ვთქვი: “პასუხსა ვერას გკადრებ, თუ არა ვსცნობ მე მართალსა:
რა შეგცოდე, რა მიქმნია უცნობოსა, ფერ-ნამკრთალსა?”
კვლაცა მითხრა: “რას გეუბნა მტყუანსა და შენ მუხთალსა?
დიაცურად რად მოვღორდი? მე დავუწვავ ამით ალსა.

შენ არ იცი ხვარაზმშასი საქმროდ ჩემად მოყვანება?!
შენ ჯდომილხარ სავაზიროდ, შენი რთულა ამას ნება,
შენ გასტეხე ფიცი ჩემი, სიმტკიცე და იგი მცნება,
ღმერთმან ქმნა და დაგირჩინა ცუდად შენი ხელოვნება!

გახსოვს, ოდეს “ჰაჲ-ჰაჲ-ს” ზმიდი, ცრემლნი შენნი ველთა ჰბანდეს,
მკურნალნი და დასტაქარნი წამალსა-ყე მოგიტანდეს?
მამაცისა სიცრუვეთა, ნეტარ, სხვანი რამცა ჰგვანდეს!
რათგან დამთმე, მეცა დაგთმობ, ვინძი უფრო დაზიანდეს!

ამას ვბრძანებ: ვინცა გინდა ეპატრონოს ინდოეთსა,
ეგრეც მე მაქვს პატრონობა, უგზოს ვლიდენ, თუნდა გზეთსა!
ეგე აგრე არ იქმნების, წა, მომცთარ ხარ მოსაცეთსა,
აზრნი შენნი შენვე გგვანან, მტყუანსა და შენ აგეთსა!

ცოცხალ ვიყო, შენ ინდოეთს, ღმერთო, ხანი ვერა დაჰყო!
თუ ეცადო დაყოფასა, ხორცთა შენთა სული გაჰყო!
სხვა ჩემებრი ვერა ჰპოვო, ცათამდისცა ხელი აჰყო!”
ესე სიტყვა დაასრულა, ყმა ატირდა, სულთქვნა, აჰ-ყო.

თქვა: “რა მესმა ესე მისგან, მეიმედა მეტის-მეტად,
კვლა მიეცა თვალთა ძალი მის ნათლისა ეგრე ჭვრეტად.
აწ დავკარგე; რად არ გიკვირს, რად ცოცხალ ვარ, რად ვარ რეტად?
ვაჲ, სოფელი უხანოო, რად ჰზი სისხლთა ჩემთა ხვრეტად?

შევჰხედენ, ვნახე სასთუნალ მუსაფი გაშლით მდებარე,
ავიღე, ავდეგ მე ღმრთისა და მერმე მათი მქებარე,
ვჰკადრე, თუ: “მზეო, დაგიწვავ, ჩემიცა დაწვი მზე ბარე,
რათგან არ მომკლავ, პასუხი ერთაი გკადრო მე ბარე.

Doch wo ich die Schuld nicht ahne, wie soll ich dir Antwort geben?
Laß den blassen Sünder wissen, womit er verwirkt sein Leben!‘
‚Darfst, Verruchter‘, rief sie wieder, ‚mich der Redepflicht entheben!
Kann, getäuschte Weibesschwachheit, mir den Irrtum nicht vergeben!

Weißt du nicht, daß der Choresmer als mein Freier hierher eilt?
Hast du als Wesir nicht selber deine Zustimmung erteilt?!
Treugebot und Eid zertreten, Not gestiftet, die nicht heilt?!
Gebe Gott, daß meine Rache dich für all dein Arg ereilt!

Wie du das Gefild mit Tränen netztest – weißt du noch vielleicht?
Als dir Arzt und Heilgehilfen lindernde Arznein gereicht –?
Einzig bös ist Männertücke; nichts, womit man sie vergleicht!
Wie du mich, so streich ich dich aus; man wird sehn, wer schärfer streicht!

