ერთი მონა დასტაქარი მყვა და წყლულნი შეუხვივნა,
ისრის პირნი ამოუხვნა, დაკოდილნი არ ატკივნა.
მერმე ვჰკითხე: “ვინ ხარ, ანუ მკლავმან შენმან ვისგან ივნა?”
საამბობლად დამირიგდა, თავი მისი გაამჩივნა.

პირველ მითხრა: “არა ვიცი, რა ხარ, ანუ რას გამსგავხო?
ანუ ეგრე რამ დაგლია, ანუ პირველ რამ გაგავსო?
რამან შეგქმნა მოყვითანოდ, ვარდ-გიშერი რომე ჰრგავსო?
ღმერთმან მისგან ანთებული სანთელიცა რად დაგავსო?

მულღაზანზარის ქალაქი, ახლოს მე მაქვსო რომელი,
ნურადინ-ფრიდონ სახელ მძეს, მეფე ვარ მუნა მჯდომელი;
ესე საზღვარი ჩემია, სადა ხარ გარდამხდომელი,
ცოტა მაქვს, მაგრა ყოველგნით სიკეთე-მიუწდომელი.

მამის ძმა და მამა-ჩემი პაპამ ჩემმან გაყვნა ოდეს,
ზღვასა შიგან კუნძულია, – ჩემად წილად მას იტყოდეს, –
თვით ბიძასა ჩემსა მიჰხვდა, ვისთა შვილთა აწ დამკოდეს;
მათკენ დარჩა სანადირო, არ მივსცემდი, მომერჩოდეს.

დღეს გამოვე ნადირობას, ზღვისა პირსა ვინადირე,
მუნა გასვლა მომნდომოდა, მით მრეკალი არ ვახშირე;
სპათა ვუთხარ: “მომიცადეთ, მოვიდოდე მეცა ვირე!”
ხუთთა ოდენ ბაზიერთა მეტი არა დავიჭირე.

ნავითა გავე, ზღვისაგან შტო რამე გამოვიდოდა.
არა მოვჰკრეფდი გამყოფთა, ვთქვი, ჩემთა რად დავჰრიდო, და-?
დამეძაბუნნეს, სიმრავლე მე მათი არ გამვიდოდა,
ვნადირობდი და ვიზახდი, ხმა ჩემი არ უდიდოდ-ა.

მართლად იჯავრეს, წუნობა მათი თუ ესრე ხმდა ვითა!
გამომეპარნეს ლაშქარნი, გზანი შემიკრეს ნავითა,
თვით ბიძასძენი ჩემნიცა შესხდეს მათითა თავითა,
ჩემთა გაუხდეს ლაშქართა ომად თავისა მკლავითა.

Einer meiner Diener, Wundarzt, hat den Ritter sanft verbunden,
zog Pfeilspitzen aus dem Arm ihm, ließ durch Salben ihn gesunden.
Darauf fragt ich jenen Fremden: ‚Wer bist du, wer schlug dir Wunden?‘
Er begann nun voll Vertrauens mir sein Unglück zu bekunden.

Sprach: ‚Ich weiß nicht, Freund und Fremder, wem du gleichst, was uns verbündet,
welche Drangsal an dir zehrte, was dein Leiden einst begründet,
warum deiner Rosenwangen Strahl in bleiche Nebel mündet.
Warum löschte Gott die Leuchte, die er selber einst entzündet?

Mulgasansar heißt die feste Stadt, wo ich als Herrscher sitze.
Nuradin-Phridon mein Name, dessen Fürstenehr ich schütze.
Hier der Ort, wo ihr nun lagert, liegt in meinem Landbesitze,
der nicht groß ist, aber herrlich und unsagbar wert und nütze.

Zwischen Ohm und Vater teilte seines Reiches Erb mein Ahn.
Mir vermachte er ein grünes Eiland auf dem Ozean;
doch der Ohm entriß mir’s, seine Söhne kreuzten meine Bahn.
Ihnen blieb manch guter Jagdgrund; streitbar trat ich auf den Plan.

Heut geschah’s, daß ich zu jagen an des Meers Gestade ritt;
ging mit Falken hier zu Werke, nahm nur wenig Treiber mit.
Sprach: »Erwartet mich, ihr Leute, tut von hier nicht einen Schritt!«
Nur fünf Falkner (also wollt ichs) folgten meinem Übertritt.

Wo ins Eiland eine Bucht greift, dorthin lenkte ich mein Boot;
fühlte mich von Blutsverwandten nicht umlauert noch bedroht,
schätzte sie gering, so viele mich auch haßten in den Tod.
Sorglos jagt ich, johlte, jauchzte und versah mich keiner Not.

Aufgebracht sind meine Vettern, sieh, ich hab sie unterschätzt,
da sie rings zu Land und See mir Häscher auf den Hals gehetzt.
Auch der Ohm und seine Söhne haben sich ins Boot gesetzt,
Schwerter schwingend; schon sind zweie meiner Leute arg verletzt.

