუჭვრიტეთ, მისთა ელვათა შუქნი ძლივ გავიცადენით,
ვთქვით, თუ: “მზეაო ქვეყანად, ნუ ვეუბნებით ცად ენით!”
მისი მოგვინდა შეპყრობა, ვჰკადრეთ და შევეცადენით,
ასრე სულთქვმით და ვაებით მით ვართ, ცრემლისაცა დენით.

მე უხუცესმან უმცროსთა კაცი დავსთხოვე ქენებით;
ჩემმან შედეგმან ტაიჭი მისი თვით აქო ხსენებით;
ამან მართ ოდენ მორევნა გვთხოვა, ვუალლეთ ჩვენ ნებით,
მივჰმართეთ, იგი აგრევე წყნარად მივა და შვენებით.

ბროლმან, ლალსა გარეულმან, ვარდნი თხელნი ანატიფნა,
იგი ტკბილნი გონებანი ჩვენთვის მეტად გაამყიფნა:
არ აგვიხვნა, არცა დაგვსხნა, ყოლა არად ამოგვკრიფნა,
მისნი მკვახედ მოუბარნი მათრახითა შეგვამწიფნა!

უმცროსსა ძმასა მივეცით, უფროსნი დავეზიდენით;
ხელი მოჰკიდა, “დადეგო!”, ესეცა ჰკადრა კიდ ენით;
მან ხრმალსა ხელი არ მიჰყო, ჩვენ ამად დავერიდენით,
თავსა გარდაჰკრა მათრახი, ვნახეთ სისხლისა კი დენით.

მით ერთითა მათრახითა თავი ასრე გარდაჰფრიწა,
ვითა მკვდარი უსულო ქმნა, ვითა მიწა დაამიწა,
მისი რასმე მკადრებელი მოამდაბლა, მოამიწა,
თვალთა წინა წაგვივიდა ლაღი, კუშტი, ამაყი, წა-!

აღარ დაბრუნდა, წავიდა წყნარად და აუჩქარებლად,
აგერა მივა, ნახეო, იგი მზეებრ და მთვარებლად”.
შორს უჩვენებდეს ავთანდილს მტირალნი გაუხარებლად,
ოდენ ჩნდა შავი ტაიჭი მისი მის მზისა მარებლად.

აჰა მიჰხვდა ავთანდილსა ღაწვთა ცრემლით არ-დათოვნა,
რათგან ცუდად არ წაუხდა მას ეგზომი გარეთ ყოვნა.
კაცსა მიჰხვდეს საწადელი, რას ეძებდეს, უნდა პოვნა,
მაშინ მისგან აღარა ხამს გარდასრულთა ჭირთა ხსოვნა.

“Da tanto splendore folgorati ci schermammo gli occhi e
‘Sole dal ciel disceso in terra!’, salì a noi dal petto.
Brama di fermarlo ci fe’sì temerari da provarci:
e questo fu motivo e cagion di gemiti e di duolo.

Io, primo nato, a mani giunte scongurai da lui li miei
fratelli. ma sul cavallo corvino avea il mezzano gli occhi
fissi, e volle il terzo battersi a duello. Gli fu concesso.
Ver noi già mossi mosse quel fiero senza muover ciglio.

Porpora di fiamma accese il pallor di quelle guance,
e sguardo pria pacifico sprizzò furore.
Non disse una parola e non ci fece d’un sol guardo degni:
ma non ci dette scampo e punì l’arroganza di scudiscio.

Fàttici noi due da parte il lasciammo, come d’accordo,
al cadetto che, levata la mano. ‘Alt!’, intimò brusco.
L’altro non dié di piglio a spada, per cui noi ristammo; ma
di frusta sì colpì il giovin al capo, che sangue ne proruppe.

D’un sol colpo di fionda gli fendé la testa fin quasi
a morte, e lo stese terra sulla terra: fino a tal punto
umiliò chi arrogante su di lui aveva alzato mano.
Poi scomparve ai nostri occhi, altero ed impudente,

trotterellando adagio, colmo, muto e senza rimirar.
Ecco che laggiù cavalca, guardal, com’astro e luna a un tempo.”
Lo mostraron con voce rotta quegli infelici al prode
che vide a stento il sol calare all’orizzonte sul morello.

Or ecco: accadde che le gote d’Avtandìl si ridestaron
dal livor del gelo: non dunque indamo avea quegli anni
corso il mondo. Quand’uomo trova alfine ciò che cerca
e sete estingue, più gli sovvien d’un tratto vecchia ambascia.