Hört mein Wort: Wer immer herrsche, wer da Indiens Krone trag –
ob er krummen oder graden Wegs emporgelangt sein mag:
ich bleib Herrin! und du scheiterst! dein Geschick heißt Niederlag.
All dein Sinnen sieht dir ähnlich: deiner Maske Schattenschlag!

Sollst bei Gott, solang ich lebe, Indien nur von ferne kennen.
Wagst du hierzubleiben, will ich deine Seel vom Leibe trennen!
Nirgend findst du meinesgleichen, magst den Himmelsrand berennen …‘“
Hier verstummte Tariel, ächzte, denn sein Herz schien zu verbrennen.

Er fuhr fort: „Als ich dies hörte, schöpft ich neuen Lebensmut,
schlug die Augen auf voll Hoffnung: wie ihr Anblick Wunder tut!
Nun dies Glück entschwunden, staun ich: trägt mich noch die Lebensflut?
Falsche Welt! wie lang noch saugst du, Unersättliche, mein Blut!

Ich gewahrte: der Koran lag auf der Bettstatt aufgeschlagen.
Ich ergriff ihn, pries den Ewigen, um der Liebsten Lob zu wagen:
‚Schöne Sonne, du versengst mich! Süß vollende deine Plagen!
Doch solange ich noch atme, laß mich dir die Wahrheit sagen!

რომე გკადრებ, ესე სიტყვა აწ თუ ცუდად ნალიქნია,
ცამცა მრისხავს, მზისა შუქნი ყოლა ჩემთვის ნუ შუქნია!
თუ მაღირსებ გაკითხვასა, ავი არა არ მიქმნია”.
მან მიბრძანა: “რაცა იცი, თქვიო!”, თავი დამიქნია.

კვლაცა ვჰკადრე: “მე თუ, მზეო, შენთვის ფიცი გამეტეხოს,
ღმერთმან აწვე რისხვა მისი ზეცით ჩემთვის გაამეხოს!
ვისი გინდა უშენოსა პირი მემზოს, ტანი მეხოს,
მაშა მაშინ რაგვარ დავრჩე, რა ლახვარი გულსა მეხოს!

მე მეფეთა დარბაზს მიხმეს, შექმნეს დიდი ვაზირობა.
მათ წინასვე დაეპირა იმა ყმისა შენი ქმრობა.
დამეშალა, ვერ დავშლიდი, დამრჩებოდა უმეცრობა;
თავსა ვუთხარ: “მიემოწმე, ჟამად გიჯობს გულმაგრობა”.

მემცა დაშლა ვითა ვჰკადრე, რათგან იგი ვერ მიმხვდარა!
არ იტყვის, თუ: ” ინდოეთი უპატრონოდ არ მომხდარა?
ტარიელ არს მემამულე, სხვასა ჰმართებს არვის არა!
ვის მოიყვანს, არა ვიცი, ანუ იგი ვინ მომცდარა?

ვთქვი: “ამითა ვეღარას ვიქმ, ღონე სხვა რა მოვიგვარო”;
თავსა ვუთხარ: “ნუ მოგიცავ, გონებაო მრავალ-გვარო!”
მედვა გული მხეცისაებრ, ათასჯერცა მინდორს ვარო,
ვისმცა მივეც თავი შენი, შენვე რადმე არ წამგვარო?!”

სულთა ვჰყიდდი გულისათვის, კოშკი ამად გამებაზრა;
იგი წვიმა და-რე-ნელდა, რომე პირველ ვარდი აზრა;
ვნახე, ძოწსა მარგალიტი გარე ტურფად მოემაზრა.
მიბრძანა, თუ: “ეგე საქმე მემცა მართლად რად მეაზრა?!