მათი მესმა, დავინახე ზახილი და ხრმალთა ელვა,
ნავი ვსთხოვე მენავეთა, მით ვიყივლე მე ერთხელ ვა,
ზღვასა შევე, მომეგება მეომარი ვითა ღელვა,
სწადდა, მაგრა ვეღარა ქმნეს ჩემი ზედა წამოქელვა.

კვლა სხვანი დიდნი ლაშქარნი უკანა მომეწეოდეს,
იქით და აქათ მომიხდეს, ერთგნით ვერ მომერეოდეს,
არ მომწურვოდეს წინანი, ზურგით მესროდეს მე ოდეს,
ხრმალსა მივენდევ, გამიტყდა, ისარნი დამელეოდეს.

მომეჯარნეს, ვეღარა ვქმენ, ნავით ცხენი გარდვიხლტუნვე,
ზღვა-ზღვა ცურვით წამოვუვე, ჩემნი მჭვრეტნი გავაცბუნვე;
თანა-მყოლნი ყველაკანი დამიხოცნეს, დამრჩეს მუნვე,
ვინცა მდევდის, ვერ შემომხვდის, მივუბრუნდი, მივაბრუნვე.

აწ იგი იქმნას, რაცაღა ენებოს ღმრთისა წადილსა!
ვეჭვ, ჩემი სისხლი არ შეჰრჩეს, ძალი შემწევდეს ქადილსა!
ოხრად გავუხდი ყოფასა მათ საღამოსა და დილსა,
ვუხმობ ყვავთა და ყორანთა, მათ ზედა ვაქმნევ ხადილსა!”

ამა ყმამან შემიკვეთა, გული მისკე მიმიბრუნდა.
მოვახსენე: “აჩქარება შენი ყოლა არა უნდა,
მეცა თანა წამოგყვები, დაიხოცნენ იგი მუნ, და-!
ჩვენ ორთავე მეომარი განაღამცა შეგვიძრწუნდა!.

ესეცა ვუთხარ: “ამბავი ჩემი არ გაგეგონების,
უფრორე წყნარად გიამბობ, თუ ჟამი ჩვენ გვექონების”.
მან მითხრა: “ლხინი საჩემო მაგას არ შეეწონების!
დღედ სიკვდილამდის სიცოცხლე შენ ჩემი დაგემონების”.

მივედით მისსა ქალაქსა ტურფასა, მაგრა ცოტასა;
გამოეგებნეს ლაშქარნი, ისხემდეს მისთვის ოტასა,
პირსა იხოკდეს, გაჰყრიდეს ნახოკსა ვით ნაფოტასა,
ეხვეოდიან, ჰკოცნიდეს ხრმალსა და სალტე-კოტასა.

Ihr Gebrüll vernahm ich gellend, ihre Waffen seh ich blinken;
werf mich in ein Boot beim Fährmann, selber mag ich schrein und winken.
Vor mir wogt ein Meer von Feinden, tobt zur Rechten und zur Linken,
will mich unter sich begraben – und muß selber untersinken!

Zuzug hat der Feind erhalten, der mir in den Rücken fiel;
hielt ich ihn bisher im Zaume – jetzt sind ihrer rings zuviel.
Die mich vorne fürchten, nehmen nun von hinten mich zum Ziel;
Köcher leer, das Schwert zerbrochen. Nein, ich hab kein leichtes Spiel!

Bin umzingelt! Rasch ein Durchbruch! Spring zu Pferd aus dem Gefährt.
Schwimmend teil ich Flut und Brandung. Alles staunt. Mir hilft mein Pferd.
Meine Falkner sind gefallen, ich bin selbst nicht unversehrt;
aber die Verfolger schlag ich, jag ich, und sie machen kehrt.

Nun geschehe, was der Himmel fügt, denn Gott ist Herr im Haus.
Doch mein Blut will Sühne, mein ich, und kein Mörder nimmt Reißaus;
früh und abend soll er stöhnen, und die Welt sei ihm ein Graus.
Krähn und Raben will ich laben bei dem großen Leichenschmaus.‘

Von des Ritters Art gewonnen, blickt ich in sein Angesicht.
‚Übereil’s nicht‘, riet ich freundlich, ‚schöpfe ruhig Zuversicht!
Ich will dich begleiten, Bruder, uns entkommt kein Bösewicht.
Wir sind Kämpfer, niemand trübt uns guten Mutes Augenlicht.‘

Ich fuhr fort: ‚Heut ist nicht Muße, daß ich dir mein Los berichte;
doch verkünd ich dir einst bündig meine seltsame Geschichte.‘
Drauf Phridon: ‚Geschenk der Güte, das ich mit Erwartung sichte!
Wisse, daß ich mich zeitlebens dir zu treuem Dienst verpflichte.‘

Bald erreichen wir sein Erbschloß, wunderprächtig, aber klein.
Asche auf dem Haupt, empfängt ihn hier sein Kriegsvolk mit Gewein:
wild verzweifelt, Wangen blutig, räuchernd herbe Spezerein;
man umarmt ihn, küßt den Schwertgriff, will ihm Blut und Tränen weihn.