უთხრა, თუ: “ძმანო, ვარ ვინმე ღარიბი უადგილოსა,
მე იმა ყმისა საძებრად მოვჰშორდი საგაზრდილოსა,
აწ თქვენგან მივჰხვდი საქმესა ყოლა არ-საადვილოსა,
ღმერთიმცა ნურას ნუღარ იქმს თქვენსა დასაღრეჯილოსა!

ვითა მე მივჰხვდი წადილსა, ჩემის გულისა ნებასა,
აგრემცა ღმერთი ნურას იქმს ძმისა თქვენისა ვნებასა!”
უჩვენა მისი სადგომი: “მიდითო ნება-ნებასა,
ჩრდილსა გარდასვით მაშვრალი, მიეცით მოსვენებასა”.

ესე უთხრა და წავიდა, ცხენი გაქუსლა დეზითა,
ვითა გავაზი გაფრინდა, არ-გაშვებული ხეზითა,
ან მთვარე, მზისა შემყრელი, მზე სინათლითა ზეზითა.
დაივსო ცეცხლი შემწველი მისითა მან მიზეზითა.

მიეწურა, იგონებდა, ახლოს შეყრა ვითა აგოს:
“საუბარმან უმეცარმან შმაგი უფრო გააშმაგოს!
ხამს, თუ კაცმან გონიერმან ძნელი საქმე გამოაგოს,
არ სიწყნარე გონებისა მოიძულოს, მოიძაგოს.

რათგან ისი არის რადმე უცნობოდ და ისრე რეტად,
რომე კაცსა არ მიუშვებს საუბრად და მისად ჭვრეტად,
მივეწევი, შევიყრებით ერთმანერთის ცემა-ჟლეტად,
ანუ მომკლავს, ანუ მოვჰკლავ, დაიმალვის მეტის-მეტად”.

ავთანდილ იტყვის: “ეზომნი ჭირნიმცა რად ვაცუდენი?
რაცაღა არის, არ არის, თუმცა არ ედგნეს ბუდენი;
სადაცა მივა, მივიდეს, რამცა მოვლიდეს ზღუდენი,
მუნაღა ვძებნნე ღონენი ჩემნი არ-დასამრუდენი”.

წინა-უკანა იარნეს ორნი დღენი და ღამენი,
დღისით და ღამით მაშვრალნი, არ საჭამადთა მჭამენი,
არსადა ხანი არ დაყვეს, ერთნი თვალისა წამენი.
მათ თვალთა ცრემლნი სდიოდეს, მინდორთა მოსალამენი.

Disse: “Fratelli, udite chi è ramingo e senza tetto. Propio
in cerca di quel cavalier lasciai la terra che mi vide
bimbo. Or so da voi -non posso creder- ciò che impietoso scrigno
temevo m’ascondesse. mai vi faccia Iddio partir più pena:

come ha avverato a me dei sogni ‘l sogno, così voglia
al vostro giovine fratello alleviar duolo. “Mostrò a loro
il suo rifugio e “Disponetene” -disse- “per il meglio.
Ombra sia cura a lui e miele a vostre esauste membra.”

Poi si mise in cammino. Spronò il cavallo fino a farne
un falco libero dal geto o luna che s’involi al sole
attratta dal fuoco siderale. Altro sole egli inseguiva,
ma fiamma del frustrato suo desir gli s’era doma in petto.

Guadagnando terreno, tra sé pensava a come indurlo
a disvelarsi. “Vacue ciance non fanno che irritar
un irritato folle. Propiziar buon fine a delicata
impresa esige fredda e lucida la mente al saggio.

Poiché quell’uomo è tanto fuor di testa e introso da negar
a ognun di muovergli parola o sguardo, farsi sotto
darà soltanto il via a una strage, echi dei due n’uscirà ritto
poco cale, ché sempre mistero resterà il mistero.”

Poi: “Allora è stato pula al vento il mio soffiri per anni? No!
Ch’egli sia ombra o uomo certo o altro ancora, un qualche nido
deve pur averlo: lascia che se ne vada senza noia
e seguilo da lungi: se fortuna non fade il scoprirai.”

Due dì vagarono e due notti l’uno appresso all’altro,
del sole stanchi e della luna stufi, senza prender cibo
né mai in sito veruno sostar un sol minuto, mentre
lacrime spossate scnedeano ad umettar la terra.

