ვეფხისტყაოსანი
Der Recke im Tigerfell
ხვარაზმშას შვილის ინდოეთს მოსლვა საქორწილოდ და ტარიელისაგან მისი მოკლვა
Ankunft des choresmischen Thronfolgers und sein Tod von Tariels Hand
მოვიდა კაცი: “სასიძო მოვაო”, მოსლვა გვახარა,
მაგრა თუ ღმერთი რას უზამს, არა იცოდა, გლახ, არა;
მეფესა მიჰხვდა სიამე, არ სიტყვა ივაგლახა რა,
მიბრძანა, ახლოს მიმისვა, “მოდიო”, თავი დახარა.
მიბრძანა: “ჩემთვის ესე დღე ლხინი და სიხარულია.
გარდავიხადოთ ქორწილი, ხამს ვითა დასა, სრულია;
კაცნი გავგზავნნეთ, მოვიღოთ ყოვლგნით საჭურჭლე სრულია,
უხვად გავსცემდეთ, ვავსებდეთ, სიძუნწე უმეცრულია”.
მე გავგზავნენ ყოვლგნით კაცნი საჭურჭლეთა წამომხმელნი;
სასიძოცა მოგვივიდა, იყვნეს ხანსა არ-დამზმელნი;
შიგნით ჩვენნი გაეგებნეს, გარეთ მოდგეს ხვარაზმელნი;
მათ ლაშქართა ერთგან მყოფთა ვერ იტევდეს ვერცა ხმელნი.
მეფემან ბრძანა: “მოკაზმეთ კარვითა მოედანია,
გამოისვენოს სიძემან, დაყოს ცოტაი ხანია;
მუნ მისად ნახვად გავიდენ უშენოდ სპანი სხვანია,
შენ აქა ნახენ, კმარიან იქა ნახვისად ყმანია”.
მოედანს დავდგით კარვები წითლისა ატლასებისა.
მოვიდა სიძე, გარდახდა, დღე, ჰგვანდა, არს აღვსებისა,
შეიქმნა გასლვა შიგანთა, ჯარია მუნ ხასებისა,
დაიწყეს დგომა ლაშქართა თემ-თემად, დას-დასებისა.
მე დავშვერ, ვითა წესია საურავ-გარდახდილისა;
შინა წამოვე, მაშვრალსა ქმნა მომნდომოდა ძილისა;
მონა მოვიდა, მომართვა წიგნი ასმათის ტკბილისა:
ადრე მოდიო, გიბრძანებს მსგავსი ალვისა ზრდილისა.
ცხენისაგან არ გარდავხე, წავე ფიცხლა, დავჰმორჩილდი;
ქალი დამხვდა ნატირები, ვჰკითხე: “ცრემლსა რასა ჰმილდი?”
მითხრა: “შენი შესწრობილი ტირილსამცა ვით ავსცილდი?
გაუწყვედლად ვით გამართლო? რაგვარადმცა გავვაქილდი?!”
„Festlich kündete ein Herold: ‚Eilt herbei! der Freier naht!‘
Ahnte der Unselige, was ihm vorbestimmt in Gottes Rat?
Froh war unser Fürst, kein Schatten in sein Scherzgeplauder trat,
und er nickte mir, womit er näher Platz zu nehmen bat.
‚Dieser Tag‘, so sprach der König, ‚ist für mich ein Freudenfest!
Wollen eine Hochzeit feiern, die sich würdig sehen läßt!
Meine Schätze laßt mir bringen, sämtlich bis zum letzten Rest!
Alles sei verschenkt! Nur Narren halten ihre Habe fest.‘
Leute sandt ich, die den Kronschatz allerseits zusammenscharrten.
Da kam schon der Prinz im Brautstand, hurtig, ließ auf sich nicht warten.
Unsre ritten aus den Toren, den Choresmern aufzuwarten;
übervoll von den Gescharten starrten Anger, Hof und Garten.
Und der Fürst befahl: ‚Den Festplatz säum ein Band von bunten Zelten!
Hier soll unser Gast ein wenig ruhn und die ihm Beigesellten.
Schick nunmehr ihm andre Ritter, daß sie unsern Gruß bestellten.
Du erwart ihn hier; hast weidlich dich bemüht, ich will’s entgelten.‘
Ein Gezelt aus purpurrotem Atlas hatt ich aufgeschlagen.
Hier saß ab der Prinz. Kein Fasttag war’s (wie vor den Ostertagen).
Höflingsvolk trat aus den Zelten, grüßte höflich und getragen,
und gegliedert nach Provinzen ließ das Heer die Speere ragen.
Als ich hier mein Amt verrichtet, war ich traurig, müd und matt,
sehnte mich, nach Hause reitend, nur nach meiner Ruhestatt.
Doch ein Bote bracht ein Schreiben von der gütigen Asmath:
‚Die Zypressenschlanke ruft dich. Wisse, daß sie’s eilig hat!‘
Noch im Sattelsitz, gehorcht ich, ritt zu der Geliebten hin,
fand Asmath in Tränen: ‚Mädchen, deut mir deines Kummers Sinn.‘
‚Wie den Kummer meiden‘, sprach sie, ‚seit ich Tariels Anwalt bin?
Wär ich noch so gut als Fürsprech, bringt mein Schutz dir kaum Gewinn.‘