არ დავიჯერებ მე შენსა ღალატსა, ორგულობასა,
უარის ქმნასა ღმრთისასა, ამისთვის არ მადლობასა;
იაჯდი თავსა ჩემსა და მორჭმით ინდოეთს ფლობასა!
მე და შენ დავსხდეთ ხელმწიფედ, სჯობს ყოვლსა სიძე-სძლობასა”.

Wenn, was ich dir jetzt vermelde, Lug ist, Ausflucht, Heuchelei,
soll des Himmels Zorn mich strafen, daß die Sonn mir finster sei!
So du mir jedoch Gehör schenkst, sprichst du selbst von Schuld mich frei!‘
‚Rede!‘ Und sie nickte deutend, daß sie nun ihr Ohr mir leih.

Ich beteuert: ‚Wenn ich jemals mein Gelöbnis dir nicht wahre,
will ich, daß der Grimm des Ewigen schmetternd auf mich niederfahre.
Wer denn schenkt mir Licht und Leben außer dir, du Wunderbare!
Wie soll ich, den Speer im Herzen, wandeln durch die Qual der Jahre?

Feierlich zum Thronrat luden Fürst und Fürstin mich geschwind;
hatten längst schon jenen Prinzen auserkoren für ihr Kind.
Einspruch hätte nicht gefruchtet. Nein, sie schlügen’s in den Wind.
Also fügt ich mich einstweilen, starken Herzens, treugesinnt.

Töricht wär ja Widerrede, weil der König nicht begreift,
daß den Indern längst ein Erbprinz und dem Thron ein Folger reift:
mir allein gebührt die Krone, einerlei, wer nach ihr greift.
Weiß nicht, wen man rief; ich weiß nur, daß der Ruf ins Irre schweift.

Streiten, sagt ich mir, ist nutzlos; andre Schritte tun hier not.
Sprach zum Herzen: »laß das Grübeln«, und zum Stolz: »heut stell dich tot«.
Doch das Herz, ein Tier im Käfig, brüllte laut in seiner Not.
Sag, wem hätt ich dich verraten? Bräch ich je das Treugebot?

Sieh, fürs Herz gab ich die Seele, und zum Marktplatz ward mein Schloß,
bis der anfangs kalte Regen wärmer um die Rose floß …‘
Da geschahs, daß der Korallen Saum ein Perlenband erschloß,
und sie sprach: ‚Genug, nun seh ich, daß ein Irrwahn mich verdroß.

Nein, ich will dem Schein nicht trauen, daß mich Tariel schnöd verriet,
will dich nicht als Leugner Gottes sehn, der Ihn voll Undank flieht.
Wirb um mich, gewinn die Krone, Indiens Herrschaft und Gebiet!
Fürstgemahl sei du, kein Fremdling, den man von weit her bezieht!‘

მე ღმრთისაებრად მომიტკბა გამწყრალი, გამქისებული,
ანუ მზე იყო ქვეყანად, ან მთვარე პირ-გავსებული;
ახლოს დამისვა, მაღირსა აქამდის არ-ღირსებული;
მეუბნებოდა, დამივსო ცეცხლი ამითა გზებული.

მიბრძანა, თუ: “გონიერი ხამს აროდეს არ აჩქარდეს,
რაცა სჯობდეს, მოაგვაროს, საწუთროსა დაუწყნარდეს;
თუ სასიძო არ მოუშვა, ვა თუ მეფე გაგიმწარდეს,
შენ და ისი წაიკიდნეთ, ინდოეთი გარდაქარდეს!

კვლა თუ სიძე შემოუშვა, მე შემირთოს, იყოს ასდენ,
ერთმანერთსა გავეყარნეთ, ძოწეულნი გაგვიფლასდენ,
მათ მორჭმულთა მოივლინონ, ჩვენ პატიჟნი გაგვიასდენ,
ესე ამბად არ ეგების, რომე სპარსნი გაგვიხასდენ”.