დღისით ვლეს და საღამო-ჟამ გამოუჩნდეს დიდნი კლდენი,
კლდეთა შიგან ქვაბნი იყვნეს, ძირსა წყალი ჩანადენი,
წყლისა პირსა, არ ითქმოდა, შამბი იყო თუ რასდენი,
ხე დიდრონი, თვალ-უწდომი, მაღლა კლდემდის ანაყრდენი.

მან ყმამან ქვაბსა მიჰმართა, გავლნა წყალნი და კლდენია;
ავთანდილ ცხენსა გარდახდა, მონახნა დიდნი ხენია,
მას ზედა ჭვრეტად გავიდა, ძირსა დააბა ცხენია,
მუნით უჭვრეტდა. იგი ყმა მივა ცრემლ-მინადენია.

რა ტყენი გავლნა მან ყმამან, მოსილმან ვეფხის ტყავითა,
ქვაბისა კარსა გამოდგა ქალი ჯუბითა შავითა,
ატირდა მაღლად ცრემლითა, ზღვათაცა შესართავითა,
იგი ყმა ცხენსა გარდახდა, ყელსა მოეჭდო მკლავითა.

ყმამან უთხრა: “დაო ასმათ, ხიდნი ზღვასა ჩაგვიცვივდეს:
ვეღარ მივჰხვდით ჟამიერად, ჩვენ ვისიცა ცეცხლი გვწვიდეს”.
ესე თქვა და მკერდსა ხელნი იკრნა, ცრემლნი გარდმოსცვივდეს.
ქალი შებნდა, მოეხვია, ერთმანერთსა სისხლით სწვიმდეს.

იგი ტევრი გაეხშირა დანაგლეჯსა მათსა თმასა,
ერთმანერთსა ეხვეოდეს: ყმა ქალსა და ქალი ყმასა;
იზახდიან, მოსთქვმიდიან, მოსცემდიან კლდენი ხმასა.
ავთანდილ სჭვრეტს გაკვირვებით მათსა ეგრე ქცევა-ზმასა.

სული დაიღო მან ქალმან, დათმო გულისა წყლულობა,
ქვაბს შეიყვანა ტაიჭი, მოჰხადა აკაზმულობა,
მას ყმასა შეჰხსნა, შეიღო აბჯრისა წელ-მორტყმულობა;
შინა შევიდეს, მას დღესა გარდახდა გამოსრულობა.

ავთანდილს უკვირს: “ამბავი ისი თუ ვცნაო მე რითა?!”
გათენდა, ქალი გამოდგა, მოსილი მითვე ფერითა,
შავსა აუდვა ლაგამი, სწმედდა რიდისა წვერითა,
შეკაზმა, მოაქვს აბჯარი წყნარად, არ რამე ჩხერითა.

Il quarto giorno -a sera- apparver loro il passo impressionanti picchi
d’anfrattuosa roccia, cosi in fronte da un ruscello con rive
dense di canneti. Alle falde del monte feano cinta
piante sì alte, l’occhio non ne vedea la cima.

Oltre gorghi e balze, mirava il passo su una grotta
il solitario. Ascosi allora Avtandìl nel folto bosco,
scese di sella, legò il cavallo a un tronco e salì al sommo
per tener d’occhio l’infelice non sazio ancor di pianto.

Quando l’uomo pantera uscì dal bosco gli si fe’incontro
da una grotta un’ancella in nero peplo e mesta sì,
che le sue lacrime pareano destinate al mare. Messo
il piede a terra, le cinse il prode di sue braccio il collo.

Asmàth, sorella mia, svanisce nel nulla ogni sentiero
né uno mai mi condurrà a colei che m’arde in petto”, disse
picchiandoselo affranto. A sé poi strinse la fanciulla
e gli occhi le asciugò del sangue che l’avea resa esangue

Stettero a lungo l’uno all’altra avvinti. I dirupi
n’echeggiavan i gemiti e i lamenti, e di strappati
capelli fu la foresta folta. Stupito di siffatti
modi, non riusciva Avtandìl a distaccare il guardo.

Poi si ricompose la fanciulla, e soffocando il duol che la
rodeva dentro, tolse al corsier le bardature e al prode,
scioltagli la cinta, spada. Tutt’e tre si resero insieme
quindi nella grotta, e sui cinque scese alfine il sole.

Chiedevasi perplesso Avtandìl: “Come posso forzare ‘sto
forziere?” All’alba uscì l’ancella ancora in nera veste. Lustre
d’un lembo di suo velo, mise briglie al morso e sella in groppa al
morello, e senza fretto e clangore apprestò l’arma al prode.