მე ვჰკადრე: “ღმერთმან აშოროს მას ყმასა შენი ქმარობა!
რა შემოვიდენ ინდოეთს, შევიგნა მათი გვარობა,
ვუჩვენო ჩემი ძალ-გული და ჩემი მეომარობა:
ასრე დავხოცნე, შეეძლოს აღარა, არ, სახმარობა!”

მიბრძანა, თუ: “ხამს დიაცი დიაცურად, საქმე-დედლად,
დიდსა სისხლსა ვერ შეგაქმნევ, ვერ ვიქმნები შუა კედლად:
რა მოვიდეს სიძე, მოკალ მისთა სპათა აუწყვედლად.
ქმნა მართლისა სამართლისა ხესა შეიქმს ხმელსა ნედლად.

ასრე ქმენ, ჩემო ლომო და მჯობო ყოველთა გმირთაო,
მოპარვით მოკალ სასიძო, ლაშქართა ნუ მოირთაო,
მისთა სპათაცა ნუ დაჰხოც, ზროხათა ვითა, ვირთაო, –
დიადი სისხლი უბრალო კაცმანმცა ვით იტვირთაო?

იგი რა მოჰკლა, ეუბენ პატრონსა, ჩემსა მამასა,
ჰკადრე, თუ: “სპარსთა ვერა ვიქმ ინდოეთისა ჭამასა,
ჩემია მკვიდრი მამული, არ მივსცემ არცა დრამასა,
არ დამეხსნები, გაგიხდი ქალაქსა ვითა ტრამასა!”

Hold beschwichtigt war die Grimme, und ihr Jähzorn wich der Milde.
War’s das Licht der Sonne? Floß es von des Vollmonds blankem Schilde?
Sanft liebkost nun saß ich bei ihr, wie im schönsten Wunschgebilde,
und ihr Flüstern löschte in mir alles Brennende und Wilde.

‚Niemals handelt der Vernünftige‘, sprach sie, ‚in erregter Hast.
Unbeirrbar ordnend, sorgt er stets, daß eins ins andre paßt.
Du erzürnst den König maßlos, wehrst du jetzt dem Heiratsgast.
Indien selbst verdirbt, sobald ihr streitet und einander haßt.

Doch wenn du den Freier einläßt, und er wird gar mein Gemahl,
dann leb wohl, wirf ab den Purpur, hüll dich in den Trauerschal!
Ihnen winkt Triumph und Herrschaft, uns verhundertfachte Qual.
Nein! Nie herrsch an Indiens Hofe Persiens Machtgier und Geprahl!‘

‚Du des Fremdlings Frau?‘ versetzt ich, ‚Gott bewahr ihn selbst davor!
Feiert hier er seinen Einzug, halt ich offen Aug und Ohr.
Kraft und Kriegerfäuste zeig ich ihm und seinem Schranzenchor;
will sie schlagen, bis ihr Dasein jeden Zweck und Sinn verlor.‘

‚Ich als Weib‘, sprach sie, ‚muß fraulich denken über derlei Dinge;
deine Blutschuld widerstrebt mir, und daß ich dies Unheil bringe.
Töte, wenn er kommt, den Freier; schone seine Ritterlinge.
Rechtssinn wirkt, daß aus dem dürren Holz die grüne Knospe springe.

Tu, wie ich dir rate, Tariel, du mein Leu, erlesner Held:
Heimlich töte meinen Bräutigam, deine Krieger laß im Zelt!
Doch vertilg nicht seine Mannen, rindergleich, wie Vieh im Feld,
weil das Blut schuldloser Menschen bleischwer in die Waagschal fällt.

Dies getan, gehst du zum König, meinem Vater, hin und sagst,
daß du Indien nicht zu Persiens Futterplatz entehrt sehn magst,
daß dies Land dein Erb, wovon du keiner Drachme frei entsagst.
Droh ihm: »Deine Burg verwüst ich, wenn du’s mir zu weigern wagst!«